Zelfgemaakt gekregen

Kadootjes kadootjes allemaal kadootjes, allemaal zelfgemaakte kadootjes, allee neen dit eigenlijk al niet want daar heb ik in ruil een tas voor gemaakt, we moeten daar eerlijk in zijn.

Het patroon vond ik hier, maar eigenlijk waren Katie en ik niet zo content van het colleke, dus in ruil voor deze tas gaat ze er nog eentje breien met een ander colleke en een maatje groter want dit is eerder voor ienieminiemensjes en daar doen wij hier niet aan.

Zinzia stuurde dit lieve truitje, iets groter zodat Abel er wel de winter mee doorkomt.

Knofje vroeg mijn adres, dus gaven we dat met veel plezier, een week later zaten deze schattige slofjes in mijn brievenbus.

En deze twee superleuke slabbers (allee eigenlijk zeg ik bavetten) komen van het colletief Lilimie.

Bevallen, ik kan het iedereen aanraden!

En dan ... het geboortekaartje en den doopsuiker

En hier ben ik wel bijzonder fier op, perfecte vondst, origineel idee, knap uitgewerkt, zelfs grappig, allee helemaal ik hé.
Ware het niet dat ik er totaal niks mee te maken heb, echt spijtig.
Alle eer komt Elza toe, die toevallig volgende maand een creatieve beurs organiseert, allen daarheen!

Maar goed, het geboortekaartje dus, ik expliceer efkes want het was niet voor iedereen meteen duidelijk, het betreft een bruin papieren zaadzakje, gevuld met bloemkoolzaad met daarop een plakkerke met een foto van een papieren bloemkoolke.
Maar dat had u uiteraard al wel door.
Ook de originele manier van geboortedatum plaatsen opgemerkt?
Oké, dan gaan we verder.


Den doopsuiker, hier dachten we wel samen over na, maar kwam ook weer Elza met het idee op de proppen, en weer kon ik niet meer dan dan bevestigend knikken en mij verheugen op het resultaat, wat ook weer geweldig werd.
Uiteraard.
Het bakske is wel van mijn hand, allee ik tekende hoe het moest worden en iemand anders heeft het in elkaar gezet, maar het verven deed ik dan weer wel.
Want daar vond ik niemand voor.


Voor de grote mensen, hetzelfde bruine zakje gevuld met suikerbonen.


En voor de kindjes, de keuze tussen viooltjes ...


of aardbeien.

Zo, dat was het, en fier dat ik daar op ben jong!

Revival of de beenwarmer

Ik ben een grote fan van beenwarmers (en van rood met witte bollekes precies), tja, opgegroeid in de 80's hé.
Na Jef (oohh kijk wat een schattig klein manneke) moest ook Abeltje er aan geloven, met als geldig excuus dat het binnenkort winter is en dat beentjes altijd bloot komen te zitten in een draagdoek en dat is dus echt waar!


Je kan dat met een muisklik kopen, maar je kan dat ook makkelijk zelf maken, heel makkelijk, ik maakte vandaag twee paar op de tijd van één telefoontje.
Koop knie- of broekkousen in een kleutermaat, knip de voet eraf en eventueel het broekje. Rol een cm om en nog eens zodat de gerafelde kant onzichtbaar is en naai met de hand vast.

Deze kniekousen komen uit de Hema, maat 23/26.

Je zou het kunnen vaststikken met een naaimachine maar dan gaat het lebberen, en lebberen is niet goed.
Of, bedenk ik me nu (na deze nogal gecompliceerde handleiding bekeken te hebben) je kan uit het voetje een zoom halen en die er tegen zigzaggen, dat ga ik morgen eens testen.
Wie zei er dat een zwangerschapsverlof niet spannend was?

Congé op zondag

De krant, een koffie, een stukje cake


en een baby in de draagdoek, meer moet dat niet zijn.




Het recept voor de banaan-chocoladecake komt van hier.

Congé

We gaan het onnozel doen tijdelijk beperken tot binnenkamers.
Tot binnen een weekje ofzo, ik ga wat naar mijn gasten kijken!

De zonen op zaterdag

Op het gevaar af een melige blog te worden met alleen maar fotookes van de kinderen.
May I present you mijn zonen op zaterdag.


Terwijl den ene een dutje deed.




Ging den andere lachend ten onder.

En dan ... de bevalling!

Oké, tijd voor het meest saaie geboorteverhaal aller tijden, het spijt mij.
Geen smerige details, geen gevaarlijke momenten, geen uiteengereten toestanden, zelfs geen geknip of gescheur, ook geen geroep, getier, gedreig, gescheld, verwijten, allee saai hé, u weze gewaarschuwd.
U gaat op het eind van dit verhaal ook niet met opwellende tranen zitten, zelfs dat niet, want ontroerend is het ook al niet.
Mijn excuses.

Maar allee, we gaan van start.
Zondag, laat in de ochtend, 10 dagen overtijd: Ik sta op met zeer lichte weeën die meteen stilvallen als ik zit of lig, ik twijfel over wat ik ga doen, ga ik zitten of ga ik wat bewegen, ik besluit hier wat over na te denken aan tafel en ga zitten voor een ontbijt, met een nuchtere maag kan je niet baren niet waar?

Na mijn ontbijt (drie croissants, fruitsappeke, warme chocomelk) ondernemen we actie en bel ik een vriendin met de vraag of Jef mag komen spelen met eventueel een aangebreide logeerpartij en brengt Mr Zsazsa zijn oudste zoon naar zijn ex (oh kijk nog een kind bij een ex, toch een smerig detail!!) Jef wordt ondertussen opgepikt en dan ben ik alleen thuis (toch spanning!!) ik besluit de bevalling nog even uit te stellen door nog wat in de zetel te gaan zitten tot Mr Zsazsa weer thuis is.

Rond half drie zijn we weer compleet.
Omdat ik er nu ook weer niet te fanatiek wil in vliegen ga ik aan tafel wat kranten lezen op de zitbal, ondertussen wat heen en weer bewegend, en het werkt, ik krijg regelmatige weeën die makkelijk op te vangen zijn.
En omdat je met een lege maag niet kan bevallen eet ik nog snel een warme maaltijd (ballekes met puree), want wie weet hoe lang duurt dat hier nog.

De tijd vliegt, ik krijg om de 8 minuten een wee en dat tikt de tijd lekker weg.
Rond zes uur ga ik nog even mee naar buiten voor een miniwandeling. Die wandeling zorgt ervoor dat de weeën elkaar sneller opvolgen, weer binnen ga ik de kranten verder lezen maar nu in de zetel, beweging heb ik voor vandaag wel genoeg gehad, ik ga sevens wel bevallen hé.

Het lukt mij perfect om elke wee op te vangen, maar omdat ik het maar een dwaas idee vind dat ik tussen de weeën de krant zit te lezen leg ik de krant na een uurtje aan de kant, ik beland in een soort van doezelmodus en kan nog steeds elke wee perfect aan, ik waan me The Zen Master.

Mr Zsazsa meldt dat hij toch wel een beetje last heeft van zijn rug.
Maar houdt zich toch sterk genoeg om bij te houden hoeveel minuten er tussen de weeën zitten.
Wanneer ik rond half negen om de drie minuten een wee heb vraag ik hem om de vroedvrouw te bellen want ik heb er totaal geen idee van of drie minuten nu in de buurt van een naderende bevalling is of niet, ik voel me niet alsof ik elk moment kan bevallen, maar om de drie minuten een wee lijkt me nu toch ook niet zo veraf.

Lieve (de vroedvrouw, vanaf nu Lieve) gaat een kijkje komen nemen, ik denk: “Een kijkje komen nemen? dat klinkt niet erg urgent, lap, ze denkt dus dat het nog niet voor meteen is”, maar omdat ik The Zen Master ben ga ik dan weer verder met weeën opvangen.

Wanneer Lieve aankomt krijg ik last van een hormonale huilbui en wanneer ook dat gepasseerd is stel ik voor om even in bad te gaan zitten, want twee mensen die naar mij zitten te staren is iets teveel van het goede.

Mr Zsazsa helpt mij in bad en maakt als galante gastheer een koffie voor Lieve die de bevalspullen uit haar wagen aan het nemen is. De tweede vroedvrouw wordt ondertussen opgebeld en dat is een goed teken, want die wordt alleen gebeld als de verlossing nabij is.

WOW dat van dat bad was precies geen geweldig idee want ik krijg meteen een knoert van een wee, en nog een en OOHH HEL, LIEVE IK MOET PERSEN!
Tja, wat zegt een mens anders op zo’n moment?
Ik heb van de slag weer twee toeschouwers.
Oohh jee nog een perswee en PLOP daar is De Baby, of toch het hoofd, de rest volgt de wee nadien.

Ik ben stomverbaasd en kan alleen maar zeggen: “Allee seg, ik ben al bevallen of wat?” Mr Zsazsa bekijkt mij met een soortgelijke verdwaasde blik.

Ik draai mij om en daar is hij, een zoon begot.
We zijn het er meteen over eens dat het een Abel is.
Dag Abeltje!

Wanneer ik wat bekomen ben, word ik uit bad geholpen en stap met Abel in mijn armen naar de zetel waar in no time de placenta geboren wordt.

Abel maakt aanstalten om te drinken, ik help hem en hij drinkt alsof hij zelf het LLL-borstvoedingsboek heeft geschreven.
Dat is ook al in orde!

Bertje, de tweede vroedvrouw komt toe, er worden wat papieren ingevuld, Lieve drinkt haar koude koffie op, alles wordt opgeruimd, Abel wordt nagekeken, de navelstreng wordt doorgeknipt (jaja, nu pas, tot nu heeft hij ingewikkeld in een doek tegen Abel gelegen, nog een geschift detail op de valreep) en meer dan champagne drinken is er niet te doen, we doen een gok over het gewicht van “kleine” Abel, ik ben weer in de overtuiging dat het “toch wel een klein boeleke is” maar schat toch 4,2 kg omdat kleine boelekes zo niet in mijn aard liggen (of die van Mr Zsazsa, merci btw!)
Lieve wint, de weegschaal duidt een sympathieke 4,7 kg aan, 100 gam minder dan wat ze schatte, niet dat die er dan nog toe zouden doen.

We keuvelen nog wat na, ik douche met de hulp van Bertje en ga voor de verandering nog maar eens in de zetel liggen.
Klaar, meer is er niet, iedereen vertrekt en wij blijven nog wat in de zetel hangen.

Was het de dagelijkse zwembeurt, het feit dat ik mij had voorgenomen om te allen tijde kalm te blijven, de frambozenbladthee of had ik het gewoon verdiend na de-grote-Jef-bevalling, wie zal het zeggen?

Maar ik heb er in ieder geval een geweldig euforisch gevoel aan overgehouden.
Ik ben The Zen Master!
Hell yeah!

Allereerst en dan de naam.

Allereerst: iedereen bedankt voor al de lieve wensen in jullie overdonderend veel reacties, mails, sms’jes en kaartjes dat doet deugd zoveel medeleven!

En dan de naam: Ik ben jullie wel wat verschuldigd, dus hier een gedetailleerde uiteenzetting.
Niet dat het een spannend verhaal is want het einde is al gekend.

Het begon allemaal met Lou, het is te zeggen, ik wou Lou en Mr Zsazsa wou Lou niet.
Had hij toen geweten welke ellende hij zich op de hals haalde hij zou nogal rap toegestemd hebben.
Maar dat wist hij toen nog niet want al snel kwamen we August overeen, wat achteraf nogal belachelijk zou geweest zijn gezien August het tot september heeft getrokken, en dat is dan weer geen leuke naam.
Maar, u hebt hem al, ook August was binnen de korste keren afgeschreven, ik besloot dat we geen (Au)gustnaam mochten nemen gezien het oude-mannekes-karakter van de naam Jef en dat dit zeker zou versterkt worden als er een Gustje zou bijkomen. Staf en Stan, de favoriete namen van Mr Zsazsa, konden dus ook niet, discussie gesloten.

Iets heel anders dus.

Bon, ik doe een oproep en word overspoeld met namen, ik vind iets vogelachtigs wel oké maar Raaf en Mees worden beiden op een njet onthaald, een ander dier Pier vinden we ondanks dat we hem beiden geweldig vinden toch iets té gewaagd voor de Kempen, fruit Peer en rivieren Maas en Leie worden door anderen afgekraakt en Beie en Meie worden ook niet weerhouden.

Uit pure ellende zegt Mr zsazsa tenslotte met een moeë blik in zijn ogen: “Neem maar Lou, voor mij is het goe”
Wel, dat is buiten mij gerekend want ondertussen ben ik helemaal op dreef en ga niet voor een naam die “wel goed” is.

Iets religieus misschien?
Jacob? Eenvoudig maar toch niet te veel veerkomend. Abel, maar wil je echt elke keer de vraag krijgen welke broer dat nu weer was? Bij Eli, een naam die al lang op mijn short-list staat, ziet iedereen een zielig Joods kneusje, dat is dan weer té religieus naar mijn goesting.

Ik lees elk namenboek dat ik te pakken kan krijgen en lig er nachtenlang wakker van en vrees dat dé naam gewoon niet bestaat terwijl dé meisjesnaam al vastligt van simpeler tijden toen ik nog gewoon elke maand mijn regels had.
Dé meisjesnaam die ik helaas niet kan prijsgeven omdat ik hem gepikt heb (met permissie) van Jipie die hem hoogstwaarschijnlijk ooit zelf gaat gebruiken dus houden we onze mond.

Ik noteer voordurend namen
Ot, Otis, Oscar, Fred, Flinn zelfs Bruno, een geweldige naam waar anderen helaas iemand zien met een snor en lederen sloefen, niet bepaald de zoon die ik in gedachten heb.

Bij mijn laatste oproep viel ik op slag voor Julien, ik zag het zo voor mij een klein schattig Julienke, Jef en Julien, twee blonde mannekes, maar Jef bleef Julien consequent uitspreken als Zulien dus schakelden we maar terug over op Lou en Lou liet op zich wachten en op de een of andere manier, ik weet bij god niet meer waar of hoe kwamen we eind augustus weer bij Abel en wisten we het niet meer, we besluiten om te wachten tot de baby geboren wordt om dan in het geval van een jongen de knoop door te hakken.

En zodoende werd zondagavond ll rond een uur of negen unaniem beslist dat De Baby een Abeltje werd, hoewel ik hem meestal nog met De Baby aanspreek en zelfs af en toe niet op zijn naam kan komen en alleen nog weet dat er een A in zit, maar dat kan ook aan de nogal warrige toestand liggen waarin ik verkeer.

Dus, Katrien die als eerste Abel vernoemde, u heeft gewonnen!
Als je me even wil mailen!

Binnenkort in dezelfde reeks:
-Kijk, het geboortekaartje!
-En oohh de suikerbonen!
-En Het Geboorteverhaal

Abel is geboren!

Vanavond om 5 voor negen.

Slaapwel!

Dat papier en die tas

We gaan het vandaag niet hebben over zwanger zijn, laat staan over bevallen, willen we even doen of het allemaal maar een grap was?
(Niet dat ik het nog om te lachen vind)

Bon, over iets anders dus.
Ik moest Katie nog een tas, deze keer eentje voor haar dochter, de opdracht was simpel: Een paarse tas waar een A4 map en een blokfluit inpassen om naar de muziekles te gaan. In ruil breidde ze nog een truitje, want wij hebben een deal.

Normaal maak ik altijd tasjes met een losse voering, maar deze keer ging ik anders te werk, ik naaide per pand de voering aan de buitenstof om dan wanneer alle panden klaar waren de panden aan mekaar te stikken, eens iets anders.
Je krijgt dan zo'n dikkere naad aan de hoeken wat de tas wat meer stevigheid geeft.


De voorkant versierde ik met een solsleutel die ik er met een omgekeerde applicatie op naaide, omdat de stof gewoon katoen is en dus zou gaan uitrafelen streek ik vliesline op de achterkant van de paarse stof, vervolgens een stuk van de blauwe stof tegen de achterkant naaien met een grote steek (want dit stiksel moet weer los) en dan moest die solsleutel er op de een of andere manier opkomen zodat ik er kon rondstikken. Omdat zo'n solsleutel nogal smallekes is en je niet zo goed op donkere stof kan tekenen heb ik een solsleutel afgeprint op dat papier*, uitgeknipt, vastgestreken en voila.
Het is bijna onmogelijk om te zien maar dit is een foto van de fase na het stikken, als je heel goed kijkt zie je een stiksel rond de solsleutel.
Na deze stap verwijder je het papier en knip je op 1,5 mm van het stiksel de stof weg, héél voorzichtig en enkel door de bovenste stof zodat de blauwe stof te voorschijn komt.
Voila een omgekeerde applicatie want het zit er niet op maar het komt van vanonder.

*Dat papier dus, ik ga dat nog eens goed uitleggen want ik krijg over niets zoveel vragen als over dat papier.
Nog één keer, dat papier is de papieren verpakking die rond kopieerpapier zit, dus dat ene grote vel waarin 500 vellen papier in verpakt zijn. (Foto's voor extra duidelijkheid)
Ja?
Wel, als je aan dat papier voelt dan voel je dat er een laagje op één kant van dat papier zit, dat laagje zorgt er voor dat de verpakking waterdicht is, of toch voor korte tijd. Nu wil het toeval dat dat laagje kleeft als je dat op stof strijkt. (met een heet strijkijzer)
En dat is dus heel handig en kan je voor vanalles gebruiken:
-Om een soort van zeefdruk te maken
-Om met je huis-, tuin- en keukenprinter op stof te printen (werkt niet met een laserprinter)
-Om te quilten, dan ga je bepaalde vormen uitsnijden, op de stof kleven en er rond stikken/naaien, een beetje zoals ik hier deed dus.
-Om patronen/applicaties van kleine dingen zeer precies uit stof te snijden, print het patroon dan rechtstreeks af op het papier dat je op A4 formaat geknipt hebt, strijk het op de stof en knip alles door de twee lagen uit.
Voor vanalles dus, wie er nog andere dingen mee doet mag hier altijd een aanvulling doen.

Omdat ik zelf weinig print heb ik iedereen die in een kantoor werkt lastig gevallen met de vraag om alle verpakkingen voor mij bij te houden en geregeld krijg ik zo'n enveloppe in de bus.
Het witte papier is het meest ideaal want de inkt van bedrukte verpakkingen kan soms afgaan op de stof, let ook op met lijmresten op het papier, die gaan zeer moeilijk tot niet uit de stof.

Als je niet aan dat verpakkingspapier kan geraken kan je net hetzelfde doen met freezerpaper, werkt op net dezelfde manier, maar dat kost geld en kan je alleen in gespecialiseerde handwerkwinkels kopen.

Voila, nog maar eens voor u uitgelegd.
't Is dat ik toch niks beter te doen heb.

En toen was het weer woensdag

Ge moet veel bewegen tijdens uw zwangerschap, dan gaat ge vlot bevallen!
Maar subiet ben ik zo getraind dat ik het kanaal met gemak overzwem en ben ik nog niet bevallen.
Ik had mij dus voorgenomen om elke dag te zwemmen en dat is wonderwel gelukt, wat ik niet had ingecalculeerd was dat we van seizoen gingen wisselen tijdens mijn zwangerschap, of toch niet op het eind. Mr Zsazsa, van alle markten thuis, verhielp ook dit en plaatste een tent over het zwembad, mijn eigen buitenbinnenzwembad, wie kan dat zeggen?
Ik kan weer een seizoen verder!

Zwemmen tijdens de zwangerschap kan ik trouwens iedereen aanbevelen, dat kikkert op, iets onwaarschijnlijk, ge kunt er van de slag weer een halve dag tegen én vergeet niet: Als je veel beweegt tijdens je zwangerschap beval je vlot.
Ooit.

Na mijn zwembeurt van vandaag had ik zin in soep, met een handdoek rond het (massieve) lijf oogstte ik dit op 2 minuten, toch wel tof hé zo'n moestuin.