Vier Hongers bestelde Lore uit Oostende nog voor het boek goed en wel in de rekken lag. En als ik tijd en goesting had dan moest ik maar eens afkomen naar haar Marcelline aan zee.
Daar gingen dan toch nog bijna 5 maand overheen, maar vorig weekend pakte ik dan eindelijk de valies van lief en kinders en reden we dwars doorheen drie opeenvolgende spitsuren naar de zee.
Al een chanse dat ook het laatste kind gestopt is met onophoudelijk te bleiren in de auto, dat was een jaar geleden nog anders. Howla seg … zo ziet ge maar hoe snel je eigenlijk trauma’s vergeet (en hoe stoem het zou zijn om nog een kind te maken).
Maar dus geen gezaag of gebleir gedurende de lange autorit, enkel liefde en gezelligheid. Komt waarschijnlijk omdat de kleinste wat bijsliep en de twee oudsten gedurende de ganse autorit geen enkele keer opkeken van hun (compleet unfaire) gsm op de achterbank. Ach ja, hoe waren wij vroeger hé, met onze boeken en al...
Nadat we incheckten in ons airbnb-appartementje trokken we elk zes jassen, een muts en twee sjaals aan en wandelden we naar een restaurantje. De buggy die namen we niet mee, dat restaurantje was “gewoon” op wandelafstand. Gewoon op wandelafstand en gewoon op wandelafstand is twee met een kind dat om de drie (kleine) stappen stopt om naar de maan te wijzen en te zeggen: Buiten is al heel laat! En kinderen van drie wegen al best wat.
De dag erna gingen we ontbijten met buggy.
En daarna gingen we wandelen met buggy en zes seconden voor we hem het strand opduwden viel het kind in slaap en een seconde nadat ik haar terug in de autostoel propte werd ze wakker. #gezulthetaltijdzien
Maar bon, Marcelline dus! De plek waar we keigezellig gingen ontbijten, (en Toni stiekem het potje choco uitlikte) en ik ‘s avonds nog eens alleen naartoe trok om te koken. Het lief trok terwijl zijn plan met de kinders (Mediamarkt, frieten en voetbal).
Marcelline dus. Wat. Een. Fijne. Plek. (En, wat een lekkere snickerstaart seg.) En wat een fijne mensen! Marcelline is volgens mij elk weekend de verzamelplek van de fijnste mensen in Oostende. Waarschijnlijk niet zelden steeds dezelfde fijne mensen.
Wat een kruisbeeld is voor een vampier moet Marcelline zijn voor de NVA. Cultuur! Amandelmelk! Vrolijke ongedwongenheid! Vegetarische lunches! Gezelligheid! Birckenstocks met sokken in! Boekenclubjes! Plantenruilnamidagen! Knuffels! Openheid! Licht en luchtig! Schoon en proper! Biologische broodjes! Breilessen! Feta van den Turk! Allee ja, ik kan blijven gaan.
Maar Marcelline niet, ze stoppen ermee, zondag was hun laatste dag. #gezulthetaltijdzien
(Die laatste dag en het feit dat ik daar de dag ervoor had gekookt had overigens niks met elkaar te maken.)
En allee, om hier positief te eindigen kunt ge misschien uw favoriete anti-verzuurplekjes delen, wie weet kan ik daar dan ook wel eens gaan koken! #antiverzuurtour
En ah ja, de dag daarna gingen we voor het slapende kind nog eens terug naar zee en staken we met de gratis veerpont het water over alwaar we Fort Napoleon bezochten. Moeten jullie zeker ook eens doen met kinderen van -laat ons zeggen- lagere school leeftijd. Topper!
Fair wear #8
Over onze studiereis naar Luik
Met een baby die het nog steeds haat om in de auto te zitten (we durven echt niet op reis gaan dit jaar) doen we alleen nog uitstapjes op minder dan een uur rijden.
Luik dus!
Nog eens Luik, want we passeren hier geregeld.
Al was het maar om hier ontbijten, zo gezellig!
Québec Café, een stukske Canada in België.
Terwijl we genieten van ons Copieus Canadees ontbijt begint het te regenen, changement des plans, geen wandeling, maar op zoek naar iets drogers.
Een aquarium bijvoorbeeld!
Deze bestemming wordt een aantal keer aanbevolen wanneer ik naar tips hengel op Facebook, ik merk wat gegniffel op, maar dat negeren we.
En kijk eens, onderwaterwormen, alsof dat niet de moeite waard is!
En ziet, haaien!
In Luik!
Ik maak de kinderen wijs dat het geen echte haaien zijn, maar haaien op afstandsbediening, haha, wat een grappige moeder ben ik toch!
Het aquarium heeft ook een droog gedeelte, op een bovenverdieping staan er in een jaren 80-setting een hoop opgezette dieren en skeletten bij elkaar.
Waar je gewoon kan doorwandelen.
<3 La Wallonie!
Door de taalgrens die Vlaanderen al een eeuwigheid van Wallonië scheidt zijn de tijgers er doorheen de evolutie anders gaan uitzien in beide landsdelen.
Om nog maar te zwijgen van de jachtluipaarden.
Omdat we nu toch al in de studiereissfeer zitten stoppen we ook even in het plaatselijke stationnetje. We verheugden ons -de hoogstaande architectuur indachtig- op een hoogstaande meeneemkoffie, maar we moeten het doen met een Waals alternatief.
Koffie is koffie en we zijn geen klagers.
We zetten onze tocht verder richting Voeren. Onderweg passeren we in het kader van de studiereis ook even aan het fort van Aubin-Neufchâteau.
En wat verder stoppen we voor de les Faciliteitengemeentes, een uitvinding waar eigenlijk niemand- buiten drie Walen en vier Vlamingen, elk met een spuitbus- van wakker ligt.
We sluiten af in Teuven, een alleraardigst dorpje in de Voerstreek waar het prachtig wandelen is.
Spijtig genoeg regent het nog altijd.
We slaan de wandeling over en gaan meteen aan tafel.
Ik doe een poging om de drie kinderen samen op één foto te krijgen.
Na de maaltijd rijden we voldaan terug naar huis, door een gehucht dat misschien wel eens De Plank zou kunnen heten.
De Ninglinspo, een bestemming voor impulsieve dagtrippers
Toen ik klein was en we een daguitstap deden dan ging mijn moeder de dag ervoor inkopen doen. Zakken vol flesjes water en sap, koeken, chips, fruit, snoepjes, worstjes, kaas, kauwgom en rolletjes muntjes werden aangesleept.
Voor ze ging slapen lag op tafel voor iedereen een trui, regenjas, reservekledij en een propere zakdoek.
Koelelementen werden in de diepvriezer gestoken, de frigobox werd uit de kelder gehaald en de goei boter werd op het aanrecht gezet.
's Morgens stond ze een uur vroeger op om sandwiches (wie eet er nu boterhammen op een daguitstap?) te smeren en fruit te snijden.
De reisroute werd nagegaan en zorgvuldig genoteerd in twee verschillende lettertypes met markeerstift.
Als wij op daguitstap gaan dan is dat iets wat ons tien minuten voor we vertrekken ineens te binnen schiet.
Zo ook vanochtend.
Amai, zo warm dat het gaat worden vandaag zuchtte ik in mijn eigen.
Hey, anders moeten we naar de Ardennen rijden!
Och ja, de Ninglispo, da's lang geleden!
Ik sommeerde de kinderen zich aan te kleden, schoot de badkamer in om de man in te lichten, raapte een rugzak, drinkbus, draagdoek en luiers bij elkaar en tien minuten later zaten we in de auto.
Juist nog even langs de winkel voor fruit, brood, kaas en een worst en weg waren we.
Een goed uur later stonden we hier.
Aan de oevers van de enige echte wildwaterbaan van België, gratis bovendien!
Ik wil morgen en overmorgen ook naar hier komen kwekte Abel al na vijf minuten.
Gaan we verder vroeg hij toen we amper een stuk brood binnen hadden.
Ik vond dat wel een goed idee toen ik iets voelde kriebelen en bedacht dat er vast enge beestjes in Waals gras zouden kunnen zitten.
How we love de Ardennen!
Onderstaande foto's zijn filmpjes die u eens moet bekijken als u mijn kinders Kempisch wilt horen kwekken. Gewoon klikken, geen idee waarom ik ze hier niet meer kan tonen. Iemand?
En de Ninglinspo is een bergriviertje dat u zeker eens moet afstappen, vergeet uw Teva's en reservekleren niet!
Jaarlijkse traditie
Vorig jaar reden we een paar dagen voor Abels verjaardag naar de zee, toen ik deze week vroeg wat hij dit jaar voor zijn verjaardag wou doen, zei hij: Ah, naar de zee, dat doen we toch altijd?
Ah, voila, vanaf nu dus blijkbaar wel.
De dag bracht weer alles wat we verwachtten, de ene helft van de familie ging tien seconden na aankomst al kopje onder terwijl de andere helft het water toch eigenlijk, feitelijk een beetje te koud vond, er werden zandkastelen gebouwd, er werd ambras gemaakt over kapotte zandkastelen, er werd ijs gegeten (en we ontdekten dat je ook mosselen en flessen wijn kan bestellen, iets voor volgend jaar!), er werden schelpen verzameld, er werd ambras gemaakt over wie De Gouden Schelp eerst had gezien en Mr Zsazsa viel in slaap en werd met de seconde een tintje roder.
Dit jaar was er ook een mevrouw die constant zeepbellen blies, wat samen met de Duitse kleuter die zand in het rond gooide een geweldige combinatie vormde.
Topdagje!
Maar wat ik mij nu afvraag, waar zijn, zo op maximum een goed uur rijden van Antwerpen de tofste stranden met op wandelafstand lekker eten en drinken?
Ik zal al zelf beginnen met:
Domburg, een uur en een kwartier van Antwerpen, weinig te doen in het schattige dorpje, maar wel een fijn strandpaviljoen met strandwinkeltje.
Nu jullie!
Kamperen met Mme Zsazsa
Man, als dit geen idyllisch plaatje is.
Een vuurtje, een goed boek en een opvouwbare zetel.
How, dat klinkt als kamperen?!
Inderdaad, want hier is de tent!
Geoefende kampeerders zullen al gezien hebben dat er een stuk tent mankeert, dat is allemaal heel normaal om twee redenen.
1. Dit was de eerste keer dat de familie Zsazsa uit kamperen ging.
2. Door allerlei omstandigheden maar vooral een fout ingegeven adres werd de tent opgezet met enkel het schijnsel van een zaklamp en de koplampen van de auto.
Want het was ... donker, gelijk in donker en koud en onervaren.
Het mag dus een mirakel heten dat de titel van dit stuk niet is:
Scheiden met Mme Zsazsa.
Dat is volledig te danken aan onze buren die tien seconden nadat Mr. Zsazsa siste: 'We gaan NU alles laten liggen en een hotel zoeken!' vroegen of ze misschien moesten helpen.
Ik zei: 'Bwa, weet ge, awel ja misschien efkes.'
Ondertussen had Abel al een keer of zes op de claxon geduwd -per ongeluk- en had Jef al vijftien keer gekwekt dat het niet plezant was en dat hij wou gaan slapen.
Mr. Zsazsa zei ook nog: 'We hebben ons hier al ferm belachelijk gemaakt.' en
'Ze gaan ons hier niet kunnen uitstaan.'
Ha, zo schattig.
Maar goed, de tent, die geraakte dus recht en de verrassing was groot dat het niet de iglotent was die ik dacht geleend te hebben maar een soort van overdekt bungalowcomplex mét centrale binnenplaats.
U ziet hier bijna de helft van het geheel.
Inderdaad, ietwat overdreven voor een tweedaagse met vier man.
's Anderendaags ontdekten we waar we terecht waren gekomen. Vanop de begane grond én vanuit de lucht, ttz. vanuit de ruïne op de heuvel aanpalend aan de camping.
Onze tent stond ergens op dat plekske gras naast de rivier daar.
En als je daar op die ruïne een beetje achteruitgaat zie je dit.
En op die gele vlag staat precies een zwarte haan.
Dat moet wel de Ardennen zijn!
Waar anders wordt er geasfalteerd rond bomen en liggen er electriciteitskabels op de grond?
Aaah, we *hartje* de Ardennen.
Alleen spijtig dat het er 's nachts zo koud is dat je de dag nadien met een kindertrui rond je nek moet rondlopen van de spierpijn.
'Wij liggen keidicht tegen elkaar', zei Jef 's nachts. 'Dan hebben we het een wel warm.'
Schattig, maar ook wel wat zielig.
Uitje
Ik vroeg op facebook naar waar we een uitstapje konden maken.
Er waren verschillende opties, van verschillende gezellige stadjes gelijk Lier, Leuven of misschien wel Namen tot tentoonstellingen in Tongeren, Borgloon, Genk of Eindhoven.
Het werd dit.
Met deze idioten.
Het was er keiauthentiek.
Ze serveerden er de plaatselijke specialiteit: bratwurst mit spezi.
Ha, dat moet wel Duitsland zijn!
Ganz richtig!
Na het bezoek aan de burcht reden we nog wat verder door een streek die waarschijnlijk bekend staat als De Graanschuur van Duitsland.
Zo kwamen we aan in Cochem, een streek die waarschijnlijk bekend staat als Het Blankenberge aan de Moezel.
Ze hadden er stoeltjesliften.
Daar moesten we ook mee naar benenden.
Toen reden we nog om langs Trier, vooral om dit te zien, maar ook omdat we nog iets moesten eten en ik had zo geen zin in schnitzel mit kartoffelsalat.
Er was ook een fijn plein met een leuk kerkske waar het aangenaam vertoeven was.
En toen was ook deze dag weer om.
Vakantieupdeet
Vorige keer stopte ik op 20 juli, tijd om te zien wat voor grollen de familie Zsazsa daarna daarna nog uithaalde.
De eerste frats die we uithaalden was naar de hoofdstad gaan bij temperaturen boven de 30°, viel dat even tegen dat we daar niet alleen waren en dat er nog volk het nieuwe konginspaar wou zien.
Inderdaad, de familie Zsazsa is fan van het koningshuis!
Ik had alleen liever een ijsje gehad dan vuurwerk op het eind van de avond.
Omdat Jef schrik had voor wat er nog op de planning stond wou hij liever met den bompa naar Den Ardennen dus waren we een dag later nog maar met drie.
Met drie gingen we nog maar eens naar Villa Augustus en om aardbeiplantjes naar Vreekens Zaden.
Omdat Abel schrik had voor wat er nog op de planning stond moesten we hem iets leuks beloven, ik beloofde hem een Bed in de Bomen.
Dit is de enigste foto van Abel op het bed, hij vindt het een eng bed.
Omdat het dus toch nooit goed is deden we de dag nadien weer ons goesting.
Op café gaan bijvoorbeeld en ons niks aantrekken van smoelentrekkende kinderen.
Want als die zien dat er Capri Sonne op de kaart staat komt alles weer goed.
Zo gaat dat bij de familie Zsazsa.
Een beetje drank en alles is in orde.
Oud Sluis
Ik weet niet of ik het al verteld heb, maar de familie Zsazsa is een grote fan van de Ardennen –door de zonen consequent uitgesproken als Den Ardennen.
Als we ’s ochtends vragen: Wat doen we; De Zee, De Zoo (insert andere bestemmingen behalve Plopsaland) of de Ardennen. Dan wordt er nooit anders geantwoord dan Den Ardennen!
Dus toen we dinsdagavond aan een oud sluis in de buurt stonden te kijken naar boten die omhoog en naar beneden gingen en Abel vroeg: “Gaan we vragen of we mee mogen varen?” Dachten Mr Zsazsa en ik meteen hetzelfde.
Waar konden we beter met een boot gaan varen dan op een Ardens riviertje?
Tijd voor de eerste kanotocht!
Tijd voor nog wat geldtransfers!
We trokken richting Semois en huurden twee kanoos.
We staken onze dierbaarste bezittingen (droog ondergoed) in een emmer, stapten in, kregen een zachte duw en Abel zette het op een bleten.
De terugtocht per automobiel naar de vertrekplaats, de zogehete Ardennen Death Ride, gratis ende voor niets inbegrepen in een idyllische kanotochtje.
Ik heb zo’n vermoeden dat er geen verzekering duurder is dan die voor de chauffeurs van kanoverhuurbedrijven.
Maar zoals u al vermoed, we hebben het overleefd.
Maar ze praten er al Frans, er worden zware bieren geschonken, op de cappuchino zit slagroom en er is een heuvel, dus wat maakt het allemaal uit?
Voor hetzelfde geld hadden we nu allemaal Frans gepraat.
Wat ook een schoon taal is, daar niet van.
Vive Le Roi!
