J&L in z&w

Twee jaar geleden verdubbelde het aantal kinderen in onze straat met een enkele verhuis.
Binnenkort wordt nr 6 geboren, zes kinderen op zes jaar, hoe schoon is dat?


In de winter waren de bezoekjes eerder formeel maar in de lente leerden ze elkaar goed kennen. En hoe, geregeld moest ik twee vechtende kleuters uit elkaar trekken en af en toe stond ik met een briesend exemplaar bij de buren, het andere thuis achterlatend.
Bij elke ontmoeting vloeide er vocht, was het geen bloed dan waren het wel tranen
(oké oké, meestal dat laatste).


Nu eindelijk uitgemaakt is dat ze elkaar waard zijn, zijn het de beste vrienden, samen kunnen ze een hele dag op één enkele berg zand doorbrengen, zwart zand natuurlijk.
Samen komen ze op de beste ideeën, vandaag was dat "een boek met allemaal doodskoppen maken" terwijl ze vorige week nog op het lumineuze idee kwamen om op een stoel op een tafel te gaan staan om beyblades in de dakgoot te schieten, wat valt er anders te doen in een rustige straat in de stille Kempen, niet waar?


Het is een plezier om ze bezig te zien.
Ne mens zou er melig van worden.

Een schoon carréke is ook niet mis

Het begon allemaal hiermee, ineens had die hand altijd die froe vast, dat leek me toch ook niet ideaal.
Plots had mijn hand de schaar vast en werd het kind met zachte hand naar een stoel gedwongen.


Aangezien het kapel zo'n twee keer per jaar weer begint vanuit iets met een froe was dit een goed vertrekpunt. Ik knipte en plots keek ik mezelf recht in de ogen, maar dan zo'n generatie geleden.
Jef vond het goed, maar ik wou toch iets mannelijkers, dus ik knipte er en rondje af, en nog een, en eens naar boven en naar beneden en nog toereke en toen werd het zoiets en verplichte ik mezelf om die schaar weg te leggen en ook al laat ik u enkel de achterkant zien, de voorkant ziet er zeker niet slechter uit, dus u moet zelf maar weten of het gelukt is of niet.
Gelukkig is het nog steeds niet kort, dus de kapper is nog altijd een optie.


En dan wou dat Abeltje ook, en ja, veel meer dan een froe heeft dat kind niet.

Het potske is omdat het koud is, niet omdat het mottig is, hij is nu nog schattiger eigenlijk.

Ah ja's
Ah ja 1: De piramide op de eerste foto is zoiets, een smart game gelijk ze zeggen, een groot succes hier én -dames en heren- én uw kinderen spelen daar alleen mee, dus ik heb deze gekocht voor Jef en dit voor Abel, ooohh dat gaat hier stil zijn in de Kerstvakantie, op die krakende breinen na uiteraard.
Ah ja 2: Ja, ik weet het van de foto's, maar ik zit hier wel met een deadline van mekaniemeer, dus ik heb weeral geen tijd voor echte kodakken.
Mijn excuses.

Week 47

Kijk, ofwel moest ik terug een groentemand kopen, ofwel moest er iets anders gebeuren, ik ging voor het andere.



De seizoensgroentenlijst van Velt, want uiteindelijk heb ik het wel wat gehad met die manden, elke week een bloemkool is er echt wel over, zeker als er dan meestal nog broccoli bijzit en de frigo nog vol ligt met witloof van week 44-45 en 46.
En dan probeer ik de rapen nog te verdringen.

Ik nam dus die kalender er bij en koos wat groenten, venkel, courgette, pompoen, schorseneren en warmoes, voor elke dag een andere vertrekgroente.
Makkelijk ook zo, gewoon denken: schorseneren, mm, hoe eet ik dat graag?
Gebakken in goei boter, met wat mierikswortelroom, wat patatjes en gerookte vis, hier staat dat recept ergens tussen.
Dat eten we dus morgen, vandaag waren courgette & pompoen van dienst in dit recept.
En dat was euhm... niet zo lekker eigenlijk, ik had dat moeten weten, want ik vind gedroogd fruit eigenlijk vreselijk, zeker als dat dan nog eens opgezwollen is, bleig.
En courgette vind ik eigenlijk alleen ook maar lekker als dat gebakken is ipv gaargesudderd, of het moest bij een echte Marokkaan gesudderd hebben.
Ik was niet de enige die moeite met het eten had, Jef deed zelfs een soort van gekots terwijl hij zeer beschuldigend naar mij keek, ocharme.
Ik kan mij dat nog van vroeger herinneren, prei, ik kreeg dat ook niet doorgeslikt, dat maakte zo'n raar geluid, zo'n beetje iep iep, vandaag deed de courgette hetzelfde. Ik kon hem alleen maar gelijk geven, maar deed dat -uiteraard- alleen maar innerlijk.

Omdat ik dat senario al voorzag had ik snel een blik linzen uitgekapt en op smaak gebracht met wat citroensap, olijfolie, peper en zout en die bangelijk* opgelegd knoflook, alsof dat gewoon bij het plan hoorde. U moet weten, mijn kinderen zijn verzot op linzen uit blik. Ach.
Verder was er nog een slaatje met geraspte wortelen, mandarijntjessap, wat suiker en een drupje oranjebloesemwater. Ik weet niet, ik moet mij altijd ergens overzetten, dat ruikt zo naar bomma, naar het badkamerkaske van de bomma, dat stoot mij eigenlijk altijd een beetje af. Mijn drupjes zijn ook gewoon te groot denk ik.

Gelukkig was er brood, veel brood, Marokkaans brood, dat maakt heel veel goed.

Woensdag ben ik op de lappen dus Mr Zsazsa voedt de kinderen, allee vorige week voedde de Italiaan de kinderen.

Op donderdag moet het rap gaan, Mac 'n cheese met warmoes klinkt gruwelijk, maar krijgt lovende commentaren, we gaan dat gewoon eens proberen!

Vrijdag komt de herfst op tafel, Hazelnoot -pompoenlasagna hoe gezellig klinkt dat niet? Een gerecht dat via Dorien bij mij is geraakt, en als Dorien het goed vindt dan IS het goed mensen.

Het weekend is weer een grijze zone, dat vult zichzelf wel in.



En dan zou ik nog graag vertellen over mijn soep-uit-de-oven-van-de-week, dat is deze week ... venkel-wortelsoep en dat is een geweldig lekker soepke geworden, ook iets dat ge zeker moet proberen, poepsimpel.
Venkel en wortel in een ovenschaal, daar wat teentjes look en een ajuintje bij, olijfolie, kwak in den oven tot alles zacht is en wat bruin begint te worden.
Mixen met bouiloon en klaar!
Daar was ik zelf ook wel opgekomen.

Maar dan doen ze er bij Epicurious nog venkelolie bij en dàt maakt wel degelijk verschil.



En dan wou u nog wat weten over de ingemaakte knoflook, wel, ik weet het eigenlijk niet want Knoflook kan Dodelijk zijn!
Ha, dat wist u niet hé, ik wel.

Ik weet wel niet waarom, maar in knoflook kunnen sporen van botulisme zitten en die zijn zomaar niet kapot te krijgen, dus als u van plan bent om knoflookolie te maken door rauwe teentjes knoflook in een flesje olijfolie te proppen, niet doen! Dodelijk als u pech hebt, ik zei het al.
Ik dacht dat te omzeilen door geroosterde knoflook in olijfolie te bewaren, want dat roosteren zou die sporen toch wel doden. Maar zo veel veiliger is dat dan blijkbaar ook niet volgens de wetenschapper -met indrukwekkend palmares (ik zeg het er maar even bij)- uit mijn vriendenkring. Dus eigenlijk moet ik hier geen recept verklappen want dat is op termijn misschien wel een paar lezers minder en dat zou toch zonde zijn?
Maar als u het toch wil proberen doe dan een beetje citroensap in het potteke en absoluut in de koelkast zetten en niet langer dan twee weken gebruiken, maar zeg niet dat ik het aangemoedigd heb!

*Bangelijk, want u kan er dood van gaan.

Tussendoor

-Begint het transitiekadoo vorm te krijgen. (U kan dus nog steeds meedoen want er zit eigenlijk nog niemand boenk op, volgens de specialisten uiteraard, ik ben slechts de spreekbuis)
-Is er een boek uitgekomen waar ik aan meegewerkt heb, zo ongeveer het tegenovergestelde van waar ik nu mee bezig ben. (later meer)
-Ontspint er zich sinds vrijdag een idee in mijn hoofd, maar eerst moet ik nog wachten tot ik tijd heb om een eerder ontwikkeld idee uitwerken dat dan weer veel te maken heeft met het nieuwe.
-Staat er aardpeersoep in de oven, wat alleen te maken heeft met het seizoen.



De knoflook links in beeld ging alleen uit gezelligheid mee in de oven, later verdwenen de teentjes, slechts vergezeld van wat olijfolie in een glazen bokaaltje om later andere spijzen te verrijken.
Ik weet u nog te vertellen of dit nu botulismesafe is of niet.

En dan nu ... de truuk met de rits

Ah ja, ik kom nog eens rap piepen!


Tussen het soigneren van de clowns en poetsen van de schoenen door stelde ik een handleidingsken op.


De blinde rits met beleg.
We moeten een beetje gaan samenwerken, allee eigenlijk doen we dat al, ik heb een vraag, post die op facebook, jullie antwoorden en ik kan weer verder, super!
Dit was iets ingewikkelder, ik heb besloten om al de rokken in het boek met een blinde rits te maken, omdat zo'n rits het properst is, en omdat ik weet dat het wat gefoefel is in het begin gaan we dat nu allemaal al wat oefenen zodat we dat perfect kunnen tegen dat het boek er is.
Maart 2012, weet u nog?

Hier begint de handleiding en voor de volgende stap klikt ge gewoon op het pijltje ->, dat dus, niet hier klikken want dan hebt ge het niet goed begrepen.
Deze handleiding komt ook in het boek, hetzij getekend, dus als u vragen of opmerkingen heeft, het is nu de moment!

Niet beginnen panikeren, u maakt die rokken nog altijd zoals u het makkelijkst vindt, voor mijn part steekt u er geen rits in en kruipt u in de rokken zoals ik jaren heb gedaan. Maar ik garandeer u dat wanneer u in een piepklein caravanneke staat met twee toeschouwers u een rits plots een heel goed idee vindt.


Kan u zich er iets bij voorstellen?
Ik dacht het al.


Allee, ik ben weer weg, nog wat oefenen voor La Grande Finale

Sintkalender 2011

Met dank aan Fairy die de pen en het papier pakte en dan maar haar eigen kalender op de koelkast hing.

Week 46

Oohh wat zien we daar?


De weekmenu!
Ah ja!

Het is wel niet echt van haute cuisine deze week, ik voel de hete adem van Elza in mijn nek die zit te wachten om al mijn tekeningetjes in een boek geperst te krijgen, ik durf dus geen tijd te verspelen aan kookboeken vastpakken, het moest allemaal uit het hoofd deze week.
Gelukkig is er nog eens een woensdagse kookmiddag met Mr Zsazsa terwijl ik met mijn gat half bloot voor een circus sta te draaien (ik ga niet vertellen waar) en moet ik mij 'slechts' om de resterende 6 dagen bekommeren.

Als het uit het hoofd komt dan is het terugvallen op klassiekers zoals daar zijn: Biefstukjes gemarineerd in komijn en citroensap met lekkere basmati en Griekse sla, spaghetti bolognese, spruiten met spek en hotdogs.
Maar dan vegetarisch, of toch bijna, zo is vis toch geen vlees maar wel een beetje en hotdogs zijn ook wel wat vlees maar eigenlijk meer afval, maar leer is ook afval en ik draag wel leren schoenen.
Of zoiets.
Er zijn gewoon geen lekkere vegetarische knackworsten, we moeten daar eerlijk in zijn.

Vanavond bakte ik wat burgers, niet echt van mijn gewoonte want ik vind eten, verpakt in plastiek, met zo gemiddeld 20 ingrediënten nogal eng, maar de kinderen vonden de noten- en Griekse burgers geweldig, ik was er zo geen fan van.
Bij die plastieken burgers maakte ik zalige basmati (look fruiten, zout erbij en dan de rijst, roeren en bevochtigen), een lekker Grieks slaatje en voor mij wat gestoofde snijbiet* met look, citroen en op het eind veel koriander.
Eigenlijk moet ik warmoes zeggen, zoveel schoner dan snijbiet want dat klinkt al teveel naar hoe het er uit ziet, warmoes is zo lekker raar.
Daarom dat ik ook keihard gepleit heb voor de naam 'De Warmoes' voor ons plaatselijk permacultuurproject dat een al wat meer concrete vorm krijgt, ik hoop daar snel meer over te vertellen.
De Warmoes... plezant hé.

Goed, morgen eten we spaghetti taverne-bolognese met zelf gefabriceerde vleesvrije saus die hopelijk wat gelijk op hetgene ik in gedachte heb, ik weet het u te zeggen als het lukt!

Woensdag is het dus niet aan mij en donderdag was ik vergeten dat het eten tegen de klok is, dat doen we met hotdogs.
Ik vind dat kunnen.

Misschien sla ik de vis dan over, daar ga ik nog eens over nadenken, voor de preitaart heb ik alles al in huis want uiteindelijk moet er toch gegeten worden in het weekend.


*De stiefzoon was zo schattig toen hij met lichtjes in zijn ogen zei: "Rabarbercrumble!" en naar de gekuiste snijbiet keek.

Kocht u al kerstkaarten?

Dan hebt u chanse, want dit weekend worden er alleen leuke kaarten verkocht op Stiel en Stijl, Elza en ik zullen daar streng op toekijken!

Tiramisu voor meelopers

Drie eetlepels mascarpone, dat zit in potten van 500 gram.
Drie eetlepels mascarpone, dat is zo'n 150 gram.
350 gram mascarpone, dat is zo'n zes pottekes tiramisu.
En we zijn maar met vijf!

Tiramisu, dat is niet hip meer na de jaren 90.
Tot er plots speculaaspasta op de markt kwam en alles met speculaas onwijs hip werd.

May I present you: een van de vele versies van Speculaasen Tiramisu!
Maar wel een superversie, anders had ik voorzekers verder gezocht!

Mijn versie is alcoolvrij maar dat lost u snel op door wat Amaretto of Vin Santo bij de koffie of het mascarponemengsel te gieten.
Veder zitten er rauwe eieren in, dus zwangeren, gelieve u te onthouden indien paniekerig aangelegd.
En tot slot gaat er geen cacaopoeder over maar geplette koffiebonen en purechocoladeschaafsel, ik vind dat lekkerder en het is mijn versie, dus dan mag dat.

Voila, op het gevaar af weer een receptenblog te worden, hier het recept van mijn Speculaasen Tiramisu!
Zet een paar potjes of een grote schaal klaar.
Neem een stuk chocolade en leg dat met de gladde kant naar boven op uw werkblad. Schuif de chocola tegen uwzelve en strijk er met de scherpe kant van een mes dat u recht houdt over zodat er krullen afgeschaafd worden.
Of koop chocoladekrullen of test eens met een dunschiller of doe gewoon wat moeite, want zo moeilijk is dat niet.
Zet opzij.
Neem wat koffiebonen en zet terwijl een expresso, laat de koffie afkoelen en plet de bonen in een vijzel, ik zou nu niet per se kofiebonen gaan kopen indien geen expressomachine, maar misschien is een pakske koffie wel net hetzelfde?
Open een pak speculaasjes (of Boudoirs) en doop ze twee tellen in de koffie die eventueel gezoet is, maar ik vind speculaasjes al zoet genoeg.
Doop niet te lang en maak de koffie sterk genoeg, we willen geen waterige laagjes koffie in de schaal.
Per potje voorzie ik twee speculaasjes, als alle potjes een speculaasje of twee hebben ga ik nog eens rond met een lepeltje om alles mooi egaal te strijken, zitten er nog harde stukjes in dan wat extra koffie er over druppelen.
Scheid van 3 eitjes het eiwit van het geel en klop dit laatste op met 70 gram suiker op tot het luchtig en bijna wit is, dit duurt toch een paar minuten. Voeg dan een grote pot Mascarpone toe (500 gram) en roer alles goed door elkaar.
Klop in een andere kom de eiwitten stijf en spatel dit zachjes door het mascarponemengsel.
Schep het mengsel royaal over de speculaasjes en strooi er dan met een zeefje een heel dun laagje geplette koffiebonen over en tot slot de chocoladeschaafsels.
Zet minstens drie uur in de koelkast en eet een potje per keer, uiteindelijk bent u al dik genoeg.

De pompoensoep van het jaar!

Allee hier hé, voor u is dat misschien een andere versie, maar deze is het helemaal ten huize Zsazsa, grote kastrollen maak ik daarvan, zonder dat ze tegensteekt want dat heeft pompoensoep wel eens voor.

Deze soep is verrassend en fris, en dat hebt ge met deze soep anders toch niet rap aan de hand.

Oké blablabla, ik ga u nu het recept verklappen.



U doet dus zoiets, snij een pompoen van schattige grootte in zulke stukken, zaden er uit en schil er aan.
Doe hetzelfde met twee uien, rood of wit.
Twee teentjes look mogen er zo bij, ongepeld en al.
En dan wat andere groenten, zo hetgene nog in de frigo ligt, een raapje, een pastinaak, wat wortels, een stuk knolselder, maar samen nooit meer dan de pompoen, of zelfs de helft van de pompoen, want we willen uiteindelijk wel pompoensoep. Snij de harde groenten kleiner dan de zachtere.
Nog wat kruiden erbij, koriander, komijn, van het eerste wat meer, het laatste wat minder, peper, zout, zo van die dingen.
En nu alles goed bedruppelen met olijfolie en alles goed inwrijven, denk bodybuilder.
Stop dit alles in de oven op 200°, zo'n half uur of tot alles zacht en zoet is.
Kook intussen wat linzen gaar, ik gebruikte nu de groene maar blonde of rode gaat ook, ik heb zelfs al blonde uit blik erbij gekieperd op het eind.
Giet de linzen af en zet de pot meteen weer op het vuur om een eetlepel tomatenpuree met een eetlepel harissa aan te stoven, een gesnipperd pepertje mag ook en wat verse gember kan ook geen kwaad.
Giet er na een paar minuten een blik kokosmelk bij en ontmantel terwijl de ovenchotel. Knijp de teentjes look uit en snij de schil van de pompoen als dit nodig is, ik laat ze er aan als de pompoen niet te groot en nog kraakvers is. Doe alles bij de kokosmelk en bevochtig met bouillon.
Laat alles wat pruttelen en mix als je er klaar voor bent.
Gooi er op het eind nog wat koriander en peterselie bij en mix alles nog een laatste keer voor je er de linzen bijkapt.
Laat nog wat pruttelen, kruid bij met peper en zout en verfris met citroensap naar smaak.

Laat u gaan!

Week 45

Tijdens de bezinning over welke knoop de weekmenu opgesteld.
Niet tussen de soep en de patatten, maar tussen het gat en de knoop dus eigenlijk.

Vandaag wordt het de waanzinnige pompoen-linzensoep die ik de afgelopen week ontdekte, zo lekker en zo makkelijk, ik ga u straks eens een gedetailleerd recept geven.
Morgen aardappelwafels met ratatouille, de ratatouille is een recept van Dorien, ik was eigenlijk een soort van vleesloze haché parmentier van plan maar kwam dit recept tegen op haar site en als Dorien zegt dat het goed is ...
De wafels zag ik vorige week in een of ander kookprogramma, aardappelpuree maken met veel verse kruiden, boter en een ei en daar wafeltjes van bakken, dat wordt scoren!

Woensdag maak ik de bejubelde rigatone met walnoten, chili en mascarpone uit Vegalicious.

Donderdag bak ik nog eens brood, ik vond ergens een recept met bakpoeder, zonder rijzen dus, ik ga dat eens testen, erbij geef ik soep, misschien wel tomatensoep met ballekes.

Vrijdag iets lichts, 's avonds ga ik naar Stiel & Stijl en ik wil daar wel veel taart eten, dus koos ik de herfstige couscous, ook weer van Dorien, ik was toch al daar.

In het weekend kan alles nog, maar zaterdagmiddag zit heel de familie in de zetel om naar het leukste programma van het jaar te kijken, de aankomst van de Sint op Ketnet. Awel, daar horen wafels bij, ik vind dat wel, wafels en warme chocolademelk, voila beslist!

En Mme Zsazsa?

Zij stikte lustig verder.


Met een piraat als rechterhand.


En dat Abeltje?
Dat doet nog altijd hetzelfde.

Circus

Voor de woorden moet ge hier zijn.

Week 44

Week 44, die met de fotoshoot met mijn eigen, wat toch niet zo simpel is.
Wist ge bijvoorbeeld dat ge niet moogt eten omdat dan de lippenstift er af gaat?
En mijn leven draait zowat rond eten.
Gelukkig was er de de meevoelende fotograaf die net als ik eten zeer belangrijk vindt en aten we goed en veel rond de middag, zoveel dat ik eigenlijk de rest van de dag wat onpasselijk was, kwestie van kwantitatief te eten, zoveel mogelijk zo rap als het kan nog binnen slagen want hoelang duurt dat wel niet zo'n fotoshoot?
Ik zal het u zeggen, van half tien tot zes, dat is zo bijna van zonsopgang tot -ondergang heden ten dage.
Gelukkig was er niet enkel de meevoelende fotograaf maar ook de geweldig sympathieke (reflectie)assistente/styliste/schminkster die ons aller steun en toeverlaat was want man ... dat is werkendag zo van uwe profijtelijkste kant proberen te laten zien, ik heb wel voor bijna 10 kilo kind gebaard hé. Dus het was niet alleen een zaak van 'Sois belle et tais-toi' maar ook van 'trek in' en 'hef op' en 'steek vooruit'.
Use what you have!

Ik neem aan dat er hier binnenkort wel wat voorproefjes zullen verschijnen.
Als de foto's nog maar de helft van de sfeer uitstralen die er was dan is het dik in orde, want we hebben ons geweldig geamuseerd daar bij Ricky Cannone.
We trokken al zeker de aandacht, want rond vijf uur knalden er drie auto op elkaar, op zo'n tien meter van waar we bezig waren.
We zouden hiervoor graag onze excuses aanbieden!

De catering werd verzorgt door 'Catering Katie' en dat was dik in orde, beeld u zich even in: Een leuk piknikdeken in het zonnetje op een met herfstbladeren bezaaide grasveld, pompoensoep, een rijk broodjesassortiment, slaatjes, couscous en dikke plakken cake. Ik wist wel bij wie ik moest zijn!

Mr Zsazsa en het ondertussen samen 40 kilo zwaar wegend gebroed kwamen me 's avonds oppikken voor een Italiaantje dat ook dik in orde was, jaja, soms moet ge gewoon de dingen uit handen geven.

De dag ervoor at ik zo goed als niks, de platte buik in gedachte, dus keek ik strijkend toe hoe de familie Zsazsa frieten zat te eten, het-doet-me-toch-niks-mompelend.
Niet te verwonderen dat ik de dag nadien uitgehongerd was.


Maandag was het wel in orde, ook iets licht uiteraard, of allee, toch niks heel zwaars, pompoensoep uit de oven. Dé makkelijkste manier om pompoensoep smakelijk klaar te maken, pompoen in wat stukken, net als een ajuin of twee en wat hele teentjes look, alles bedruppelen met wat olie en kruiden en een half uur in de oven op redelijk wat graden.
Ondertussen heeft u wat tomatenpuree met een dikke lepel sambal (harissa) laten stoven in een grote kastrol en giet u er cocosmelk en bouillon bij, de pompoen ontdoen van de schil, de teentjes look uitknijpen, alles bij elkaar, mixen met veel verse koriander en klaar.
Zo lekker seg, Abel en ik aten er elk nog een half blik linzen bij, gewoon los in de soep gekapt, wij eten dat graag, zo simpel zijn wij, geef ons een blik afgespoelde linzen en wijle zijn content.

Vandaag werd het weer risotto met aangestoofde groenten, de truuk is om alle groenten (knolselder, venkel, pastinaak, ...) lekker krokant te bakken, een beetje gelijk gebakken aardappeltjes, dat samen met wat geroosterde pompoenpitten over een simpele risotto afgewerkt met goed veel parmezaan en boter, mm dat is feest hé.


Ook vandaag -en u heeft het waarschijnlijk niet gezien, ik had het zelfs niet gezien- kreeg ik al gratis reclame op prime-time, een meneer van Lannoo heeft de cover van mijn boek nl. knal in het zicht op zijn bureau liggen, hoe grappig is dat!

Morgen, vrijdag, weer linzen, weer pompoen, een slaatje met de beide, de linzen aangemaakt met wat olie, citroen, knoflook en peper en zout door de -op net dezelfde wijze- geroosterde pompoen met wat geroosterde noten en veel kruiden (peterselie, rucola, koriander) roeren, daar wat feta over kruimelen en mm, weer feest.
Maar niet voor Jef vermoed ik, ach, hij logeert voor de moment bij een vriendje waar hij vanmiddag vol-au-vent at, het kan niet elke dag feest zijn hé!