Fair wear friday #9

Ik zag deze foto vandeweek bij Dietemiet. Ha, dacht ik, daar moet ik ook eens iets over schrijven, want in in plaats van te denken dat het wel tof zou zijn om elke dag op te staan om 6 uur, doe ik dat gewoon al 10 maanden!
En wie mij een beetje kent weet wat voor een prestatie dat is.
Vroeger strompelde ik (na zes keer wakker geroepen te zijn) om acht uur uit bed, om mij snel te douchen en een kwartier later met (door hun vader) proper aangeklede kindjes met (door hun vader) lekker gevulde brooddozen te vertrekken naar school. Daarna brak de periode aan dat ik met haastig aangeklede kinderen naar school vertrok waar ik te laat aankwam omdat we nog langs de bakker moesten. Omdat mijn kinderen naar een freinetschool gaan viel dat gelukkig niet op, want ouders beslissen daar gewoon zelf hoeveel ze te laat komen.
Ik wil maar zeggen: Opstaan is voor mij het ergste moment van de dag.

Wel goed omdat 's morgens al achter de rug te hebben natuurlijk.

En toen leerde ik dus De Jager kennen. De man wiens wekker élke hartverscheurende ochtend om zes uur al afloopt. Ook de man die al binnen de week elke dag bij ons bleef slapen. En vooral de man waarvoor ik de moeite wil doen om elke hartverscheurende ochtend samen mee op te staan. Om te knuffelen. Ah ja.

Ik. Verdien. Zoveel. Respect.

Omdat dus juist het opstaan vreselijk is blijf ik dan daarna ook maar gewoon wakker, ah ja, ge zult maar elke dag twee keer moeten opstaan. Niet dat ik dan iets nuttig doe tot ik het eerste kind uit zijn bed haal, ik ruim een beetje op, ik maak zwemzakken en bokes, maar door de band genomen zit ik gewoon wat te suffen voor de kachel.
Heerlijk vind ik dat.
Rust.
Geen gespoei.

Daar alleen al voor zou u dat ook moeten doen.

Fair wear #8

Vier Hongers bestelde Lore uit Oostende nog voor het boek goed en wel in de rekken lag. En als ik tijd en goesting had dan moest ik maar eens afkomen naar haar Marcelline aan zee.
Daar gingen dan toch nog bijna 5 maand overheen, maar vorig weekend pakte ik dan eindelijk de valies van lief en kinders en reden we dwars doorheen drie opeenvolgende spitsuren naar de zee.

Al een chanse dat ook het laatste kind gestopt is met onophoudelijk te bleiren in de auto, dat was een jaar geleden nog anders. Howla seg … zo ziet ge maar hoe snel je eigenlijk trauma’s vergeet (en hoe stoem het zou zijn om nog een kind te maken).

Maar dus geen gezaag of gebleir gedurende de lange autorit, enkel liefde en gezelligheid. Komt waarschijnlijk omdat de kleinste wat bijsliep en de twee oudsten gedurende de ganse autorit geen enkele keer opkeken van hun (compleet unfaire) gsm op de achterbank. Ach ja, hoe waren wij vroeger hé, met onze boeken en al...

Nadat we incheckten in ons airbnb-appartementje trokken we elk zes jassen, een muts en twee sjaals aan en wandelden we naar een restaurantje. De buggy die namen we niet mee, dat restaurantje was “gewoon” op wandelafstand. Gewoon op wandelafstand en gewoon op wandelafstand is twee met een kind dat om de drie (kleine) stappen stopt om naar de maan te wijzen en te zeggen: Buiten is al heel laat! En kinderen van drie wegen al best wat.

De dag erna gingen we ontbijten met buggy.
En daarna gingen we wandelen met buggy en zes seconden voor we hem het strand opduwden viel het kind in slaap en een seconde nadat ik haar terug in de autostoel propte werd ze wakker. #gezulthetaltijdzien



Maar bon, Marcelline dus! De plek waar we keigezellig gingen ontbijten, (en Toni stiekem het potje choco uitlikte) en ik ‘s avonds nog eens alleen naartoe trok om te koken. Het lief trok terwijl zijn plan met de kinders (Mediamarkt, frieten en voetbal).
Marcelline dus. Wat. Een. Fijne. Plek. (En, wat een lekkere snickerstaart seg.) En wat een fijne mensen! Marcelline is volgens mij elk weekend de verzamelplek van de fijnste mensen in Oostende. Waarschijnlijk niet zelden steeds dezelfde fijne mensen.
Wat een kruisbeeld is voor een vampier moet Marcelline zijn voor de NVA. Cultuur! Amandelmelk! Vrolijke ongedwongenheid! Vegetarische lunches! Gezelligheid! Birckenstocks met sokken in! Boekenclubjes! Plantenruilnamidagen! Knuffels! Openheid! Licht en luchtig! Schoon en proper! Biologische broodjes! Breilessen! Feta van den Turk! Allee ja, ik kan blijven gaan.
Maar Marcelline niet, ze stoppen ermee, zondag was hun laatste dag. #gezulthetaltijdzien
(Die laatste dag en het feit dat ik daar de dag ervoor had gekookt had overigens niks met elkaar te maken.)

En allee, om hier positief te eindigen kunt ge misschien uw favoriete anti-verzuurplekjes delen, wie weet kan ik daar dan ook wel eens gaan koken! #antiverzuurtour

En ah ja, de dag daarna gingen we voor het slapende kind nog eens terug naar zee en staken we met de gratis veerpont het water over alwaar we Fort Napoleon bezochten. Moeten jullie zeker ook eens doen met kinderen van -laat ons zeggen- lagere school leeftijd. Topper!

Fair wear friday #7

Het is vakantie en ik ben kinderloos en verkouden, gelukkig is mijn lief sevens thuis want anders zou ik nu heel zielig zijn.
Gelukkig voor mij had mijn lief deze week ook een verkoudheid dus heb ik de standaard kunnen bepalen voor zieke partners.
Zo ben ik meteen naast hem gaan zitten bij het minste kikje en heb ik hem vervolgens zachtjes over de rug gewreven.
Ik heb liters thee gemaakt met tijm uit de tuin en honing van de imker uit de buurt. Ik heb ook heel erg lekker gekookt.
's Avonds mocht hij zijn hoofd op mijn schoot leggen terwijl ik bevestigde dat hij zonder twijfel de allerergste griep van ze allemaal te pakken had maar dat alles vast wel goed ging komen.
Wanneer hij deed dat hij ging opstaan riep ik al van ver: Zeg maar wat er nodig is, ik zal het wel pakken!
Het waren lange, maar oh, zo'n waardevolle dagen ...

OW YEAH!
Ik ga zo'n goed weekend tegemoet, en ik voel precies dat dit wel eens de ergste verkoudheid van ze allemaal zou kunnen zijn.


Fair Wear Friday is een initiatief van
Kelly, Leen en Lies.

Fair wear friday #6

Dat het lief dus een jager is, dat vertelde ik u al.
Dat dat heel wat mensen doet fronsen, dat kan u wel vermoeden.
Maar dat die jager van mij niet elk dier wat zijn pad passeert in koele bloede neerknalt, au contraire.
Dat ik daarom meestal wel mee het bos in trek.
En dat ik het daar al wreed koud gehad heb.

Vorig weekend ging ik voor een reportage in Nest samen met Els en Sarah mee op kleinwildjacht en ik had ongeveer 17 lagen aan.
Wel geen koud gehad. Maar ook niet erg gemakkelijk kunnen bougeren.

Tijd voor een plan!
Een ecologisch warmhoudplan!


De geweldig lekkere wollen truien en onderbroeken van Woolpower daar maakte ik al eerder reclame voor, maar nu moest er nog een warme laag over, die vond ik bij Fjällräven.
Een donsjas seg, een ecologische dan nog, hoe zou dat dan in zijn werk gaan?
Wel, ik zocht dat uit voor u!
Het dons in de kleding van Fjälräven komt van ganzen die bestemd zijn voor consumptie, ze worden tijdens hun leven niet geplukt, noch gedwangvoederd. Fjälräven werkt samen met een aantal Zweedse boerderijen waar de ganzen in natuurlijke omstandigheden gehouden worden, ze lopen buiten rond en hebben water om in te zwemmen. Er wordt met een vast slachthuis gewerkt waar altijd een afgevaardigde aanwezig is om te controleren of de slacht in de best mogelijke omstandigheden gebeurd.
Dus, zolang mensen gans blijven eten zal er dons zijn. Ahzo simpel is het.
Het dons wordt daarna met milieuvriendelijke producten gewassen en het water wordt gezuiverd voor het weer in de kringloop terecht komt. Dat klinkt dus allemaal vrij goed, en dan hebt ge hem nog niet aangehad!
Instant hygge!

Al de rest op de tekening heb ik ook aan, twee paar sokken, een wollen lange onderbroek, een warme broek, polsverwarmers, handschoenen en maar liefst vier lagen bovenkledij, hoewel ik vermoed dat er met de donsjas toch een laag kan thuisblijven. Ik kan u verzekeren dat je niet tot het laatste moment moet wachten om naar toilet te gaan, het vergt enige focus om al die lagen uit elkaar te pellen.

Over de laarzen van Aigle vond ik niks terug, geen enkele keer komen de woorden milieu, ecologisch of arbeidsomstandheden voor op hun site. Is het naïef om te denken dat het allemaal wel zal meevallen aangezien de laarzen in Frankrijk geproduceerd worden? Waarschijnlijk wel aangezien er weinig Franse rubberplantages zullen zijn. Hier moet op terug gekomen worden!

En omdat fair wear niet stopt bij een lange onderbroek ook wat gratis reclame voor mijn allerliefste huidverzorgingsproduct: de lippenbalsem en dagcrème van Lavera. Aanrader!
En nu ik toch al gratis reclame aan het maken ben, Biggreensmile is een fijne onlinewinkel en de grote bussen douchezeep van Jason zijn ook al zo geweldig. Ge kunt nooit genoeg reclame maken voor mensen die het goed bedoelen!

En dan misschien nog iets over de jacht. Ik zou natuurlijk liever hebben dat veganisme de norm is, maar als je dan toch vlees wil eten, dan vind ik het wel een bijzonder fijne gedachte dat het afkomstig is van dieren die tot het laatste moment in vrijheid geleefd hebben. Want uiteindelijk is zelf op jacht gaan toch een van de meest ecologische vormen van dieren eten.
En zo is de cirkel hier vandaag helemaal rond.



Dat van dat bier drinken en jagers is trouwens ook zwaar overdreven.
Allee salut hé!

Fair Wear Friday is een initiatief van Kelly, Leen en Lies.

Fair wear friday #5

Héhé, volgens mij ben ik weer boven water.
Het boek is uit, alle bestellingen zijn ongeveer verzonden, het feestje is achter de rug en de eerste boekenbeurssigneersessie zit er op!
Tijd voor het zwarte gat... allee na nog een paar signeersessies, wat workshops op countryside, nog wat receptjes voor de Doremi, iets over voorbehoedsmiddelen in de Kiind en de volledige Zsazsalmanak2018. Oooh zwart gat, wat zijdt gij schoon zo in de verte!!

Tijd om er stillekes aan terug in te komen! Willen we nog eens van Fair wear friday doen anders, uiteindelijk is het ook gewoon pas keihard friday geweest eigenlijk.
Allee in Engeland en Amerika toch.
Goed!
Dus, u ziet hier afgelopen weekend uitgebeeld in twee tekeningen, gelijk de linkse liep ik erbij van vrijdagavond tot zondagochtend, dan nam ik een douche, trok een kleedje aan, fatsoeneerde mijn haar en zetten we koers naar de boekenbeurs.

Ik heb natuurlijk nooit echt prijzen gewonnen in de categorie "best gekleed" maar wat ge hier aan de linkerkant ziet moet zo ongeveer mijn estetisch dieptepunt zijn. Ik draag nl. sinds kort lange onderbroeken. Pasop, het kan nog erger want het is geen gewone (bestaat dat?) lange onderbroek maar een wollen lange onderbroek. Maar... omdat dat hier Belmondo niet is kan dat allemaal geen kwaad. Komt er nog bij dat mijn wollen onderbroeksken van Woolpower is, wat weeral wel keiveel punten scoort in de categorie "fair wear" en zo is de cirkel weer rond natuurlijk.

Ik leerde Woolpower kennen door de jager, meerbepaald door zijn lekkerste trui die ik elk weekend weer aantrok als we door het bos wandelden. Zalig warm en lekker zacht. Blijkt dat gewoon een mega-ecologisch merk te zijn! (Wat natuurlijk te verwachten was, wie zou er anders lange wollen onderbroeken op de markt brengen).

Uiteraard loop ik geen heel weekend rond in mijn lange onderbroek, ik doe daar wel nog een broek over aan natuurlijk. Niet zomaar een broek maar de beste buitenbroek die ik ooit gehad heb, ik zou ermee kunnen slapen zo gemakkelijk zit ze. En weet ge wat nog het strafste is, bij Pfanner zijn ze ook al redelijk goed bezig blijkbaar. Ik vond net dit op hun site: Sustainability and quality are our core values. The majority of our production is located in Europe. We believe in a transparent supply chain with short shipping distances. Fair working conditions in all our factories are a top priority.
We are also working to improve our ecological footprint. Our warehouse has been converted to solar power, and our fleet in Vorarlberg is electrical. Our packaging is recyclable and all our printed catalogues are climate neutral.
Hun heb ik nog wel niet gemaild, mijn Oostenrijks is niet zo goed.

Om maar te zeggen dat ik eigenlijk enthousiaster ben over mijn buitenkleren dan over mijn normale-mensen-kleren.



Met die kleren aan zat ik gisteren naast Angelo Dorny, wiens ogen geweldig bij zijn trui pasten volgens ene Maartje van ene Boekhandel aan het Leuvense Ladeuzeplein, spijtig genoeg voor haar deelt Angelo al een moestuin met iemand anders.
Zult ge altijd zien.

Fair wear friday #4

Ter gelegenheid van het nieuwe boek van de Hemsleyzussen organiseerde de fijnste boekhandel van't stad gisteren een etentje in het fijnste restaurant van't stad. En ik was uitgenodigd!
Gelukkig waren er nog mensen uitgenodigd, Liesbet oa. Omdat er gestaak in de lucht hing besloten we te carpoolen ipv te treinen. Liesbet dat is de co-founder van Fair Wear Friday dus ik moest vaneigens mijn best doen om fair voor de dag te komen.
Nu, zo heel hard mijn best moet ik daar niet voor doen aangezien ik zo goed als geen nieuwe kleren meer koop. Mijn kleerkast ziet er ondertussen uit zoals een kringloopwinkel tijdens de solden, want heel ordelijk ben ik ook al niet.
Het was gewoon een kwestie van iets aan te doen dat redelijk bovenaan ligt zodat de kreuken nog onder controle te krijgen waren.

Drie regels hierboven zei ik nog dat ik 'zo goed als' geen nieuwe kleren meer kocht, en dat klopt want dit jaar kocht ik één nieuwe broek. Als het al eind mei is komt dat toch ongeveer neer op 'zo goed als nooit', toch?
Goed, blij dat we het daar over eens zijn.
Die broek kocht ik vorige week en sindsdien heb ik ze amper uitgedaan, gisteren ontdekte ik dat de broek toepasselijk als de once-on-never-off loose pants wordt omschreven. Ik kan zeggen dat het klopt.
Wat ik nog kan zeggen is dat het eigenlijk feitelijk een zwangerschapsbroek is.
Waar ik meteen moet bijzeggen dat IK NIET ZWANGER BEN. Oef.
Het zit namelijk zo, vorige week passeerde ik bij Mammies en Pappies voor een nieuwe draagdoek en daar hing ze, de fairtrade opperlegging! Knal in mijn vizier. Aangezien ik al met veel lelijkere leggings aan de schoolpoort ben verschenen kon ik niet anders dan tot de aanschaf over te gaan, dat begrijpt u.

Voila, dat was dan een hele lange uitleg om mijn outfit goed te praten.
Ik kan begrijpen dat u er uw bedenkingen bij heeft maar dan moet u eerst even in mijn broek zitten!
Dan zullen we nog eens praten.

Ter info:
Hoewel deze blogpost vol staat met links en verwijzingen is dit een niet-gesponsorde blogpost.
Iedereen zou nl. gratis reclame moeten maken voor fijne winkels, goei restaurants en ecologische leggings.

Fair wear friday #3

Dit was vorige week vrijdag.
Ik vind, op 1 januari moogt ge u een beetje foempig kleden.
De schuld van de foempigheid ligt volledig in mijn kamp want op zich zijn alle stukken apart best wel te pruimen,
het is gewoon de combinatie die nergens op trekt.
En dan gelijk ik op deze Fair Wear Friday ineens ook nog eens op Joke Schauvliege.
Toch dè foemp.
Joke Schauvliege én Fair in één zin ... 't kan verkeren zou Bredero zeggen.

Goed!
Ik word volledig gekleed door De Kringloopwinkel, truitje van Who's that girl (Who cool is dat?), t-shirt van iets merkloos en een jeans van G-star. Dorien schreef toevallig dit weekend een stuk over jeans voor De Standaard en blijkbaar doet G-star het nog niet zo slecht op milieuvriendelijk gebied. Ze zijn redelijk op weg, maar het kan nog beter.
De baby dan!
Een pakje van Moonkids en slofjes van Bobux, die merken scoren beide zeer goed op de duurzaamheidsmeter, maar dan ... een keischattig tweedehands truitje van Primark! Dat mag hier dus alleen maar omdat het tweedehands is, anders zou ik even geloofwaardig zijn als Joke Schauvliege die ineens minister van milieu zou worden ofzo. Héhé stel je voor!

Fair Wear Friday is een initiatief van Kelly, Leen en Lies.
Deze bloggers doen deze week ook mee:
Margot, Elvis en Durkje.
Doe ook mee en stuur de link van je post naar Lies

Fair Wear Friday #2 en een opvoedomkooptip

Twee weken geleden deed ik van onderonsje met mijn kleinste zoneke, terwijl vader en grotere zoon thuisbleven bij de baby brachten Abel en ik een paar uur in Antwerpen door.
'Ik ga mee naar alle winkels waar jij naartoe wil gaan' zei hij, 'omdat jij dat ook voor mij zou doen hé?'
We begonnen dan maar in een winkel van zijn keuze.
Een aanrader voor ouders, hoewel het logisch lijkt om de beloning als laatste te doen werkt ge beter andersom wilt ge niet heel de dag gezaag aan uw oren.
Je kan immers op elk moment de gevreesde woorden "Als ge nu niet ... dan pak ik ..." inzetten.
In het andere geval ga je toch sowieso zestien keer per uur zeggen: Als ge nu niet ... dan gaan we niet naar ...' en wil je naar de toekomst toe geloofwaardig blijven ga je op een bepaald moment moeten zeggen: Oké, dat is dan duidelijk, we gaan niet ...'
(ik ken mensen die dat ook 16 keer per uur zeggen). Maar dan is het volledig om zeep, want wat hebt ge nu nog achter de hand?

Maar goed, met een combinatie van boek/legobouwding stapten we dan zonder gezaag richting Kammenstraat voor een bezoekske aan de Tink twice, terwijl ik keek en paste zat Abel in een zeteltje in zijn boek te kijken. (Zeg nu nog eens dat die tip niet werkt)
En ge voelt hem al komen: ik kocht er het kleedje van op de tekening. Juist!
Ik twijfel nog een beetje over de lengte, maar omdat je bij getwijfel beter voor het makkelijkste kiest laat ik het nog even zo.
Oké, fair wear kleedje, check!
Het grote voordeel van een kleedje is dat je meteen aangekleed bent, je hoeft niet na te denken over iets bijpassend. Het grote nadeel van een kleedje is dat je er geen borstvoeding mee kan geven zonder met uw gat bloot te zitten.
Nu Toni oud genoeg is om er bij honger een boterham in te steken komen de kleedjes dus stillekes aan terug.
De laarzen kocht ik een paar jaar geleden en zouden voor het bedrag dat ik ervoor betaalde wel fair wear mogen zijn.
De accessoires zijn tweedehands en dus fair wear.
Dat komt dan neer op een totaal van minstens 75%, ik vind dat goed!

De baby dan!
Ge ziet, we schuwen de streep niet! Gisteren had ze er nog dit truitje over aan, dat was geen doordachte zet, maar toevallig.
De body is er eentje van Katvig en de jumpsuit van Moonkids, beide zeer goed bezig op fair wearvlak.
De slofjes zijn van Snuggle Feet en daar vind ik niet meteen terug hoe goed ze het menen.
Als ik er dan nog rap de katoenen luier erbij tel, klokt ook de baby af op 75%.
Dat is een redelijke score, niewaar?

Fair Wear Friday is een initiatief van Kelly, Leen en Lies.
Deze bloggers doen deze week ook mee:
Tante Hilde en Geertrui.
Doe ook mee en stuur de link van je post naar Lies

Fair Wear Friday #1

In 2012 kocht ik een jaar geen kleren, in de jaren daarna kocht ik er amper.
En toen werd ik zwanger en paste ik in geen enkele trui en toen passeerde er een toffe trui op Pinterest en voor ik het wist had ik zes truien gekocht bij een zeer goedkope online-store.
Auhm.
Ik had het natuurlijk al kunnen peinzen, maar om het toch extra duidelijk te maken kreeg ik paar dagen later een verzendbevestiging uit CHINA.
Gebuisd op fair-wear-vlak, keihèt gebuisd.

Maar ... één uitschuiver is nog geen totale mislukking en hoe kan ik beter mijn zuivere intenties laten zien door vanaf nu mee te doen met Fair wear Friday?

Fair wear friday dat is op vrijdag een foto posten van uw kleren die eerlijk gemaakt zijn. Dat wil zeggen: kleren die de katoenboeren én de textielarbeiders in goede werkomstandigheden konden maken en waarvoor ze een deftig loon kregen.
De Gulden Regel indachtig: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet.
Voila, genoeg gepreek, onderaan krijgt ge nog een portie op uw boterham.

Mijn eerste deelname aan Fair Wear Friday is er dus eentje hoe het niet moet!
Vanaf nu kan het dus enkel beter gaan!
Laten we beginnen.

Over de trui heb ik het dus al gehad.
Het T-shirt kocht ik eigenlijk ook zonder na te denken, hetzelfde voor de schoenen, beide krijgen een slechte evaluatie op
Rank a brand.
Keiambetant want het was wel heel gemakkelijk om met de kinderen naar Vans te gaan voor kleding en schoenen.
Goed (Neen, niet goed) Next.
De broek is er eentje die al meer dan tien jaar in mijn kast hangt, wel eentje van de H&M (over het algemeen altijd dik gebuisd op fair wear vlak). Mijn vader en grootouders noemden een jeans vroeger een texasbroek, ik was dat een beetje vergeten tot ik het woord deze week tegenkwam in Suikerspin van Erik Vlaminck. Texasbroek ... zalig, vanaf nu draag ik geen jeansbroeken meer.

Toen ik drie jaar geleden een van de eerste keren zat te signeren stond er ineens iemand met een klein pakje voor mij, ze had geen tijd om te wachten, dus ik pakte het helemaal alleen uit. In het pakje zaten drie zelfgemaakte ringetjes, waaronder de hartjesring die ik een paar maanden daarvoor gepind had. Zo keitof!
Ondertussen heb ik mij nog wat Nimzu-juwelen aangeschaft waaronder deze driehoekjes die ik meestal aanheb.
Nog iets wat ik altijd aanheb zijn de lange sokken van Collegien, een Frans familiebedrijf, qua werkomstandheden zal het dan denkelijk wel meevallen, hoe eco hun katoen is, daar heb ik het raden naar.

Dan is het heel wat beter gesteld met de dochter
Kompleet in de fairwear!
Nu zult ge misschien zeggen: ja dat zien we, zo beige seg, kan het nog duidelijker?
Ge heb een punt.
Maar het pakje was enkel nog in die kleur voorradig toen ik het begin dit jaar bestelde. Ik wou iets niet te dik maar wel heel warm om mijn baby mee naar buiten te kunnen nemen. En seg, wat is er feitelijk mis met beige, wat zit ik mij hier nu te verdedigen?

Goed, de dochter dus!
Zowel Bobux, Baba-babyware, Fräulein Prusselise als Niu zijn bedrijven met een volledige biologische of ecologische productie.
Score!
De zelfgemaakte zsazsazilet is er nog eentje van Abel.

Deze week is de dochter dus geslaagd en ik vet gebuisd.
Als boetedoening ga ik nu deze pagina's uit ons boek overschrijven.
(Amai zetduivel in de eerste regel, al een chanse dat die er nog uitgevist is.)







Fair Wear Friday is een initiatief van Kelly, Leen en Lies.
Deze bloggers doen deze week ook mee:
Huisje, boompje dingetje
Gerhilde maakt
Le Petit requin
El en co
Ontroerend goed
Miss Mash
No Butterfly
Geertruurzaam
Villa Lies
Ma vie en vert

Doe ook mee en stuur de link van je post naar Lies

Voila, zo heeft u ook eens de onderkant van mijn vernieuwde blog gezien!