Nieuwjaarkezoete

Het jaarlijks wederkerend gebeuren op de laatste dag van het jaar.
De eerste keer dat ik zelf meewandelde, al de vorige keren kon ik er iemand anders mee opzadelen.

Ooh jeugdsentiment.
Wij vertrokken destijds bij de bomma die vlakbij school woonde zodat we met een gezellig groepje waren en zonder ouderlijk gezag mochten gaan.
Het sneeuwde ook altijd, en het was minstens tien graden kouder.
Om de zoveel huizen woonde er een bomma zodat we geregeld onze natte wanten konden laten opdrogen terwijl we onszelf verwarmden met een warme choco.
Ooh jeugdsentiment, ik zei het al.

Mijn zonen zingen braaf dat van dat varkentje, net hetzelfde als wat wij zongen. Dat wij vroeger 'Hoog huis, laag huis, hier zit een gierige pin in huis' zongen wanneer niemand opendeed vertel ik hen niet, te vaak werd de deur alsnog geopend en dan staat ge daar schoon.
Wat ik Abel wel nog moet leren is dat hij de deurklopper moet loslaten wil hij niet elke keer naar binnen getrokken worden als de deur opengaat. Binnenvallen heet dat.

Na ongeveer 30 huizen zaten beide zakken vol, wist heel de grote baan wiens dochter ik ben -Och, die van de Walter!- en hielden we het voor bekeken terwijl de georganiseerde nieuwjaarszangers stevig doorzongen, de ouders met grote zakken op straat, de kinderen al van ver roepend wat de buit deze keer opleverde.
Volgens mij staat er achter de hoek een minibusje op hun te wachten.


Oud jaar, nieuw jaar
Ik wens u een gelukkig nieuwjaar!