Het lijkt wel alsof alles wat ik kwijt wou verteld is. Over mijn nieuw boek, over mijn geweldig lief en zelfs over dat ik me het afgelopen jaar vaak echt niet goed in mijn vel gevoeld heb.
Ik zat er net nog over te mijmeren toen ik bij Prinses op de kikkererwt passeerde, hoe onwaarschijnlijk het toch allemaal kan lopen. Twee jaar geleden leidden de prinses en ik een -op het eerste zicht- compleet tegenovergesteld leven. Ik was het schijnbaar gelukkige moederke met zero zorgen dat kon doen en laten wat ik wou en zij de ongelukkige, zich kapot werkende alleenstaande moeder met een loser-ex.
En dan -twee jaar later- leiden we ineens hetzelfde leven. Beide verliefd op de man van ons leven die we evengoed nooit tegen het lijf hadden kunnen lopen.
En hoe het meteen serieus was. Hij en ik. Geen sprake van wat aanmodderen of wel kijken waar we zouden uitkomen. Maar meteen goed. Wij. Dit schrijft de prinses en ik had hetzelfde kunnen schrijven.
Exact een week nadat we elkaar leerden kennen -de derde keer dat ik hem zag- stelde ik hem al voor aan de kinderen en sinds toen wordt er elke avond uitgekeken naar zijn komst. Aan aanmodderen wordt hier ook niet bepaald gedaan. Wij smijten ons. Wat ge niet probeert, dat weet ge niet. Dat is meer onze stijl. Maar alleen omdat we allemaal voelen dat het zo moet. Hij, ik én de kinderen.
Aahh, ik word er bijna emo van. (Die labieligheid, daar geraakt ge toch zomaar niet vanaf.)
Maar goed. Ineens zit daar dan weer een man aan tafel. En niet zomaar een man, neen, dat zou veel te simpel zijn, aan gewoon wordt hier niet gedaan, wij hebben wat uitdaging nodig. Welke man had ik anders kunnen binnendoen in een bos dan ... een jager!
Hahaha, dat was lachen hoor!
Mme Zsazsa met een jager.
Buikpijn, mannekes.
Natuurlijk had ik mijn bedenkingen. Natuurlijk had ik liever een pingponger of een straatfestivalorganisator ontmoet, het is al eender, zolang het maar geen jager was.
Maar toen gingen we wandelen en toen leerde ik vanalles bij over dassen (dat die vaak in dezelfde burcht wonen als vossen) en over everzwijnen (ruikt ge maggie, dan is er een varken in de buurt) en over reeën (een ree met een staart is blijkbaar een hert) en over kerende vossen en zoelende varkens die wanneer ze opgedroogd zijn aan aan een schuurboom passeren om dan via wissels weer terug te gaan naar hun rustplaatsen. En toen vond hij een afwerpstang (dat is het gewei dat herten jaarlijks afwerpen waarna er weer een nieuw begint te groeien) en 's avonds gingen we nog eens terug en toen zagen we een das en reeën en edelherten en everzwijnen en amai ... ik smolt en hij ... hij schoot geen enkel dier dood. (Dat mocht daar ook niet natuurlijk, maar het is het idee dat telt.) Maar goed, ik ontdekte dus dat jagers niet per se dronken wildemannen zijn die op alles schieten wat maar beweegt, maar dat ze zeer weloverwogen beslissingen nemen en meer niet dan wel schieten en dat het ook best wel fijne en aangename mensen kunnen zijn (haha).
En hij? Hij zei na een week groenten eten: "Amai. Ik wist niet dat vegetarisch eten zo lekker kon zijn."
En na twee maand zegt hij dat nog altijd, want het is niet omdat er nu ineens een jager aan onze tafel zit dat ik ineens vlees ga klaarmaken.
Ik zal anders nog eens iets delen wat ik wel klaarmaak. Briam. Een klassieke Griekse ovenschotel, ik had er tot een jaar geleden nog nooit van gehoord. Maar toen plantte ik aubergines in de serre en kwam er halverwege augustus in om. Tegelijk met de tomaten en courgettes. Dit recept is bijgevolg al uitvoerig getest. Voor erbij maak ik wat volkoren rijst en een fris slaatje met wat feta.
De dag nadien is het eigenlijk nog lekkerder, maak dus meteen voldoende voor twee keer!
Voor 4-6 personen
- 2 aubergines
- 2 kleine courgettes
- 5 grote tomaten
- 1 ui, gesnipperd
- 3 teentjes knoflook
- 750 gram aardappels
- 0,75 liter (oven) passata
- 2 el verse oregano, fijngehakt
- 2 el verse peterselie+ extra om af te werken
- 1 tl tijm
- 1 tl rozemarijn
- 100 gr feta (indien gewenst)
- olijfolie, zout en peper
1. Snipper de ui en zet een pan op het vuur die groot genoeg is om straks ook de aubergine in te bakken. Giet wat olie in de pan en fruit op een zacht vuurtje de ui met de knoflook, oregano, tijm en rozemarijn.
2. Snij de aubergine in de lengte doormidden en dan in plakken van een cm. Strooi een tl zout over de plakjes, hussel ze door elkaar en laat ze even gerust zodat het zout wat water uit het vruchtvlees kan trekken. Je kan ze dan straks sneller krokant bakken.
3. Verwarm de oven voor op 220°. Zet een ovenschaal klaar van ongeveer 20 op 30 cm.
4. Van zodra de ui zacht is en begint te bruinen kap je alles in de ovenschaal (of in een potje als je een laagjesbriam maakt). Doe terug wat olie in de pan, wrijf de aubergines droog met een zuivere keukenhanddoek en bak de plakjes bruin, leg de gare plakjes even op wat keukenpapier zodat het vet kan weglekken en doe zo voort tot alle plakjes gebakken zijn.
5. Schil, was en snij terwijl de aardappels in plakken van een halve cm, leg de plakken in de ovenschaal. De courgette mag in plakken van een kleine cm en de tomaten ook.
6. Meng alle groenten voorzichtig door elkaar met voldoende zout en peper en de passata. Druppel er nog wat olijfolie over en zet een half uur in de oven. Verminder dan de temperatuur naar 200° zodat de bovenkant niet te donker kleurt.
Je kan de groenten halverwege ook door elkaar scheppen.
7. Laat de groenten wat afkoelen voor je uitschept en strooi er wat verkruimelde feta en gesnipperde peterselie over.
Lekker voor erbij:
- Een tomatensalade met basilicum, olie, zout en peper.
- Een slaatje van komkommer, munt, Romeinse of ijsbergsla en veel feta met een dressing van 3 el olie en 1 el witte wijn azijn of citroen.
- Brood, couscous of (volkoren) rijst.
Over Het Geheim van Mme Zsazsa en ook iets om te eten
Verrassend veggie
Ge hebt chanse, in de falafels van deze week zitten geen dieren én ook geen oorbellen! Ik heb beide exemplaren nl. terug in de badkamerkast liggen.
Ik werd wel nauwkeurig in de gaten gehouden want oorbellen mogen normaal niet binnen in de keuken van La vie est belle, net zoals normaal geklede mensen.
Iedereen ziet er daar ongeveer hetzelfde uit, maar dus wel zonder oorbellen.
Om mij de ernst van de situatie te doen inzien vertelden ze het verhaal van een hele bak (en ze hebben daar grote bakken!) groentenprak die moest weggegooid worden omdat iemand een hangertje verloren was. Niet meer terug te vinden natuurlijk.
Je zal maar op een falafel bijten en stikken in een souveniertje van Tenerife. Neen, dat gaan ze daar dus niet voorhebben.
Mijn vader daarentegen, die beet ooit bijna op een koeienoog dat hij tegenkwam in een blikje kornetbief, of het waar is weet ik niet, er doen in onze familie net iets teveel vreemde verhalen de ronde.
Maar de oorbellen dus, ik hield ze koppig aan en keek gewoon star voor mij uit. "Wat zegt ge, ik versta u niet."
Enfin, allemaal maar om te zeggen dat het er daar een pak professioneler aan toe ging dan ik het mij voorgesteld had.
Vegetarische burgers, bereid met seizoensgroenten die normaal zouden vernietigd worden omdat ze teveel van de norm afwijken om zelfs in biowinkels verkocht te worden... daar stelde ik mij niet meteen haarnetjes, propere nagels en echte arbeidscontracten bij voor.
Ja, ik keek daar wel effe raar van op!
Enfin, allemaal om te zeggen dat morgen de nieuwe campagne van Bioforum van start gaat, Verrassend Veggie!
Deze keer promoot Bioforum vlees- en zuivelvervangers, zo'n keertje uw vlees of broodbeleg vervangen doet nl. niemand kwaad.
Want wat goed is voor het milieu is zeker niet slecht voor uw kinderen!
Lees ook:
- Meer over biologische veggieproducten
- Zuivelvervangers
- Stem op je favoriete bio veggieproduct en win een heerlijk biopakket
En bestel voor geen geld een testpakket want wil jij stiekem ook niet zo staan blozen achter een pompoen-notenburger?
Foto's: François De Heel
Mme Zsazsa gaat zwemmen
Ik ben heel mijn jeugd om de twee weken ongesteld geweest. De cyclus van andere meisjes liep misschien synchroon met die van hun beste vriendinnen, die van mij met de tweewekelijkse zwembeurt.
Ik haatte zwemmen in het middelbaar.
Dat kwam omdat ik zwemmen ook al haatte in de lagere school en bijgevolg nooit deftig heb leren zwemmen.
Ik weet dus niet wat mij bezielde toen ik vanmiddag ineens de openingsuren van het plaatselijke zwembad zat op te zoeken.
Maar ik wist wel hoe laat het was toen ik zag dat er vanaf half vijf baantjes konden getrokken worden!
Tijd om te zwemmen!
Maar eerst: tijd om mij voor te bereiden!
Ik stelde wat debiele vragen op Facebook zoals daar zijn:
-Mag je zomaar in elk baantje zwemmen?
(Neen, er zijn baantjes voor snelle en trage zwemmers.)
-Kan je ook via het ondiep in alle baantjes? (Want ik durf niet in het diep te springen. Echt!)
(Ja als je het niet erg vindt om gelijk een eend een paar keer onder te gaan alvorens op je startpunt aan te komen.
Met dat verschil dat eenden hun neus niet dichtknijpen voor ze kopje onder gaan.)
Aparte baantjes voor de zwemsukkels die op een veilige manier te bereiken zijn, check, ik was klaar!
Het plaatselijke zwembad is eigenlijk het zwembad twee dorpen verder, hetzelfde zwembad waar ook de jongens met hun school gaan zwemmen, wie kon ik dus beter meenemen dan De Jongens. Perfect, zij konden mij de kortste weg naar het toilet en de uitgang wijzen, ik kon doen alsof ik gezellig met hun mee kwam zwemmen en terwijl in de rapte wat baantjes trekken.
Keigoei vermomming!
Ik zoek drie zwemzakjes, twee zwembroeken, een zwempak, drie handdoeken én drie gastendoekjes (om op te staan, keigoei idee van de juf) en ik ben al ingepakt. Om tijd te besparen besluit ik mijn zwempak al aan te doen, past nog perfect. Was dit nu een zwangerschapsbadpak?
Daar aangekomen, blijkt er zich al redelijk wat volk te bevinden in de aankomsthal. Overwegend sportkottypes. Geen enkel huisvrouwtype. Top.
Ik doe alsof het mij geen knijt interesseert (die sportkottypes zijn hoogstwaarschijnlijk ook geen knijt geïnteresseerd in huisvrouwtypes in zwangerschapsbadpakken). Perfect!
Maar eerst nog wat voorbereiding, nog snel wat debiele vragen zoals daar zijn:
Aan de man achter het onthaal: Ik ben hier nog nooit geweest, is er iets dat ik dan moet weten?
(Euhm, daar is de deur en het is 6,5 euro.)
Aan een redder: Welk is het baantje voor de trage zwemmers?
(Het brede, daar kan je in twee richtingen zwemmen.)
Ik instrueer Jef en Abel richting waterglijbaan en ik schrijd te water.
Het gaat best goed eigenlijk, ik word niet voorbijgestoken en ik heb geen enkele keer het gevoel dat ik ga verzuipen.
Ik voel mij een zeemeermin, wel eentje zonder zwemtechniek, maar hey, daar kan aan gewerkt worden!
Na een kwartier is het mijns inziens wel genoeg geweest en ga ik de jongens zoeken.
Ik tref ze midden in een discussie, Abel wil niet mee in de waterglijbaan en Jef wil per se tonen dat het geen gevaarlijke waterglijbaan is. Dat los ik wel efkes op! Ik gebied Abel te wachten aan de uitgang van de glijbaan zodat hij kan zien dat deze waterglijbaan keileuk en helemaal niet gevaarlijk is!
Nu moet je een ding weten. Als er één ding was dat ik nog meer haatte dan zwemmen dan waren het wel de waterglijbanen.
Ik was nl. altijd het kind dat halverwege de glijbaan gesandwiched werd tussen een (zo mogelijk) nog tragere voorganger en een snelle achterkomer.
Om dan aan het eind weggecatapulteerd te worden, knal met mijn hoofd onder water én met mijn klep op mijn voorgangers schouders.
Echt. Elke. Keer.
Wat ik dus nu ging doen is een duidelijk signaal van onvoorwaarlijke liefde voor mijn kind.
Ik ga alleen door de waterglijbaan en -vooral- zeer beheerst landen. Zonder water in mijn neus te krijgen.
Boven aangekomen vind ik het een waanzinnig plan, maar van rechtsomkeer doen is natuurlijk geen optie.
Ik zet door en MAN krijg ik daar na vijf seconden spijt van, dit is de snelste waterglijbaan waar ik ooit in ben verzeild geraakt.
Ik sla in een halve paniek mijn armen en benen zover mogelijk uit elkaar om snelheid te remmen, maar dat doet niks af. Ik sjees keihard verder de dieperik in.
Ik roep mezelf tot de orde: Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik onder water ga, ik kan daar wel tegen.
Ik zet mij schrap en wanneer ik dan eindelijk het einde zie knijp ik mijn neus dicht, zoek ik Abel en doe een poging om te lachen.
Blijkt de glijbaan uit te monden in een plonsbadje.
Nog. Nooit. Zo. Opgelucht. Geweest.
Dat ik er maar belachelijk bijzit met mijn neus dichtgeknepen in een plas water kan mij echt niet schelen.
Abel merkt mijn opluchting en hij draait bij.
Ik weet niet of ik morgen stijf ga zijn van het zwemmen of van het trappen lopen.
Na een keer of zeven kan ik hem overtuigen om alleen te gaan, ik eerst en dan hij.
Ik kom geroutineerd uit de buis geschoven, ga meteen aan de kant en dan komt er niks ...
Ineens hoor ik gestommel en komt Abel met een gezicht als een donderwolk uit de buis geschoven, gesandwiched tussen twee kinderen.
Terug naar af.
We gaan nog een keertje met drie door de buis, dan met twee en besluiten dan dat het zo wel zal volstaan.
Douchen! Daar presteert Jef het om voluit onderuit te gaan en de hele ruimte door te glijden op zijn buik. Ik doe alle moeite om niet te lachen, maar er zijn grenzen, ik kan mij maar amper bedwingen
Dat hij ondertussen een gezicht trekt alsof er niks is gebeurd doet er geen goed aan.
Omdat één keer met zijn twee in een kleedhokje wel genoeg is vraag ik of we geen kleedkamer mogen gebruiken, en omdat de redders ondertussen wel doorhebben dat we nog niet echt geoefende zwemmers zijn wordt die kleedkamer ons met veel plezier ter beschikking gesteld.
Wat een zaligheid, niet met ander nat vel in contact moeten komen tijdens het omkleden.
Uiteraard ben ik in mijn gehaast een onderbroek vergeten in mijn zwemzakje te steken en moet ik met blote billen in mijn jeans weer naar huis. Maar hey er zijn ergere dingen, niewaar?
Ik ben toch al niet verzopen vandaag.
Top!
Over wat allemaal
Ik wil zoveel vertellen!
Over de allerschattigste baby die eindelijk kruipt (keiveel later dan haar broers).
Over hoe het komt dat de allerschattigste baby eindelijk 's middags lange dutten doet.
Over heuvels in de tuin en gras dat niet wil groeien.
Over brood en pizza's bakken in een houtoven.
Over het geweldig nieuw kinderboek van tante Hilde.
Over twee kleedjes die ik maakte en dat ze nog passen ook.
Over zelfgemaakte knuffels die na 9 jaar eindelijk in de smaak vallen.
Over tekenen met fijne zwarte stiftjes.
Over chips van groenten en thee van fruitschillen.
Over dingen die het ouderschap wat makkelijker maken.
Over chocoladetaarten, mueslirepen en bramengaletten.
Maar ik ben efkes met iets anders bezig.
Heel efkes maar.
Nog effe, blijf hangen!
En verwacht vooral niet teveel (geen zwangerschappen, boeken of andere Speciallekes)
De vogelverschrikker in de Moestuin van Mme Zsazsa
In elke moestuin sneuvelt er al eens wat door toedoen van de vogels.
Duiven eten aan de sappige jonge koolbladeren en laten enkel de hardere nerven over, merels scharrelen pas ingezaaide perken door elkaar op zoek naar wormen, mussen pikken kiemend zaad, aardbeien worden half opgegeten achtergelaten, jonge erwtenplantjes worden met zaad en al opgevreten en van de bessen schiet ook al niks meer over.
Dat gingen we dit jaar nu eens niet laten gebeuren!
Deze week knutselden we een levensechte vogelverschrikker.
Terwijl de man een frame knutselde met takken nam ik wat kleren uit de voddenzak en zochten de jongens een hoed.
De kleren rond het frame, opvullen met stro, hoed erop en klaar!
Haha Fopke!
Je dacht toch echt niet dat ik mijn beste kleren draag in de moestuin zeker?
En als ik dan ook nog eens de vogels mee van mijn kolen houdt, is dat mooi meegenomen.
Me, Myself en de familie
Beste Mme, ik wil nu niet de eindredacteur uithangen, maar er valt toch een klein detail aan te passen op de blog:
"Mr Zsazsa en ik wonen in een boerderijtje in de Kempen samen met onze twee zonen Jef (12.2005) en Abel (9.2009) en Mr Zsazsa's zoon van 17. "
Ik mis daar precies iemand...
Graag gedaan.
Ellen
Ze had natuurlijk gelijk.
En als ik dan toch een aanvulling deed kon ik ook maar beter een nieuwe tekening maken. Mijn gat is immers nog wat dikker geworden.
Drie kinderen baren, het eist zijn tol.
Voila, dit is het geworden.
De familie Zsazsa, het draait hier immers over meer dan Me, Myself en Mme Zsazsa.
Uw tuinsoldaat
Doeme seg.
Ik sta keigoed met kaki.
Ik had tuinman moeten worden.
Of Israëlische soldaat, dat had ook gekunnen.
Voor de volledigheid
Drie weken geleden trok ik naar De Oude Rijtuigmakerij in Borgerhout, de thuishaven van Muziek Theater Makerij Compagnie KAIET. Ik was daar niet alleen, vanuit alle hoeken van het land kwamen wij daar samen. Elza D. (uiteraard), onze vaste assistente die liever anoniem wenst te blijven (zie pagina 66), Vlijtige Vink, Meisjesmama met de meisjes , iemand die ik nog niet zou durven bekend te maken en Lilith.
Een gezamenlijk doel: De Gazet halen.
Twee haalden het, vijf niet... plaats te kort.
Bij deze de rechtzetting, want ons Elza heeft nog maar eens keimooie foto's getrokken.
Mme Zsazsa geanalyseerd
De huisvrouw zei: Volgens mij is het onmogelijk om nog meer kleuren tegelijk aan te doen. Elza zei: Zoudt ge zo eens geen kleuranalyse laten doen tegen dat uwen boek uitkomt, ik denk dat gij dat wel kunt gebruiken. Maar volgens mij zei ze dat alleen maar omdat haar vriendin zulke analyses doet.
Bon, wij daar naartoe, de buurvrouw en ik.
Er waren nog wat vrouwen, de hoofdkleuren van de avond waren: aubergine, bruin, zwart en euhm neen vooral zwart toch eigenlijk.
Ik had onder mijn rode jas met groene gehaakte sjaal van Anne een lichtgroene gliet met geruit hemdje en daaronder een blauw t-shirt, ik dacht: "Eerlijk duurt het langst!"
"Toevallig" werd ik het didactisch materiaal van de avond.
En wat zei de kleurmevrouw?
U bent een lentetype, u mag als enige alle kleuren mengen zolang ze maar binnen uw pallet valen.
Voor de rest valt u het best te omschrijven als: Frivool, creatief, weetgierig, nieuwsgierig, levensgenieter, open, extravert, vriendelijk. U past het best met de romantische/theatrale stijl.
Voila.
Ik neem aan dat jullie de kosten delen, Elza, Huisvrouw?
Ik ga terwijl even naar de winkel, zien of er iets in mijn pallet hangt!
Mme Zsazsa doet aan transitie, maar wist dat zelf niet
En toen stond ik plots in de schelp van het Vlaamse Parlement achter een micro waar net nog Peter Tom Jones en Vera Dua gestaan hadden om dingen te zeggen over transitie terwijl ik daar tot op een maand geleden nog niks van kende.
Dat heb ik daar dan ook maar bekend, kwestie van anders toch meteen door de mand te vallen.
Omdat de Veltmensen mij al op de affiche hadden staan alvorens ik er van wist kon in niet anders dan deelnemen, zo gemakkelijk ben ik.
Maar lollig was het wel, ook al had ik dat niet meteen verwacht en de deelnemers denkelijk ook niet.
Bewijzen zijn er niet, mijn meegesleepte buurvrouw was "te zenuwachtig om daaraan te denken" zei ze achteraf.
Deze foto is genomen door de iets meer ontspannen buurvrouw tijdens het vragenrondje, daarna was er wijn en eten en toen kwam alles weer goed.
De beek was er ook en Boer Tom en die waren geweldig en dan was er nog Dorien Knockaert die mij keihard heeft uitgelachen omdat ik gepensioneerde fans had, die wel zes plakkerkes op mijn affiche gingen plakken, want het was om ter meeste plakkerkes maar ge kon precies niks winnen. 
Arne Quinze, Vlaams Parlement
Ik zoek nu al een maand achter de simpele uitleg voor het begrip 'transitie', maar ik kan het niet gevonden krijgen, en vermits Wikipedia het zo omschrijft: Een transitie is een structurele verandering die het resultaat is van op elkaar inwerkende en elkaar versterkende ontwikkelingen op het gebied van bijvoorbeeld economie, cultuur, technologie, instituties en natuur en milieu. merk ik dat het inderdaad niet zo simpel is.
Bij deze een wedstrijd: Degene die het concept transitie in de context van ecologie van duidelijk en zo bondig kan uitleggen dat het interessant blijft, in normalemensenwoorden* wint een transitiekadoo.
Veel succes!
*Denk Colruyt ipv natuurwinkel
Dju toch
Ik zag het helemaal voor mij.
Een mooie lange rok, beetje bohemian gelijk men pleegt te zeggen.
Wat ik niet had verwacht was dat ik nu twee tenten in de tuin heb staan.
Ik had wel een ander soort bohemian in gedachten.
Lap hé
't Is al van dat.
Een tip: Oogst ronde courgettes als een schattige b-cup, wacht niet op een pronte D.
Zie hier, kleedje #4
Trek eens een foto van die knappe blondine in dat bos!
Whoehaha, dat was écht heel grappig, ik kom niet meer bij.
Goed, kleedje #4, een haltermodel zoals u ziet.
Trek ik aan tijdens Wimbledon.
De zomer van het jurkje
Ik denk dat we kunnen stellen dat het zo goed als zomer is, toch?
Bij deze roep ik de zomer van 2011 uit tot zomer van het jurkje.
Voor mijn eigen toch, hoewel jurkjes niet altijd combineerbaar zijn met borstvoeding moet het er maar eens van komen.
Hier moeten wat meer jurkjes gemaakt worden, zo gemakkelijk ook, ge trekt dat 's morgens aan en voila, ge zijt klaar, geen bijpassende bloeskes of zo zoeken gewoon één ding en een onderbroek.
Nu ik er aan denk, moment!
Ik was vergeten dat deze jurk met bijpassende onderbroek gemaakt werd!
Oké, terug over naar de zomer van het jurkje, ik plan één jurkje per week te maken, of laat ons nu nog per twee weken nemen, geen ingewikkelde dingen, gewoon zoiets gelijk dit en het jurkje van Tante Hilde van die dingen die niet meer dan een zelfgemaakte onderbroek vragen, ik zei het al.
Die jurkjes zitten sneller in elkaar dan dat het geblogd is, dit kleedje is van een maand geleden schat ik, toen werd het te warm om van die hooggesloten halskes te dragen en maakte ik dit waar ik eerst jullie raad voor vroeg.
Dat ik dus ook niet laten zien heb, bij nader inzien is het ook eerder een slaapkleedachtig iets dan een jurkje, maar ja, dat weten we dan ook weer.
Al een chanse dat ik niet veel buiten kom met mijn slaapkleedjes overdag.
Ik ben nog altijd bezig met dat plooijurkje, de handleiding is al getekend maar nu moet ik dat nog onder woorden brengen, maar het komt er aan, ik heb ondertussen al een schattige versie gemaakt voor het buurmeisje, op één, twee drie was dat klaar.
Maar eerst moet er een ander kleedje afgeraken, iets echt, met baleinen en een voering en zelfs een tussenvoering, ik vind alleen geen stof, ik zoek iets groen, heel heel zacht, voile misschien wel, iemand iets gezien?
Mme Zsazsa jaagt wat merels de stuipen op het lijf
Hopelijk.
Maar omdat de uil alleen ook voldoende zou zijn heb ik me laten vervangen.
Hopelijk zijn ze onder de indruk zodat er nog wat bessen overschieten als ik terugkom van het tuinen kijken.
The making of
In De Standaard
En toen stond ik weer in de gazet.
Het zat zo, ik kreeg de vraag of ik niet wou meedoen met een soepswap, een wap??
Een soepswap!
Dus stond ik op vrijdag in de keuken van Francis om eens precies uitgelegd te krijgen hoe die lekkere erwtjessoep nu weer in elkaar zat die ze daar al jaren serveren, met mij gingen ze niet lachen op de soepswap!
Ik weet niet of u er een idee van heeft hoeveel soep 5 liter soep is, ik zal het u zeggen, véél, héél véél, hoogst waarschijnlijk heeft u geen kastrol in huis waar zelfs maar drie liter soep in gaat, zelfs niet met drie kinderen in huis, gelijk ik.
Gelukkig is er nog Marie die vijf kinderen had en bijgevolg grote kastrollen in haar kelder heeft staan.
Met Marie en Francis aan mijn zijde moest die soep wel een succes worden!
Als u te ver van Mol woont om de soep te proeven op het terras dat ze verdient vindt u hieronder het recept om uw eigen soepke te fabriceren, smakelijk!
Koude erwtjessoep met een gepocheerd eitje en gepelde noordzeegarnalen
Voor zes personen
1 kilo diepvrieserwtjes
7,5 dl ijskoude kippenbouillon (ik had zelf een kip gekookt , maar u kan ook van die potten bouillon gebruiken, blokjes zou ik nu echt niet doen)
2 cl sherry of witte porto
Per persoon
1 gepocheerd eitje
20 gram gepelde grijze noordzeegarnalen
waterkers als garnering
Kook de erwtjes een paar minuten, laat schrikken onder koud water en mix fijn samen met de bouillon en de sherry.
Zeef indien gewenst.
Eitje pocheren
Breek een eitje in een tas, zet een diepe pot water op het vuur, laat koken, voeg veel azijn toe en maak met een lepel een draaikolk in het water. Kap hierin knal een ei en laat exact twee minuten koken, haal uit het water en laat afkoelen in koud water.
Neem om de soep te serveren een ijskoud bord, leg in het midden een ei, strooi de garnaaltjes er rond en wat van de waterkers, giet de ijskoude soep in het bord en ga in het zonnetje zitten!
Toch weeral niet in de boekskes?
Mme Zsazsa in de plooi
Twee weken geleden toen het zomerde zocht ik diep in mijn kast naar iets gepast voor het warme weer, dit kwam tevoorschijn, ik dacht: "Ach, ik moet toch niet buiten"
In een jolige bui showde ik 'mijn tent' op facebook en blijkbaar viel dat wel in de smaak, ge hebt natuurlijk mensen die met alles staan *kucht*
In dezelfde jolige bui duwde ik Mr Zsazsa een kodak in de handen en ging wat jolig hangen wezen in een boom. Dit allemaal om u de testversie van een kleedje te laten zien dat ik eigenlijk al vergeten was. Het zit zo, tijdens mijn zwangerschap van Abel droeg ik alleen tenten, mijn gat vergroot nl. evenredig met mijn buik en dat is echt niet flatterend in een schoon spannend dingske van fragile, tenten dus, tenten die doen vermoeden dat er in het kleed een schoon rank iemand huist. Dat was er in dit geval schromelijk nevenst, hier was geen ruimte meer voor de suggestie, ge kon goed merken dat er twee personen in dat kleed zaten. Maar ... een van de twee has left the tent en eigenlijk valt het nu weer mee. 
Meer nog, ik vind het zelfs een 'plezant' kleedje, valt dat even mee als je toch al in een jolige bui bent.
Ondertussen is er al een bandje afgescheurd en ligt het ergens in een hoek te wachten om deftig afgewerkt te worden, op testversies ben ik niet zo precies.
Zo gebruikte ik ipv een beleg gewoon een biasoverschotteke, dat rap rap wordt vastgestikt en dan uiteraard komt piepen.
En omzomen dat gebeurt al helemaal niet, wie ziet dat uiteindelijk hé?!
