donderdag 4 februari 2016

Mme Zsazsa gaat zwemmen

Untitled

Ik ben heel mijn jeugd om de twee weken ongesteld geweest. De cyclus van andere meisjes liep misschien synchroon met die van hun beste vriendinnen, die van mij met de tweewekelijkse zwembeurt.
Ik haatte zwemmen in het middelbaar.
Dat kwam omdat ik zwemmen ook al haatte in de lagere school en bijgevolg nooit deftig heb leren zwemmen.
Ik weet dus niet wat mij bezielde toen ik vanmiddag ineens de openingsuren van het plaatselijke zwembad zat op te zoeken.
Maar ik wist wel hoe laat het was toen ik zag dat er vanaf half vijf baantjes konden getrokken worden!
Tijd om te zwemmen!

Maar eerst: tijd om mij voor te bereiden!
Ik stelde wat debiele vragen op Facebook zoals daar zijn:
-Mag je zomaar in elk baantje zwemmen?
(Neen, er zijn baantjes voor snelle en trage zwemmers.)
-Kan je ook via het ondiep in alle baantjes? (Want ik durf niet in het diep te springen. Echt!)
(Ja als je het niet erg vindt om gelijk een eend een paar keer onder te gaan alvorens op je startpunt aan te komen.
Met dat verschil dat eenden hun neus niet dichtknijpen voor ze kopje onder gaan.)
Aparte baantjes voor de zwemsukkels die op een veilige manier te bereiken zijn, check, ik was klaar!

Het plaatselijke zwembad is eigenlijk het zwembad twee dorpen verder, hetzelfde zwembad waar ook de jongens met hun school gaan zwemmen, wie kon ik dus beter meenemen dan De Jongens. Perfect, zij konden mij de kortste weg naar het toilet en de uitgang wijzen, ik kon doen alsof ik gezellig met hun mee kwam zwemmen en terwijl in de rapte wat baantjes trekken.
Keigoei vermomming!

Ik zoek drie zwemzakjes, twee zwembroeken, een zwempak, drie handdoeken én drie gastendoekjes (om op te staan, keigoei idee van de juf) en ik ben al ingepakt. Om tijd te besparen besluit ik mijn zwempak al aan te doen, past nog perfect. Was dit nu een zwangerschapsbadpak?
Daar aangekomen, blijkt er zich al redelijk wat volk te bevinden in de aankomsthal. Overwegend sportkottypes. Geen enkel huisvrouwtype. Top.

Ik doe alsof het mij geen knijt interesseert (die sportkottypes zijn hoogstwaarschijnlijk ook geen knijt geïnteresseerd in huisvrouwtypes in zwangerschapsbadpakken). Perfect!

Maar eerst nog wat voorbereiding, nog snel wat debiele vragen zoals daar zijn:
Aan de man achter het onthaal: Ik ben hier nog nooit geweest, is er iets dat ik dan moet weten?
(Euhm, daar is de deur en het is 6,5 euro.)
Aan een redder: Welk is het baantje voor de trage zwemmers?
(Het brede, daar kan je in twee richtingen zwemmen.)

Ik instrueer Jef en Abel richting waterglijbaan en ik schrijd te water.
Het gaat best goed eigenlijk, ik word niet voorbijgestoken en ik heb geen enkele keer het gevoel dat ik ga verzuipen.
Ik voel mij een zeemeermin, wel eentje zonder zwemtechniek, maar hey, daar kan aan gewerkt worden!

Na een kwartier is het mijns inziens wel genoeg geweest en ga ik de jongens zoeken.
Ik tref ze midden in een discussie, Abel wil niet mee in de waterglijbaan en Jef wil per se tonen dat het geen gevaarlijke waterglijbaan is. Dat los ik wel efkes op! Ik gebied Abel te wachten aan de uitgang van de glijbaan zodat hij kan zien dat deze waterglijbaan keileuk en helemaal niet gevaarlijk is!
Nu moet je een ding weten. Als er één ding was dat ik nog meer haatte dan zwemmen dan waren het wel de waterglijbanen.
Ik was nl. altijd het kind dat halverwege de glijbaan gesandwiched werd tussen een (zo mogelijk) nog tragere voorganger en een snelle achterkomer.
Om dan aan het eind weggecatapulteerd te worden, knal met mijn hoofd onder water én met mijn klep op mijn voorgangers schouders.
Echt. Elke. Keer.
Wat ik dus nu ging doen is een duidelijk signaal van onvoorwaarlijke liefde voor mijn kind.
Ik ga alleen door de waterglijbaan en -vooral- zeer beheerst landen. Zonder water in mijn neus te krijgen.
Boven aangekomen vind ik het een waanzinnig plan, maar van rechtsomkeer doen is natuurlijk geen optie.
Ik zet door en MAN krijg ik daar na vijf seconden spijt van, dit is de snelste waterglijbaan waar ik ooit in ben verzeild geraakt.
Ik sla in een halve paniek mijn armen en benen zover mogelijk uit elkaar om snelheid te remmen, maar dat doet niks af. Ik sjees keihard verder de dieperik in.
Ik roep mezelf tot de orde: Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik onder water ga, ik kan daar wel tegen.
Ik zet mij schrap en wanneer ik dan eindelijk het einde zie knijp ik mijn neus dicht, zoek ik Abel en doe een poging om te lachen.
Blijkt de glijbaan uit te monden in een plonsbadje.
Nog. Nooit. Zo. Opgelucht. Geweest.
Dat ik er maar belachelijk bijzit met mijn neus dichtgeknepen in een plas water kan mij echt niet schelen.
Abel merkt mijn opluchting en hij draait bij.
Ik weet niet of ik morgen stijf ga zijn van het zwemmen of van het trappen lopen.
Na een keer of zeven kan ik hem overtuigen om alleen te gaan, ik eerst en dan hij.
Ik kom geroutineerd uit de buis geschoven, ga meteen aan de kant en dan komt er niks ...
Ineens hoor ik gestommel en komt Abel met een gezicht als een donderwolk uit de buis geschoven, gesandwiched tussen twee kinderen.

Terug naar af.
We gaan nog een keertje met drie door de buis, dan met twee en besluiten dan dat het zo wel zal volstaan.

Douchen! Daar presteert Jef het om voluit onderuit te gaan en de hele ruimte door te glijden op zijn buik. Ik doe alle moeite om niet te lachen, maar er zijn grenzen, ik kan mij maar amper bedwingen
Dat hij ondertussen een gezicht trekt alsof er niks is gebeurd doet er geen goed aan.

Omdat één keer met zijn twee in een kleedhokje wel genoeg is vraag ik of we geen kleedkamer mogen gebruiken, en omdat de redders ondertussen wel doorhebben dat we nog niet echt geoefende zwemmers zijn wordt die kleedkamer ons met veel plezier ter beschikking gesteld.
Wat een zaligheid, niet met ander nat vel in contact moeten komen tijdens het omkleden.
Uiteraard ben ik in mijn gehaast een onderbroek vergeten in mijn zwemzakje te steken en moet ik met blote billen in mijn jeans weer naar huis. Maar hey er zijn ergere dingen, niewaar?
Ik ben toch al niet verzopen vandaag.
Top!

46 opmerkingen:

  1. Dit maakte me aan het lachen! Zo veel herkenning... Ook ik had de voorbije twee jaren al enkele keren het goede voornemen te gaan zwemmen. Telkens kwam ik toch tot het besluit: jammer, ik heb geen zwempak. Kopen? Hm, geen enkel zit me goed. :-)

    Ik ben heel blij voor jou dat je geen verzopen dag achter de rug hebt!
    De volgende keer beter! En met een onderbroek in het zwemzakje ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hahahahaaaaa...ik lees dit net terwijl ik in bed lig. Heb ik mijne man hier net wakker gemaakt met mijn gegiechel....allez eerder bulderlach :D
    Staat de volgende zwemdate met de jongens al gepland? :P

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geweldig herkenbaar!
    Chapeau voor jou!
    Ik gilde de laatste keer in de waterglijbaan. (een jaar geleden, voor mijn jongste zijn verjaardagsfeestje) het hele zwembad bijeen... Ze spreken er hier thuis nog over...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hilarisch! Mijne man vraagt waarom ik hardop lach... Dat van die onderbroek had ik door toen je vertelde dat je thuis je badpak aandeed! Hier nog NOOOOOIT gebeurd, hoor! ����

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hilarisch! Mijne man vraagt waarom ik hardop lach... Dat van die onderbroek had ik door toen je vertelde dat je thuis je badpak aandeed! Hier nog NOOOOOIT gebeurd, hoor! ����

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heel herkenbaar! Ik ben zelf geen waterrat en die waterglijbaan zou voor mij een grote uitdaging zijn. De kleding voor de kinderen is altijd volledig, die van ons durft ook al eens iets te ontbreken. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. En ik heb net het plan opgevat om vandaag te gaan zwemmen met de kinderen en dan schrijft gij dees op uw blog. In weet nu al dat ik de hele tijd ga lopen lachen en uw capriolen constant door mijn hoofd gaan flitsen. Als ik niet verzopen ben, laat ik vanavond weten hoe het was.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ok, terug en dus overduidelijk niet verzopen. Alle glijbaanafdalingen verliepen vlotjes, ik heb 3 keer nagekeken of ik mijn onderbroek meehad en dankzij je extra tip van de gastendoekjes verliep het omkleden met iets minder frustratie.

      Verwijderen
  8. Hahahaha! Het is dus duidelijk waarom wij al sinds augustus (toen de zoon voor het eerst ging zwemmen in Center parcs en een duidelijke waterrat bleek) aan het zeggen zijn dat we zeker nog eens moeten gaan zwemmen ... maar dat nog altijd niet hebben gedaan. Die praktische rompslomp, dat is er ons te veel aan. Het feit dat we dat zwembad niet kennen ook. Dat we onze mini dan nog omgekleed moeten krijgen in zo'n belachelijk klein kotje ook. Eens in dat water zal het wel meevallen, want dan wordt dat manneke wild enthousiast. Alleen die stap tot daar ... :D

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik moet het weten maar toch .... zo blij dat ik niet de enige ben hihihi

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Lol! En zo blij dat er meer mensen op deze aardbol rondlopen die het niet zo op hebben met zwemmen. Ik herinner mij hoe ik als kind aan het krijsen was tijdens zwemles met een boze badmeester aan de kant en een wanhopige vader op de tribune. Ik by zelfs een brief aan mijn ouders geschreven dat ik een 'stoome' badmeester had.

    Dus heel moedig van je dat je bent gegaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ge moogt dat niet dooeeeen! Zo'n grappige berichten schrijven! Ik doe bijna in mijn broek van het lachen...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik ga nu schaamteloos toegeven dat ik nog nooit in het zwembad van Geel geweest ben, nog minder in het nieuwe zwembad van Westerlo en dat men mij daar ook niet zal zien. Net om zulke verhalen als deze te vermijden. Maar ik vind het wel bewonderenswaardig dat jij dat wel deed (en het ons nog verteld ook)
    Pet af voor de madam!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. OMG, zalige tekst. Wat heerlijk om zo de dag te starten, echte goed humeur boost :)

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Haha, bedankt voor dit geweldige stukje. Zooooo herkenbaar!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Stoer van je en zo herkenbaar! Mijn beugel mocht er na 2 jaar oud, eindelijk. Ik ging in de glijbaan en botste me een jongen: tanden terug scheef :(

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Haha wat heerlijk om te lezen! Ik haat zwemmen ook, we moeten onze kinderen toch wel heel graag zien om ons zo op te offeren :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Haha! Buikbaby lacht hier precies zelfs mee :)

    BeantwoordenVerwijderen
  18. You make my day! Leuk geschreven, heerlijk om te lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Hilarisch! Heel herkenbaar, ik heb ook de schurft aan zwemmen. Maar wat zeggen de kinderen in koor als je zegt: wat zullen we voor leuks gaan doen vandaag.....?

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Ha, ha, ha, ha! Dank!

    Ik vind zwemmen heerlijk, maar die glijbanen laat ik ook liever aan me voorbijgaan. Om precies de redenen die jij beschrijft! Gelukkig hebben mijn twee waterratten geen aansporing nodig (en kan ik anders de man mee sturen) ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  21. oef... heel even vreesde ik dt er een genaaide kinnebak aan te pas ging komen....

    BeantwoordenVerwijderen
  22. De familie begrijpt niet waarom ik hardop lachend naar mijn computerscherm kijk, maar ik wel!

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Hahaha, wat een heerlijk verhaal!!! Dapper van je dat je op de glijbaan bent gegaan. Mij hadden ze er voor geen goud op gekregen.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Huttenbouwen is ook opvoeden, omschrijft volgens mij perfect deze blogpost. Geweldig!

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Ik ben een bijna 30-jarige blonde Nederlandse die vroeger (onsuccesvol) zwemles had, dus waarom die dan panisch in een zeilbootje zat op een watertje van 1 meter diep (of in Amsterdam alleen een gracht in het midden van de brug durfde over te steken) was iedereen een raadsel. Dus ik heb 3 jaar geleden alsnog goed leren zwemmen en zowaar twee diploma's gehaald. En nu fiets ik zonder blikken of blozen aan de rand van de spoorbrug over het kanaal hier in de buurt. Het is ook heel fijn om zo'n jeugdtrauma eindelijk af te kunnen sluiten :)

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Oh pfoeoe, wat een herkenning, van het zwangerschapsbadpak ;-) tot het schoolzwemmen en de watervrees. En ik heb nog steeds angst. (en ik woon nog wel in Zeeland ;-) als we met onze motorboot gaan varen niet, maar met een zeilboot en een beetje wind zit ik stijf van de zenuwen. Vorige week lag mijn jongste (2) in bad op haar rug met alleen haar ogen, mond en neus nog boven het water, ze vond dat zelf heel lollig. Als ik er alleen nog maar naar kéék begon ik al lucht te happen, en moest ik me inhouden om ze niet alla minuut rechtop te zetten.

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Oh top! Ik lig hier strijk ..

    Sommige dagen zijn ne mister Bean film waardig !

    BeantwoordenVerwijderen
  28. Ik ben een geboren waterrat, dus niet herkenbaar. Mijn zus en metekindje(bijna 1 jaar) zijn dat ook. Hij doet niks liever dan in water zitten en spetteren of douchen en met zijn hoofdje onder het water hangen. Maar het blote billenverhaal is wel zeer herkenbaar, al van in de tijd dat ik op zwemles zit (lagere school).

    BeantwoordenVerwijderen
  29. Ha, ha ; ) En zooo herkenbaar!

    BeantwoordenVerwijderen
  30. Ik heb jaren lang 5 - 6 uur per week baantjes getrokken, puur genieten.

    BeantwoordenVerwijderen
  31. Nu heb ik mij toch een paar keer verslikt. Top!

    BeantwoordenVerwijderen
  32. Deze hier ging na 2 jaar ook es terug gaan zwemmen. Ook in zwangerschapsbadpak maar ook met een 6 maanden zwangere buik in. Ik gaf het zwemmen op toen het niet meer combineerbaar bleek met mijn toen pas schoolgaande zoon. Maar ooit toen ik 13 was verdronk ik bijna in school in het ondiepe zwembad. Ondertussen zwem ik wel graag. Vorig jaar werd dat dan vervangen door avondlijke looppartijtjes maar zwemmen vind ik nog steeds fijner. Het ging verbazend goed.

    BeantwoordenVerwijderen
  33. Zaaalig!!! En zo moedig!!!
    Herkenbaar ook. Ik ben van het type: kop onder water = verzuipen. Maar jaren geleden wist mijn vader (waterrat) mij te overtuigen, want zwemmen is gezond... Echt!! Dus ik moedig wekelijks in het sukkelbaantje met uitgestoken nek. Dat moet me daar een zicht geweest zijn! Maar ik zwom!! Woehoe! Tot op een keer een jonge redder (zwemgod) mij goedbedoeld kwam melden dat er ook lessen werden gegeven voor volwassenen. Nooit ging ik nog dat zwembad in... Onnozel eigenlijk. Ipv mijn kans te pakken en zwemlessen te gaan volgen. Dus Mme heel moedig van jou! En blijven doen joh, das kei gezond! ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  34. Super! :-)
    Ben nu wel benieuwd of je stijf was van het zwemmen, of van de waterglijbaan?

    BeantwoordenVerwijderen
  35. Haha manlief kijkt maar vreemd naar mij die zit te lachen achter pc scherm.
    Hihi meer van deze zwemavonturen aub ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  36. Herkenbaar? Ja, dat ik zwemles haatte... Want die chloor in dat bad maakte dat ik de rest van de dag met gezwollen slijmvliezen en een duffe kop rondliep. Sindsdien heb ik zwembaden gemeden als de pest. Wat een openbaring dus, toen er in onze tuin een zwemvijver kwam, en zwemmen in dat water mij niet de rest van de dag het gevoel gaf dat de volgende griep maar een paar uur verwijderd was...
    Zwemmen is heerlijk, maar je krijgt mij nog steeds niet in een gechloreerde bak water!

    BeantwoordenVerwijderen
  37. Haha, geweldig!! Ik kwam er net op tijd achter dat ik mijn onderbroek vergeten was, pfffff.

    BeantwoordenVerwijderen
  38. Goh, ik had net de slappe lach door je verhaal. Het is dan ook zo levendig en sappig geschreven. You made my day :-D

    BeantwoordenVerwijderen
  39. Mooi verhaal, ik zie het voor me :).

    BeantwoordenVerwijderen
  40. Amai .... Ik zit zo ze lachen dat de tranen uit mijn ogen lopen... Jij moet romans schrijven zeg!

    BeantwoordenVerwijderen
  41. Ik ben 'blij' om te lezen dat ik niet de enige ben dat ook altijd een trapje zoekt om in het zwembad te gaan of ik spring er op mijn buik in, lekker pijnlijk.
    Allemaal door kleuterzwemmen en een zwemleraar dat mij te lang onder heeft gehouden toen ik door zijn benen moest zwemmen, trauma dus. Ik heb dan ook geen hoog brevet, 200 meter ofzo? Mijn zoon heeft me alleszins al voorbij gestoken ;-)
    Al een geluk is de papa hier wel een waterrat want de kindjes zijn totaal niet bang van water, de glijbanen enz zijn dus voor hem haha, zal ik de kleinste van bijna 3 wel in het oog houden in het peuterbadje of in mijn armen ;-)
    Als we met de caravan weggaan en er is een zwembad, gegarandeerd dat ze bijna elke dag willen gaan zwemmen en ze hebben elke vrijdag zwemles (dan zit ik met de jongste wel in de cafetaria wegens niet mee in het zwembad mogen tijdens de les, maar dat vind ik totaaaal niet erg ;-)) dus het gewring in de kotjes en zwemzakken maken is hier al wel routine geworden.
    Respect dus dat je het gedaan hebt! En misschien de stap om wat vaker met je zonen te zwemdaten.

    BeantwoordenVerwijderen
  42. Ik herken het allemaal. Ik heb er ook allemaal mee te maken gehad. We hebben nu sinds de kinderen iets groter zijn een eigen zwembad in de tuin. Nou gaan ze gewoon lekker in de tuin zwemmen van de zomer en hoef ik niet meer zo vaak naar het openbaar zwembad met ze ;)

    BeantwoordenVerwijderen