Uit de tuin #Spinazie en snijbiet

Om zes uur nog in het bladgewassenperk, om tien na zes in de pasta.
Spinazie en neef Snijbiet.

Ik moet iets bekennen, dit is mijn allereerste spinazieteelt ooit, serieus, ik dacht niet dat ik dat nodig had.
Peup, verkeerd gedacht.
Indrukwekkend hoe lekker dat vers gestoofde spinazie is.
Dat smaakt niet zomaar naar iets groens.
En hoe makkelijk ook om te telen.
Zaaien dus, allee nu niet, maar ergens wanneer het weer frisser is.
Maak het in tussentijd met de jonge blaadjes of het groen van snijbiet.

Penne carbonara met lekker groen
Nodig voor 4:
Uit de tuin
-Spinazie en/of snijbiet
-Tijm, oregano en rozemarijn
Ik nam ongeveer gelijke hoeveelheden, in gesnipperde toestand zo'n eetlepel in totaal.
-5 eidooiers
Uit de kast
-120 gram parmezaan
-375 gram penne

-Kook de penne in een zoute zee.
-Meng de eidooiers met de geraspte parmezaan en zet even aan de kant.
-Laat wat boter bruinen en bak de gesnipperde kruiden een klein minuutje.
-Voeg het groen toe en roer tot alles geslonken is, kruid met peper en zout.
-Meng de penne met de spinazie en roer er het ei-parmezaanmengsel onder zodat je een romige saus krijgt.
-Eet en zeg: Amai, da's lekker!

Uit de tuin #Rucola

Om zes uur nog in het kolenperk, om tien na zes in de risotto.
Risotto met rucola, raapsteeltjes, mosterdblaadjes en munt er op het hele eind samen met wat citroensap, -raspsel en parmezaan doorgeroerd, meer moet dat niet zijn.
Maar dat was het wel, want er zaten nog groene asperges bij.

Jaja, dat was hier te zessen nogal een partij.
Jochei jochei!

Moestuin 2013 #Maand 6

Vorige keer liet ik u al wat groenten zien, maar dat was nog niks in vergelijking met vandaag.
Ivo Pauwels vertelde het gisteren al op radio 1, vanaf dat het 's nachts tien graden is, zie je de tuin exploderen.
Dit is bijvoorbeeld mijn ontploft kolenperk.
Mah zo schoon!


Efkes uitzoomen.
Twee weken geleden oogste ik nog aarzelend de grootste blaadjes, nu is het met de schaar, geen getalm meer, dooreten begot!
In dit perk staat de cavalo nero al niet meer zo aarzelend tussen het fris geweld van de mosterd, raapsteeltjes en rucola.
Links staat een van de twee Petit posy's, de savooispruitjes.
Ik vind Cavalo Nero zo schoon dat ik er een paar in potten zette voor op het terras, waauw, wat een kool!


Niet elk perk ziet er zo levendig uit gelijk het kolenperk, hier staan we bij de wortelen, onderaan de schorseneren, in het midden witloof en rondom het sleutelgat haverwortel.
Tussen de drie wortelgewassen komt snel een laag grasmaaisel zodat ik minder vaak het onkruid moet wegdoen.


Een beetje verder, in het blad staan de erwtjes eindelijk in bloei, zowat een maand te laat en dat is mijn schuld, maar ook die van het weer, maar we maken er het beste van, zo zijn we wel!


Naast de erwtjes staat dit plantje op het perk van de kolen, slangenradijs of rattenstaartjes.
Nu ik even wat informatie zoek op het www zie ik dat ik eigenlijk al kon proeven, dat is iets voor morgen.


De vaste groenten, die zijn iets trager, die moeten zich niet zo laten gelden gelijk de een- of tweejarigen in de rest van de tuin.
De aardperen achteraan doen uiteraard wel enthousiast mee, de brave Hendrik, het eeuwig moes, de doorlevende venkel en de stafspinazie die nemen hun tijd.
Juist gelijk ik.

Zuurdesembrood, de foefelmanier

Zuurdesembrood, dit moet poging 6 zijn ofzo.
U moet weten dat het niet zo simpel is om zomaar brood zonder gist te bakken, want dàt is zuurdesem.
Wat zit er dan wel in?
Meel, water en zout, en dat is alles.
Om het brood te doen rijzen heb je een "starter" nodig, die starter is een gefermenteerd mengsel van water en bloem.
En fermenteren is dan weer bloem en water laten vergisten, dus eigenlijk zit er wel gist in een zuurdesembrood, maar dan van natuurlijke bacteriën en schimmels die in het meel en de lucht aanwezig zijn.
Eng hé, schimmel in uw brood. Maar beter in uw brood dan tussen uw ..., neen, we gaan veder.
Wikipedia zegt dat zuurdesembrood een karakteristiek en voller aroma heeft met een mals veerkrachtig kruim. Ook is het langer houdbaar; het verouderingsproces verloopt trager. Het brood zou gezonder zijn omdat er lagere gehaltes fytinezuur in zitten. Als nadeel voor deze broodsoort wordt wel genoemd dat de zure smaak niet door iedereen op prijs wordt gesteld en het bereidingsproces relatief complex is.
En dat laatste klopt.

Normaal duurt het zo'n week voor je kan beginnen bakken, in tussentijd kan er van alles mis gaan of kan er ook gewoon niks gebeuren.
Dus toen ik een oude Jamie doorbladerde viel mijn oog plots op dit zinnetje op het eind van een recept voor zuurdesembrood: Je kan ook gist gebruiken voor een sneller resultaat. Voeg hem aan het meel toe en het mengsel bubbelt al na een paar uur ... ga verder met stap 2.
En stap twee was al bijna een brood in de oven steken.
Vijf minuten later had ik een zakje gist in mijn handen en trok ik de volgende foto.


Wat heb je nodig:
-200 gr bloem
-200 ml water
-7 gr gist, zoveel zit er normaal in een zakje
-Een glazen pot van 1,5 liter
-Een niet-metalen lepel

Zuurdesembrood heeft wel wat mysteries, zo mag je geen metalen potten of lepels gebruiken, is dat echt en waarom dan of is dat zoiets gelijk die mevrouw met haar worst, wie zal het zeggen?

De starter maakte ik van gewone bloem uit de winkel, maar om voor de volledige ervaring te gaan haalde ik bij de maalder bloem. Brood dat gebakken is van graan dat gemalen is op molenstenen is veel gezonder dan meel dat gemalen is onder hoge druk. Artisanaal meel bevat altijd de graankiem, een belangrijke leverancier van vitaminen en mineralen. (Dank u Wikipedia)
En het is ook gewoon lekkerder. (Dank u Maalder)


Roer bloem, water en gist zonder speciale volgorde tot een papje en zet het -zonder deksel- ergens op een warme plek.
Na een paar minuten begint het papje te leven, er verschijnen bubbeltjes en het mengsel begint omhoog te komen, en omhoog en nog hoger omhoog en gebruik je een te kleine pot zoals ik, dan gaat er gekuist moeten worden.
Wanneer het weer afneemt naar oorspronkelijke afmetingen (1 à 2 uur) is de starter klaar.
In de Jamie zijn er dan nog wat tussenstappen, maar enig geëxperimenteer van mijnentwege wees uit dat het ook simpel kan.
Per brood meng je:
-100 gram van de starter
-650 gram bloem (met eventueel wat meel)
-300 ml lauw water
-2,5 tl zout

Alles 10 minuten kneden en ergens warm laten rusten, alles vanaf drie uur is perfect.
Ik meng dit 's avonds laat en laat het in een lichtjes voorverwarmde oven tot de ochtend nadien wanneer de kinderen naar school zijn. Zo'n 10 uur later ongeveer.
Klop dan de lucht uit het deeg en leg het in een bakvorm of bol het op voor een rond brood.
Nu nog een een uur laten rijzen op een warme plek en zo'n half uur bakken op 220°.
Zet zeker een potje water in de oven, dit zorgt voor een krokante kost.
Het brood moet hol klinken aan de onderkant wanneer je het uit de oven haalt.

De starter moet steeds bijgevuld worden, anders is het na twee broden gedaan met brood bakken, voeg 50 gram bloem en 50 ml water toe, roer en zet ergens aan de kant. De starter gaat weer omhoog komen en zakken, maar niet zo fanatiek gelijk de eerste keer.
Bak je niet dagelijks een brood dan bewaar je de starter in tussentijd in de koelkast, laat hem een tijdje voor het bakken op kamertemperatuur komen en als je lange tijd niet bakt voed de starter dan om de paar dagen met wat water en meel, laat hem steeds omhoog en weer naar beneden komen.
Gisteren bakte ik twee broden, eentje dat al van de avond nadien gemengd was en eentje dat ik 's middags had gekneed, tegen vier uur verwarmde ik de oven voor zodat we bij het avondeten een warm brood hadden.
Zolang de starter in tussentijd omhoog en weer naar beneden is gekomen is dat allemaal geen probleem.

Moest dit allemaal te ingewikkeld klinken, deze tabel om in de keuken op te hangen.

Oh en wat betreft de zurige smaak, daar is bij dit brood niks van te merken.
Hoe dat komt, dat weet ik niet, nog een mysterie.

Zeepmanneke

Jef had iets met steentjes (of vijzen of knikkers of stokjes) en Abel heeft iets met zeep.
Dit is zijn buit van de voorbije twee weken:
-Een pistool uit het winkeltje van Villa Augustus.
-Een eend uit een opgeruimde badkamerkast.
-Een blok narcissenzeep van de bloemenwinkel.
-Een blok patchoulizeep van bij de grootouders.
-En een schaap van bij Tante Hilde, want tante Hilde is Abels "Lieve Tante Hilde". Terwijl het geeneens zijn tante is.
Alles heeft te maken met de blok zeep die hij ooit meekreeg omdat hij zijn meegebracht vies zeepje kwijt was gespeeld onder een zetel.

Ondertussen begint hij ook een zwak te ontwikkelen voor kaarsjes, zeker sinds hij in de kringloopwinkel een kaars vond die naar baby's ruikt.
Gelukkig baby's om mee te pelen.

Het-Beledig-Eens-Een-Patissier-Koekske

Terwijl de zoveelste poging tot zuurdesembrood in de keuken staat de borrelen, deze koekjes.
Beide gebak, maar twee keer een totaal andere belevenis.
Het complexe, zurige van het brood tegenover het zoete, boterige van deze koekjes.
Er is een moment voor alles.

Deze koekjes zijn zo klaar terwijl de pot desem al twee dagen op mijn aanrecht staat en er nog steeds geen brood in de oven zit.
Er is inderdaad een moment voor alles.
Meestal komt het koekjesmoment wanneer ik een vergeten rol bladerdeeg ontdek.
Ik bak nl. zelden groentetaarten, in tegenstelling tot mijn bedoeling.
En dan komt de pot suiker boven en zijn er een kwartier later deze koekjes.


Dat valt best mee, niet?

Begin met een rechthoek, alle manieren zijn toegelaten.
Strooi suiker naar smaak over het volledige vel.


Rol losjes op naar het midden toe.

Klap toe en snij reepjes van een kleine cm. (zie de eerste foto).
Bak een klein kwartier op 220° en ga geregeld kijken, door de suiker kunnen ze makkelijk te bruin worden.
Laat even afkoelen op een rooster.

Nu nog net koffie maken en achteruit leunen.
Voila.

En dan hoop ik dat ik hier binnen een paar dagen terug sta met een succesrecept voor zuurdesembrood.
Als God het belieft, tot dan!

Dat Abeltje

Dat Abeltje zei vorige week maandag:
"We gaan op kamp en we gaan ook blijven slapen!!"
Ik zei:
"Uhuh, heel tof jongen!" en dacht: "Uhuh, dat docht ik niet."
Maar zijn juf zei:
"Tuurlijk gaat hij dat kunnen en ik zou het echt spijtig vinden als hij niet blijft slapen."

En kijk, bepaalde mensen kunt ge op hun woord geloven dus stak ik gisteren een enthousiast Abeltje in een huifkar en haalde vandaag een smerig Abeltje terug op.
Een Abeltje dat als een van de eerste sliep, 's nachts tot drie keer toe van zijn luchtmatras rolde en 's morgens even vermist was tot ze onder zijn matras keken.
Een Abeltje dat helemaal niet liever thuis had geslapen, in tegenstelling tot wat ik gedacht had.
Wat zijn juffen die mijn kind beter kennen dan ikzelf toch geweldig.



Zo zot!