vrijdag 26 oktober 2018

De boekenbeurs, baby!

Untitled

Iedereen die iets weet van Kombucha ziet gelijk dat ik mijne Scoby hier zwaar aan het uitdagen ben, ik vrees zelfs dat hij al van voor de zomervakantie in deze thee zit. Dat komt allemaal omdat ik altijd veel belangrijkere dingen te doen heb zoals op vakantie gaan, in mijn serre zitten prutsen en gelijk nu nog rappekes voor de boekenbeurs begint mijn boekentips met u delen. Tussen de tips ook een Kombuchaboek, maar omdat ik het uitgeleend heb staat het niet bij op de foto.
Untitled

Laten we beginnen bij hal 4, de hal waar mijn uitgeverij WPG zit. Daar vind je mij terug deze week zondag van 1 tot 3 als ook Angelo Dorny met zijn nieuwste boek De Tuin op tafel, een moestuin- en kookboek op het ritme van de seizoenen met schoon foto's en inspirerende gerechten.

UntitledUntitled

In hal 4 is ook de stand van Deltas, daar moet je zijn voor het linkse boek. Veel recepten en een heldere uitleg over hoe dat nu feitelijk zit met die zwam. Moest je goesting gekregen hebben om er in te vliegen mag je mij altijd mailen voor een stuk scoby, ik kan dat wel verstuurd krijgen denk ik. Maar er zijn vast ook facebookgroepen waar ze ermee naar uw hoofd gooien.

Juist achter WPG is de stand van L&M Books, hier ligt het heel erg toffe en gezellige We eten thuis van Samuel Levie

UntitledUntitledUntitled
Alles van Ottolenghi, Anna Jones, Mari Maris en Wateetons vind je terug in hal 3 bij de grote stand van Agora. Een van de twee boeken op mijn voorlopige lijstje is Over drank van Wateetons.


Untitled

Ook in hal 3 ligt deze topper bij Lannoo, Zes seizoenen van McFadden, heel veel groenten en occasioneel een stukske vlees. Prachtige aanwinst in uw kookboekenkast!

Untitled
En om af te sluiten nog naar hal 1 waar je bij Pinceel De prinses die alles had van Mario De Koninck en Nikola Hendrickx kan kopen. Het andere boek dat al weken op mijn lijstje staat en dat net de Lang zullen we lezen trofee won.
Die kinderen moeten natuurlijk ook wat.

Voila, vertel eens, wat staat er op jou lijst?

donderdag 25 oktober 2018

Zweden baby!

Zweden

Ongeveer een week geleden vertrokken de jager en ik naar Noorwegen. (Dat het universum mij daar zwaar voor zou straffen was evident.) Aan de luchthaven van Oslo hadden we afgesproken met Christine van Woeste Goesting en compagnie om samen door te rijden naar Zweden.

De compagnie waarvan sprake waren twee chefkoks en hoe wij het daar mee getroffen hebben kunt ge wel raden zeker?
Komt er nog bij dat we logeerden bij Johans Wärdshus in Edsleskog waar geregeld workshops doorgaan waardoor we konden beschikken over allerhande graaf gerief. (Deze blogpost is trouwens op geen enkele manier gesponsord.)


ZwedenZweden

Een rookkast bijvoorbeeld, die gebruikten de mannen om een deel van de filets te roken van de eenden die eerder die dag werden langsgebracht door een plaatselijke jager.


Zweden

Ik zat terwijl te doen alsof ik bezig was met pen en papier.
Iedereen zijn talent hé seg.


ZwedenZweden

De ongerookte helft van de eendenborsten werden gebakken voor een 'simpel' lunchgerechtje links: eendenborst met een slaatje van kort geroosterde venkel en rode ui met sinaasappel, zuring en klaver. En het avondeten van de volgende dag: Eendeborst met een gekonfijt eendebilletje, geroosterde groenten en drie chantarellen.

Zweden

Meer paddenstoelen hadden we niet gevonden op onze wildpluktocht, daar kan de tussenstop mèt Zweedse gin misschien iets mee te maken hebben?


Zweden

Koken kon binnen in een grote uitgeruste keuken of buiten op het vuur. Uiteraard zaten we meer buiten dan binnen.
Want binnen hebben we thuis ook.


ZwedenZwedenZwedenZweden Maar de keren dat we binnen waren was het meteen ook een schot in de roos. Christine en ik bakten haar klassieke Hey-het-vuurtje-is-toch-al-aan-willen-we-anders-een-taart-in-de-Dutch-oven-gooien-taart. Maar die bakten we voor de gelegenheid gewoon in de oven. Dring ons vooral geen regels op!

ZwedenZweden ZwedenZweden

Ik ben zelf niet zo van de Wisky, maar de compagnie wel dus bezochten we een kleine stokerij in de buurt, ik ben echt zo'n gemakkelijk gezelschap.

Untitled

Ik nam weer pen en papier mee voor het geval ik mij moest vervelen. Dat deed ik niet.


ZwedenZweden

Van het bier ben ik dan wel weer meer, dus dan bezochten we ook maar de plaatselijke brouwerij.
Zo hielden we de kerk dan in het midden hé.

ZwedenZwedenZwedenZweden

En omdat we allemaal nogal van de gin waren kaapten we Johans Calvadosstokerij voor een ginexperiment met smaakmakers uit het wild die we aanvulden met wat klassiekers uit de keuken.
Dorst hebben we niet veel gehad.


ZwedenZwedenZwedenZweden
Voor de rest: prachtige huisjes, veel water, veel hout...


ZwedenZwedenZwedenZweden

Hij


ZwedenZwedenZwedenZweden

Wij


ZwedenZwedenZweden

En het meest geweldige gezelschap!
♥ Christine ♥ Geertjan ♥ Richard ♥

ZwedenZweden


Meer foto's vind je in mijn Flickralbum. De meeste foto's zijn door mij gemaakt, enkele ook door Christine en Johan.
Nog meer foto's op de Instagrampagina van Woeste Goesting.
Niks van dit alles werd op enige manier gesponsord.

maandag 1 oktober 2018

De serre in september, over neusrot en groene tomaten

Untitled

Only two things money can’t buy.
That’s true love and homegrown tomatoes.
– John Denver –

Dit gezegd zijnde heb ik nog nooit zo’n slecht tomatenjaar gehad.
Ik leek wel problemen ipv tomaten te kweken. Nu heb ik hier en daar wel eens een tomatenprobleem gelijk neusrot bv, maar dit jaar waren er absurd weinig gezonde tomaten. Na uitvoerig overleg met mijn moestuinvriend Angelo kan ik alleen maar besluiten dat de problemen dit jaar veroorzaakt werden door te lui tuinieren in combinatie met een te arme (zand)grond.
Te is ook nooit goed.
Andere jaren kwam er altijd een hoop compost en gesteentemeel kijken bij het planten van de tomaten, maar dit jaar verliep alles wat anders door de herinrichting van de moestuin.
In mei verhuisde de serre naar een stuk grond waar nog niet eerder op getuinierd werd en ipv eerst deftig te bemesten en/of bekalken, stopte ik meteen de tomatenplanten in de grond, gooide daar wat varkensdrollen tussen en werkte het geheel af met een dikke mulchlaag. Buiten verschrompelen zal er waarschijnlijk met die drollen niet veel gebeurd zijn aangezien het niet regent in een serre.
Wel geen onkruid gezien.
Over een probleem praktiseren en een mogelijke oplossing weten zijn twee, daarom laat ik in het kort een grondstaal analyseren. Een grote stap dichter bij een succesvol tomatenjaar.
U volgt toch ook?!

UntitledUntitled

Omdat ik het dus zo ongeveer wel gehad heb met die tomaten ben ik al stilletjes afscheid aan het nemen. Dat is trouwens niet zo’n radicaal idee want tomaten rijpen nu veel trager dan in de maanden met warmere temperaturen en langer licht. Andere jaren wil ik ook altijd de laatste tomaten laten afrijpen waardoor de opbrengst in de serre achteraf gezien bijna stil ligt tussen eind september en ergens in november. De serre zou dan veel productiever kunnen zijn met heel wat interessante teelten. Daar vertel ik u volgende week graag meer over wanneer de tomatenplanten definitief het pand verlaten hebben.

Groene tomatenGroene tomaten

Ik wou nu ook niet te bruusk afscheid nemen van de planten dus terwijl de laatste roze (en gele) vruchten nog de kans krijgen om volledig te kleuren plukte ik vorige week alle onrijpe tomaten om te verwerken. Elk jaar ben ik dat wel even van plan, dit jaar is het de eerste keer dat ik het ook effectief deed. En hoe! Salsa, confituur, gefermenteerd, zoet-zuur, relish, … Samen met een vriendin testte ik alle recepten die al jaren op onze to-dolijst staan.
Ik postte enthousiast foto’s op Instagram en Facebook en werd vervolgens de hele avond en volgende dag bestookt met artikels over Het Gevaar Van De Groene Tomaat. Hoofdpijn, buikpijn, maaglast, koorts, slaperigheid en lusteloosheid zouden ons deel zijn. Nu lig ik zelden wakker van zo’n dingen omdat ik (als drinker en ex-roker) het principe “met mate kunt ge het meeste wel verdragen” moet huldigen, maar ik wil nu ook niet half tuinierend Vlaanderen en Nederland met lusteloosheid opzadelen. Het is al zo erg.

Dus, er zaten maar drie dingen op…

Groene tomatenGroene tomaten

Stap één: Google!
Zoals altijd kom je dan steeds bij dezelfde cijfers uit die door iedereen voor waar overgenomen worden. Het bleek om dit stukje tekst te gaan:

“Een onrijpe tomaat bevat solanine. Deze hittebestendige giftige stof wordt terug gevonden in alle leden van de nachtschadefamilie (solanum) waaronder zich ook de aardappels bevinden. 25 milligram van deze stof is genoeg om iemand ziek te maken, hoofd-, buik- en maagpijn kunnen optreden alsook problemen met het zicht. 400 milligram kan dodelijk zijn. De hoeveelheid solanine is afhankelijk van het ras, in sommige rassen wordt tot 32 milligram per 100 gram gemeten”

De conclusie van de schrijver was dan ook als volgt “Groene tomaten zijn dus niet zo gevaarlijk. Om er van te sterven moet je al vele kilo’s eten.”

Ik in mijn eigen gelijk: “Oh zie, wat overdrijven mensen toch altijd, vele kilo’s, wie eet er nu vele kilo’s groene tomaten?” Gevolgd door: “Ik ga toch even uitrekenen hoeveel kilo’s dat dan zijn want dan kan ik dat antwoorden om dat gezaag gelijk in de kiem te smoren.”

Dus: 400 mg: 32 mg =12,5 mg x 100 om er kg van te maken= 1,25 kg.
Zes keer nageteld… nog altijd 1,25 kg.
Toink.

Dus 1,25 kg groene tomaten is voldoende om iemand den hoek om te helpen.
Tamelijk giftig denk ik dan. Zeker omdat solanine niet verdwijnt bij verhitting. Ik kan me wel voorstellen dat wanneer je wat Fried Green Tomatoes met een slaatje met groene tomaten en wat chutney naar binnen werkt je toch al -mits grote honger- aan de helft zit.

Aan de andere kant van de tafel knikte iemand naar mijn potje fermenterende tomaten “Die gaan we dus niet opeten!”

Stap twee: Het gezond verstand
Ik kon dat toch maar moeilijk geloven. Hoe kunnen mensen nu al decenialang salsa’s, chutneys en fried green tomatoes eten van een gevaarlijke plant zonder bovenmatig veel verdachte overlijdens? In Spanje zouden partjes groene (onrijpe) tomaten geregeld onderdeel van een salade zijn en in Cornersmith is het zelfs een gerecht op de kaart.

Een maand geleden zaten er gedurende een paar weken konijnen en kwartels in onze serre en geregeld sneuvelde er wel eens wat tomatenbladeren, maar nooit konijnen of kwartels (enfin, das gelogen, maar die kwartel sneuvelde van iets anders).

Hoe zit dat nu met die giftigheid? Ooit maakte ik een canneloni met tomatensaus, ricotta en de bladeren van bernagie en kwam achteraf op Wikipedia uit bij De Mogelijk kankerverwekkende Eigenschappen van Bernagie.
Zou het niet gewoon altijd wel iets zijn?

Planten bevatten zoveel verschillende stoffen en elk daarvan heeft zoveel verschillende effecten op ons lichaam dat het wel allemaal zal meevallen zolang je een beetje je gezond verstand gebruikt?
Toch?

Stap drie: De Bioloog raadplegen
Enfin, er zat niks anders op dan over te gaan op plan C: De Bioloog raadplegen! Koen hielp mij ook al onduidelijkheden op te lossen met het moestuinboek en was nu ook heerlijk helder.

In tomaten zit geen solanine, dat zit in aardappelen, in tomaten zit een andere alkaloïde nl. tomatine, dat zit vooral in de stengel en bladeren en in veel kleinere mate ook in de vruchten. Het is veel minder giftig dan solanine, volgens de Toxic Plants of North America ligt de toxische dosis tomatine rond een halve kilo tomatenbladeren, dan ben je overigens niet dood, maar heb je maaglast. Tomatine is dus eigenlijk even toxisch als een halve kilo sjoekes. En dat indachtig ligt de toxische dosis Leonidaspralines voor mij rond de vier stuks, want ongeveer neerkomt op 60 gram.

Trouwens … (rode) kerstomaatjes bevatten veel meer tomatine dan gewone tomaten, van 500 tot 5000 milligram per kilo, wat er op neer komt dat volgens bovenstaande cijfers een handje kerstomaten een dodelijk wapen zou kunnen zijn.

Dus wat ons tot het volgende besluit leidt: Het eten van groene tomaten of tomatenbladeren passeert zonder problemen!
Amen.

Hij stuurde ook nog dit artikel uit de NY-Times door dat de wetenschapsjournalist Harold McGee 10 jaar geleden al publiceerde. McGee vond het zo’n zonde om niks te doen met de zeer aromatische bladeren van de tomatenplanten in zijn tuin dat hij op onderzoek ging, hij komt terecht bij studies van Dr. Friedman die al meer dan 20 jaar de effecten van solanine en tomatine bestudeert. Die beweert dat tomatine “een relatief goedaardige alkaloïde” is met zelfs gunstige effecten voor de mens.
Tomatine wordt niet opgenomen door het lichaam maar de alkaloïde bindt zich aan cholesterol in het spijsverteringsstelsel om vervolgens samen uitgescheiden te worden. Zo verlaagt het in het lichaam het niveau van het ongunstige LDL-cholesterolgehalte. Er wordt ook melding gemaakt van de positieve effecten op het immuunsysteem en het remmende effect op de groei van menselijke kankercellen.

Dat is nog eens iets anders dan buikpijn en slapeloosheid, niet waar?