zondag 4 december 2016

Nog een bananencake

bananencake
Nu zult ge zeggen: Is dat nodig, nog een bananencakerecept?
Wel, ik vroeg het me ook af!
Maar dat ik bij elke overrijpe banaan toch weer op zoek ging naar een ander recept is reden genoeg om dan toch maar het recept uit te schrijven dat ik op een paar maanden tijd al vier keer gebruikte.
Vier keer klinkt niet als geweldig veel, maar de afgelopen vijf jaar bakte ik misschien maar 6 bananencakes, ge moet geen boekhouder zijn om door te hebben dat ik dit recept wel weet te appreciëren.

Dit recept is in tegenstelling tot de meeste andere die ik gebruikte niet te nat, heerlijk luchtig én met gebakken bananen, ttz je stopt de bananen in de oven die aan het voorverwarmen is en terwijl je alles bij elkaar zoekt en hierbij wat treuzelt (check uw facebook, zet een plaatje op via spotify, vul uw laatste uitgaves in bij YNAB, ga eens langs bij Instagram) bakken de bananen het lekker bruin. De boter schuif ik ook in de oven, die mag er weer uit wanneer ze pruttelt, je krijgt dan een wat diepere smaak ofzo, ik weet niet precies hoe ik dat moet omschrijven.

Voor mijn bananencakeobsessie stak ik alle rijpe bananen ongepeld en in stukken in een zakje in de diepvriezer, dat doe ik nu soms ook nog, een mens heeft immers niet altijd drie rijpe bananen op overschot om een cake te bakken. Die ongepelde bananen zou ik nu niet per se eerst bakken, die zou ik dan gewoon laten ontdooien en zo prakken.
In de praktijk wacht ik op drie rijpe bananen voor een cake en maak ik met de diepvriesbananen een heerlijke milkshake met wat melk, een zakje vanillesuiker en wat ijsblokjes. (Daar kan geen bananenijsmilkshake tegenop!)

Ik gebruik in dit recept 200 gram lichtbruine (kinnekes) suiker, in het originele recept van Ottolenghi staat 275 gram, dat lijkt mij eerder aan de tandpijnkant, maar u trekt er uw plan mee!

bananencake
Bananencake (deels afgezien bij Baked by an introvert en Ottolenghi's Plenty more)
- 3 bananen
- 200 - 275 gram lichtbruine suiker
- 3 eitjes
- 140 ml melk
- 70 gram boter
- 275 gram bloem
- 1 tl natriumbicarbonaat
- 1,5 tl bakpoeder
- snufje zout


- Zet boter in een ovenbestendig kommetje samen met de bananen in een oven die je laat voorverwarmen op 200°.
De bananen leg je in een kom of op een bakpapier, ze kunnen gaan lekken.
- Weeg alle ingrediënten op je dooie gemak af zodat de bananen tijd krijgen om zwart te blakeren, het bakpoeder en de natriumcarbonaat mag al bij de bloem.
- Bekleed een bakvorm met een bakpapier.
- Klop de eitjes los met de melk.
- Meng de suiker onder de pruttelende boter en meng het mengsel dan met het ei-melk mengsel.
- Pel de bananen, prak ze op het bakpapier en schep afwisselend wat bananenprak en bloem door het beslag.
- Giet of schep het beslag in de bakvorm en zet de cake in de oven waarvan je de temperatuur naar 170° verlaagt. Na 70° zou de cake volledig doorbakken moeten zijn, maar controleer eerst even met een breinaald/satéprikker.

bananencake
En dan op zo'n warm plakje bananencake pindakaas.
Dat is wel even genieten ja.

zondag 27 november 2016

#genoeggezwegen

#genoeggezwegen
Tekening le coeur à marée basse

Had ik thuisbevallen dan was ik doodgebloed.
Had ik in het ziekenhuis bevallen van mijn eerste dan had het een keizersnede geweest.
Had ik thuisbevallen van de tweede dan had ze er nu niet geweest.

Ik kan daar allemaal inkomen dat mensen zo'n dingen zeggen én menen (en daar ook echt onder geen enkel beding van af willen wijken) want ik neem mijn bevallingen ook als maatstaf.
Ik ben er echt van overtuigd dat als ik bij mijn eerste bevalling in het ziekenhuis bevallen zou zijn het een keizersnede zou geweest zijn, vooral omdat ik twee uur met dichtgeknepen knieën heb zitten ambras maken in mijn bad omdat ik niet wou persen. (En natuurlijk ook omdat het kind in kwestie op 20 gram na 5 kilo woog. Ik zou er dan nadien ook van overtuigd zijn dat ik het inderdaad niet gekunnen had, 5 kilo, zot!)
Ik ben er echt van overtuigd dat ze mij (in het ziekenhuis in mijn buurt) niet de kans zouden gegeven hebben om twee uur te zitten protten in mijn bad vooral omdat ze me ook niet de kans wouden geven om te bevallen zonder knip. 'Ah neen hé madammeke, in 80% van de gevallen wordt er geknipt bij een eerste bevalling, als het moet dan moet het.' Die uitspraak was dan meteen ook de reden waarom ik op zoek ging naar een alternatief in de buurt en bij de plaatselijke vroedvrouwenprakrijk terecht kwam. Dat en het feit dat iemand mij madammeke noemde.
En ik ben er ook van overtuigd dat er in het ziekenhuis te weinig wordt geluisterd naar vrouwen en veel te veel wordt ingegrepen waardoor er dingen gebeuren die moeten opgelost worden, dingen die thuis niet zouden gebeurd zijn omdat er thuis veel minder wordt ingegrepen omdat er ook veel minder kan ingegrepen worden want er zijn geen baxters en machientjes en pijnstillers en monitors. *ademt weer in*

Maar ik vind niet dat iedereen maar moet gaan thuis bevallen, want ik kan heel goed begrijpend dat dat helemaal niks voor u is.
Maar!
Er is wel een heel groot verschil tussen thuisbevallen en in het ziekenhuis bevallen en daar niks in de pap te brokken hebben.

Ik had eigenlijk geen tijd om te bloggen, maar ik zie al twee dagen constant de #genoeggezwegen voorbijkomen op facebook en net zoals bij elk leed bekijk ik maar een tiende van de dingen die voorbij komen en dan word ik daar toch ook al heel ongelukkig van.

En toen ik gisteren nog even ging zitten voor Alleen Elvis blijft bestaan en tegelijk onrespectvol wat zat te Facebooken floepte ineens een kennis naar boven die iets wou vragen over bevallen. Of het normaal was dat je op je rug moest bevallen want dat haar gynaecoloog had gezegd dat hij 'geen garagist' was en dat hij daarna serieus uit zijn krammen was geschoten omdat ze had verteld dat ze misschien toch wel graag zou thuisbevallen. Want 'thuisbevallen dat is vragen om problemen'.
Die kennis vroeg dus of ik misschien iemand kende die wel thuis was bevallen van haar eerste want dat de grond nu wel een beetje onder haar voeten was weggezakt
Kijk, daar word ik nu kwaad van sé.
Ik kan begrijpen dat een garagist zijn klanten niet naar een fietsenwinkel stuurt, maar bij een gynaecoloog zou je toch correcte informatie moeten kunnen krijgen?

En dan was er vandaag ook nog de arts-assistent gynaecologie die vertelde dat ze al een paar keer had staan huilen na een bevalling. Van machteloosheid, frustratie en plaatsvervangende schaamte. En dat er inderdaad nog steeds heel veel onnodige interventies gebeuren.
Oh en dan ken ik ook nog persoonlijk drie vroedvrouwen in opleiding die alledrie gestopt zijn met hun opleiding omdat ze het niet meer konden aanzien (en horen) hoe vrouwen (en zijzelf) werden behandeld (en achter hun rug becommentarieerd) door de vroedvrouwen.
Wat is er eigenlijk mis, is het misschien normaal dat vrouwen -op hun kwetsbaarst- ineens hun klep maar moeten houden (en dat dan meestal ook nog doen)? Het is toch niet dat je je effe komt moeien met de correcte plaatsing van een knieprothese. Het gaat over de geboorte van je kind, iets waar je zo ongeveer 9 maand naartoe leeft, iets wat jij moet doen, iets wat je in je hoofd al 100 keer hebt gedaan, iets waar je allerlei romantische ideeën over had (en waar je wel van wist dat het misschien toch wel iets minder romantisch zou gaan uitdraaien), iets waarbij je overduidelijk iets bij in de pap te brokken hebt en iets waarbij je wel een minimum aan respect voor zou moeten krijgen.

Pik dit niet.
Stand up!
Ook nog: Waarom het beter bevallen is in Engeland.

Ah ja, btw die knip was dus in mijn geval niet nodig, chanske seg.

This one is for you, Tine!

zondag 6 november 2016

Spaghettipompoen met linzenbolognese

Spaghettipompoen met linzenbolognese
Nog geen maand geleden zat ik nog te zagen dat ik maar geen spaghettipompoengerecht vond dat ik echt lekker vond en tsakaa, hier is er nu toch een!
Het probleem van spaghettipompoen is -vind ik- dat het niet vult, of het vult wel, maar is al na een kwartier verteerd en dan zit ge daar weer hongerig te wezen voor de tv. Heel slechte combinatie!
Het kan idd heel lekker zijn om de sliertjes te mengen met wat pesto of look en verse groene kruiden, maar het is allemaal geen avans als het niet vult.
Dus toen dacht ik zo ... wat als ik de pompoen nu vul met een andere gerecht dat wel vult! Ha!
En wat vult er beter dan linzen? Niet veel hé, zeker niet als er nog een dikke kaaskorst op ligt.

Dag een maakte ik de linzen en aten we het bij pasta (wat ook erg lekker was) en dag twee warmde ik de overschot weer op om er een spaghettipompoen mee te vullen en die met wat kaas erop nog even te grillen. En dat was eigenlijk nog lekkerder. Lekker smeuïg. En die kaaskorst natuurlijk hé. Alles is feitelijk lekker met een kaaskorst erop.
Het is zelfs zo dat wanneer je iets met een kaaskorst erop post, iedereen het recept wilt weten. Zo ook verging het de spaghettipompoen op Facebook.
Dus, bij deze, Het Recept en ik hoop van harte dat het smaakt!

hoog
Ik las eens dat je ze best op deze manier doorsnijdt omdat je dan langere sliertjes hebt, je ziet hier ook goed de richting van de sliertjes. In de praktijk heb ik nooit lange slierten maar gewoon korte stompkes. Misschien moet ik volgende keer de pompoen wat sneller uit de oven halen. Maar als ik ze op deze manier doorsnijd dan passen ze wel perfect in dit ovenschaaltje.
Moest ik dat belangrijk vinden.

Spaghettipompoen met linzenbolognese Spaghettipompoen met linzenbolognese
Voor 4
- 2 spaghettipompoenen, gehalveerd en de zaden eruit gehaald
- 1 rode of gewone ui, fijn gesnipperd
- 1 wortel, in kleine blokjes
- 1 stengel selder of de steeltjes van peterselie, in kleine blokjes
- 5 tomaten in blokjes gesneden of een blik tomaten
- 150 g gedroogde groene linzen
- 3 teentjes knoflook, gesnipperd
- 1 tl oregano, gesnipperd
- 1 tl rozemarijn, gesnipperd
- 1 tl tijm, gesnipperd
- 1/2 tl komijn
- 1 snuifje kaneel
- een mespunt gerookt paprikapoeder
- een mespuntje chilipoeder of cayennepeper
- 1 blikje tomatenpuree
- 100 ml rode wijn
- 100 gram mozzarella of andere smeltkaas

1. Fruit de ui met wat olijfolie in een pan waar je een deksel van hebt. Een 4de van de gesnipperde kruiden (look, oregano, rozemarijn en tijm) heb je straks nodig bij de spaghettipompoen, de rest van de kruiden en de wortel- en selderblokjes mogen allemaal bij de ui. Geef de groenten genoeg tijd om gaar te worden, roer geregeld tot de groenten zacht zijn en beginnen te bruinen, tijd is smaak! Dan mogen de specerijen (kaneel, paprikapoeder en chilipoeder), wat peper en zout en de inhoud van het potje tomatenpuree erbij. Laat alles nog even bakken zodat de tomatenpuree de tijd krijgt om zoeter te worden. Na een paar minuten mag de rode wijn bij de groenten, laat alles inkoken en kap er dan de linzen, tomaten en 200 ml water bij, roer, zet het deksel op de pan en laat 20 minuten sudderen. Roer af en toe en als alles naar het einde toe nog erg nat is dan haal je het deksel van de pan zodat het vocht kan inkoken.

2. Verwarm de oven voor op 225°. Zet de pompoenhelften in een ovenschaal met de opening naar boven, verdeel de resterende kruiden over de vier helften, strooi er wat zout over en druppel er wat olie bij. Smeer de binnenkanten goed in en draai ze dan om in de schaal. Je mag een beetje proppen, de helften krimpen wat zodat alles straks wel past. Zet de pompoenhelften een half uur in de oven en probeer dan al eens met een vork of de binnenkant gaar is. Anders zet je de pompoen nog wat langer in de oven. Laat ze in de oven staan wanneer ze gaar zijn.

3. Zet de mixer in de linzen wanneer deze gaar zijn, mix de saus niet heel grondig, een paar keer op en neer is genoeg, zo behoud je genoeg structuur. Proef of de saus op smaak is, kruid anders nog bij met zout of peper.

4. Haal de pompoen uit de oven en giet het vocht dat eruit komen lopen is weg, draai de helften om en vul ze met het linzenmengsel, verdeel er de kaas over en zet nog 5 minuten onder de grill.

donderdag 13 oktober 2016

Paaskasta

Paaskasta
Het zal u niet verbazen dat een van de lievelingsgerechten van de kinderen een gerecht zonder groenten is. Er zitten wel wat kruiden in, dus in theorie is het hetzelfde als een tas thee. En kruidenthee is toch megagezond?
Ze hadden ook limonade kunnen drinken hé?

Sinds Abel vroeg wanneer we nog eens paaskasta gingen eten zijn we het zo blijven noemen.
Wat zijn wij een toffe familie seg!!

Paaskasta is simpel, je neemt een 'drager' dat is hier meestal mascarpone, maar het zou ook ricotta kunnen zijn, of room, of smeerkaas of iets anders dat snel smelt en daar voeg je kaas aan toe. En dan nog wat kaas. En dan eventueel nog een beetje kaas.
Omdat wij graag gorgonzola eten nemen we daar lekker veel van, dan komt er als vulling nog een zelfde hoeveelheid iets minder afsmakende kaas bij en dan voor wat extra pit nog wat parmezaan. Al deze kazen smelt je tot één geheel au bain-marie in een kommetje boven een pot kokend water (allee ja au bain-marie dus hé, ik zei het al). Voila, klaar. Zo simpel kan kaassaus zijn.
Kaas, smelten, kaassaus!
Ik zou nu al kunnen stoppen, maar ik doe er nog wat extra smaak bij, wat gehakte kruiden, wat look, een beetje zwarte peper en wat citroenschil. Nu is de kaassaus wat mij betreft helemaal klaar.

Ik kan u wel al vertellen dat een kommetje melk met wat geraspte Gouda in de microgolf opwarmen iets teveel binnendoor is. Het wordt zelfs totaal iets anders. Iets wat niet te binden is. Ik heb daar toen een foto van getrokken.
Dat moet u dan ook al niet meer testen.

Paaskasta
Paaskasta
Ingrediënten voor 4 personen
- 120 gram mascarpone
- 150 gram tallegio, fontina, gouda of cheddar of nog iets anders lekkers, in stukken
- 150 gram gorgonzola, in stukken
- 50 gram parmezaan of pecorino, geraspt
- 1à2 teentjes look, geperst
- een tl gehakte tijm
- een el gehakte marjolein of orgegano
- de zeste van een halve citroen
- 400 gram pasta
- zout en peper

1. Weeg alle kazen af en doe ze samen in een grote kom die je op een pannetje met kokend water zet (au bain-marie), voeg ook alle andere ingrediënten behalve de pasta toe. Roer tot de kazen samensmelten.
2. Kook terwijl de pasta al dente, schep een grote tas kookwater uit de pot en giet de pasta dan af. Het kookwater wordt gebruikt om de kaassaus wat smeuïger te maken.
3. Giet de helft van het kookwater bij de bubbelende kaassaus en roer tot alles weer een mooi geheel is. Is de saus nog aan de dikke kant dan mag er nog wat van het water bij. Proef of de saus lekker afsmaakt en kruid anders bij.
4. Meng de pasta met de kaassaus, schep op borden en rasp er nog wat van de parmezaan over.

Wil je groenten in de saus, stoof dan een paar handen spinazie met een gesnipperd teentje look in wat boter of olie en roer dit op het einde door de pasta. Lijkt me eigenlijk wel heel lekker.
Wij eten er in het seizoen tomaten bij, gewoon in plakjes met wat zout en een drupje olijfolie.
Iets van groenten erbij is wel aan te raden, iets zurigs, om de volle kaassmaak wat te breken.

dinsdag 11 oktober 2016

De moestuin in oktober, bergaf vanaf nu

Moestuin oktober 2016
De moestuin, ik heb het daar dit jaar nog niet veel over gehad.
En ik praat daar nochtans zo graag over.
Gisteren deed ik een rondje met de kodak, dus bij deze Het Verslag voor de Moestuingeïnteresseerden.
(Ik zou daar persoonlijk keihard in geïnteresseerd zijn.)

Moestuin oktober 2016
Kijk eens hier! Tjakaa, dat hebt gullie nu waarschijnlijk niet in de moestuin staan, niewaar!
Jonge tuinbonen, in de zomer gezaaid, nu klaar om te oogsten!

Moestuin oktober 2016
Met voor de gelegenheid geen zwarte maar groene bladluizen!

Moestuin oktober 2016
En nog jong geweld, peultjes!
Ik ben eigenlijk helemaal ontregeld, moet ik nu pompoenen met voorjaarsgroenten gaan klaarmaken?
Ah ja hé, er zit niks anders op.

Moestuin oktober 2016
Maar de klassieke najaarspeulen zijn er ook, aanschouw de boerentenen!
(Als ge ze vindt.)

hoog
En hier de schone borlotti's, sommige al droog andere nog vers.

Moestuin oktober 2016
En dan zijn er nog snijbonen (en struikbonen, die zijn er ook, maar daar heb ik geen foto van.)
Op de achtergrond zie je de kalebassen, (allee ze zijn ondertussen al geoogst, het vriest hier namelijk al.) dat is geen peulgroente maar een vruchtgroente gelijk courgettes en pompoenen en kalebas zit daar dan ergens tussen. Bij Lieven lees je er meer over.

Moestuin oktober 2016
Eindelijk hangen (hingen) er groenten aan mijn Arne Quinze.

Moestuin oktober 2016 Vreemde groenten.
(Niet echt lekkere groenten ook.)
Maar dat is het voordeel van een groentetuin, de lekkere dingen mogen blijven, de andere vliegen en het jaar nadien is er dan plaats voor iets anders.
En soms komen ze dan na een paar jaar toch nog eens terug omdat ik niet doorhad wanneer ze moesten geoogst worden of hoe je ze best klaargemaakt en ze eigenlijk toch wel meevallen.

plat
Met dat in gedachten blijf ik elk jaar spaghettipompoen zaaien, hoewel ik dus nog altijd niet het recept gevonden heb.
Vertel mij snel uw succesrecept!

plat
Dan is neefje courgette toch de gemakkelijke van de familie seg. Dat gaat er altijd wel in, in die mate zelfs dat ik halverwege de zomer nog eens bijzaai zodat er courgettes zijn tot aan de vorst.
En ziet eens wat een schoon courgettekes dat laatste is, ooit zo'n fier courgette gezien?

plat
Deze gasten hun tijd in de moestuin zit er ook op, dra zal ik ze allemaal oogsten en dan gaan ze de serre in waar ze nog een paar maand kunnen bewaard worden.

plat
De citroenverbena gaat ook mee naar binnen, gesnoeid dan wel, de blaadjes droog ik en volgend jaar kan hij terug van start gaan voor nog een jaartje rond keilekkere thee.

plat
En ziet den deze eens! Spontaan opschoten tussen de aardbeien en de wortelen, nog maar pril aan de leg en nu al bijna aan zijn eind. Altijd spijtig om zo'n enthousiasme slecht zien af te lopen.
Ik heb er wel zaad van bewaard, want lekker waren ze ook al!

plat
Maar er zijn ook groenten die mogen blijven staan, de winterprei is niet bepaald indrukwekkend van formaat maar kan wel gewoon buiten blijven tijdens de vorst.

plat
Hetzelfde voor de oerprei die al een tijdje terug komt piepen.
Een hele winter de tuin in kunnen voor verse prei, ik vind dat een luxe ja!

plat
En wat komt er daar nog piepen?

twee twee Een witte kool, die verdwijnt ook snel keuken in, maar de koolrabi, die kan er nog heel efkes tegen.
Toch al maar een receptje bedenken.

plat
De bladkolen die mogen dan weer wel buiten blijven, alleen spijtig dat de cosmos straks ten onder gaat aan de vriestemperaturen. Wat een geweldige kleurencombinatie!

plat
En die hommel moet straks ook al een ander bloemmetje zoeken.

plat
Hetzelfde voor de bij, want komkommerkruid en Oost-Indische kers zijn niet meteen heel bestand tegen de vrieskoude.

plat
Ach ach ach, de zomer is weer voorbij.
Het verval is ingezet.

donderdag 6 oktober 2016

Potje pasta met snijbiet en champignons

plat
Zoals je kan zien zijn we er nog niet. Ik heb er al een fotografiebijles opzitten, maar een is duidelijk geen.
Het is ook niet simpel hé seg, witbalans, scherpte/diepte, diafragma en dingens, er was nog iets.
Nog veel waarschijnlijk.
Ik weet het.

Maar! Deze foto wil ik ondanks alle gebreken toch wel delen, want deze pasta was gisteren een succes, en dat -lieve lezertjes- is een wonder!
Dat oudste kind van mij is namelijk een groenteweigeraar, zo eentje die al op voorhand begint te kreunen als hij iets van groente ontwaart in de keuken. Wat nogal eens voorkomt hier, dat had je al in de mot.
We hebben daar trouwens wat regels over:
1. Niet op voorhand zagen.
2. Van alles één keer proeven, met een open blik.
3. Eerst alles wat je wel lust opeten en dan vragen of je iets mag laten liggen.
4. Vies mag niet gebruikt worden.
5. Bord niet leeg (of een compromis) is geen snoep tot het volgend avondeten.

Nog geen énkele keer, op àl die jaren heeft hij zich aan één puntje gehouden.
Elke avond wilt hij verhuizen en wil ik hem inwisselen.
Dus wat er gisteren gebeurde was een waar mirakel, en het is nog twee maand tot Kerst!
Ik vind het best lekker zei hij en hij AT ZIJN BORD LEEG.
Uiteraard zei hij ergens halverwege dat het toch niet te eten was, waarbij ik uithaalde en hij nog net kon roepen: grapke, seg!
(Ik zeg het, moest ge uw kinderen af en toe toch nog een lap mogen geven, ze zouden wel eten!!)

plat
Deze pasta is zo'n lekker kalm aan receptje, op het gemakske alle groenten stoven tot ze bijna niet meer van elkaar te onderscheiden zijn, flesje zelfgemaakte passata erbij en dan de pasta, die mag gewoon in de saus meekoken.
Wanneer de pasta al denté is en de passata ingekookt tot een lekkere dikke saus roer je er wat kaas onder, dan nog juist wat kaas erop en in de oven voor een lekker korstje. Easy!

De groene paprika is geen vereiste, en de snijbiet ook niet, maar hey, wie zegt er nu neen tegen wat extra groenten?!
Wij al niet, zo gelukkig dat wij zijn als er gerechten met keiveel groenten op tafel verschijnen!

Voor 4 personen
- 4 brede snijbietstengels
Of laat de snijbiet vallen en roer er op het eind spinazie door.
- 1 groene paprika
- 250 gram champignons
- 1 ui
- 3 teentjes look, gesnipperd
- 1 el gehakte tijm
- 1 el gehakte rozemarijn
- 350 gram pasta
- 1 liter ovenpassata, van hele dikke passata mag je wat minder gebruiken en aanlengen met water.
- 250 gram mozzarella

- Zet een grote pan met wat olijfolie op een zacht vuurtje, fruit hierin de ui met de knoflook en kruiden terwijl je de snijbietstengels wast en in blokjes snijdt. De blokjes mogen bij in de pan, maar de bladeren laat je in hun geheel nog even aan de kant. Roer geregeld terwijl je ook de paprika’s en champignons in blokjes snijdt, doe de groenten meteen in de pan.
- Wanneer de groenten zacht zijn roer dan wat minder vaak zodat ze de tijd krijgen om te bakken en lekker bruin worden.
- Giet de passata in de pan en roer er de pasta onder. De pasta moet volledig onder staan, giet er anders een beetje water bij. Blijf geregeld roeren tot de pasta al dente is en je een dikkere saus hebt.
- Verwarm ondertussen de oven voor op 220°.
- Snij de snijbietbladeren in smalle repen en roer ze op het eind door de pasta. Wanneer ook die zacht zijn mag de helft van kaas erbij. Breek of snij de mozzarella in stukken en roer het door de pasta.
Heb je een ovenbestendige pan gebruikt (die in de oven past) strooi dan de andere helft van de kaas over de pasta, in het andere geval giet je de pasta eerst in een ovenschaal. Zet de pasta tien minuten in de oven of onder de gril tot de kaas gesmolten is en begint te bruinen.

dinsdag 27 september 2016

Tomatentaart met ricotta en spinazie

tomatentaart
Mijn vader stamt nog uit de (late) jaren vijftig, dat zijn de jaren waarin nog echte mannen werden geboren. Mannen die een grote lap vlees willen bij elke maaltijd, mannen die lachen met spaghetti als avondeten, mannen die nadat ze iets vegetarisch voorgeschoteld krijgen vragen waar het hoofdgerecht blijft, mannen die pas van tafel gaan wanneer alles op is en hun riem een gaatje losser en vooral mannen die vinden dat vegetarisme voor wereldvreemde hippies is en dat ge uw kind er een groot onrecht door aandoet.
Al die mannen in een kwam gisteren binnen gewaaid toen ik bezig was met het slaatje voor bij de tomatentaart.
'Hebt ge al gegeten', vroeg ik. 'Neen ik ga sevens iets eten', zei de man. 'Kom, eet hier maar mee, het is tomatentaart' zei ik weer. 'Jaja, dat gaan we nog zien, ik wil het eerst eens bekijken.'
Na de keuring wou hij mij dan toch een plezier doen door een klein stukske te proeven, waarna hij nog een klein stukske nam en toen allee vooruit nog een stuk dan terwijl hij zich dan ook maar ontfermde over alle sla die nog in de kom zat.
Er werd zelfs niet gemord over het glaasje kraanwater.
Dus toen heb ik maar warme vanillepudding gemaakt als beloning, met hagelslag én boudoirkes.
Echte mannen zijn uiteindelijk ook maar gewoon kleine kinderen met een rijbewijs.

tomatentaart
Om maar te zeggen: Een succes deze taart!
Ik maakte er vorige week eentje en deed dat gisteren nog eens over.

tomatentaarttomatentaart
De taart op de foto is die van vorige week, daarvan bakte ik de taartbodem eerst blind, maar dat kwam dan precies toch wat te donker uit (maar wel heerlijk kruimelig) dus gisteren wou ik eens testen of dat blindbakken eigenlijk wel nodig is.
Wel, ik weet het eigenlijk niet. Ik denk eigenlijk wel dat een beetje beter gebakken nog lekkerder was geweest, dus misschien moet iedereen dat gewoon zelf beslissen.

tomatentaart
De taartbodem
- 200 gram bloem
- 20 gram parmezaan, geraspt
- 100 gram boter in blokjes
- 1 ei
- 1,5 tl gehakte tijm
- ½ kl zout
- peper
- 2 el ijswater

- Stop de bloem, kaas en boter in de keukenrobot en laat hem draaien tot alles fijngemalen is, voeg dan het ei en de kruiden toe en giet er terwijl de keukenrobot terug aan het werk is lepel voor lepel het ijswater bij.
Stort het deeg op een werkblad of in een kom en maak er snel een geheel van dat je inpakt in plasticfolie. Leg het deeg minstens een half uur in de koelkast.
- Dit kan natuurlijk ook allemaal met de hand, wrijf de boter dan fijn met je vingertoppen en kneed vooral niet te lang.

De vulling
- 1 grote ui, fijngehakt
- 2 teentjes look, fijngehakt
- 1 el gehakte kruiden, tijm, rozemarijn en oregano
- 200 gram spinazie, gewassen en drooggezwierd
- 2 eieren
- 1 potje ricotta
- 20 gram parmezaan
- 3-4 tomaten, in plakken van een halve cm.
- zout, peper en olijfolie

- Haal het deeg uit de koelkast, laat het een kwartiertje rusten zodat het beter bewerkbaar is.
- Verwarm de oven voor op 220°.
- Strooi wat bloem op het werkblad en rol hierop het deeg uit tot het in de vorm past, druk de zijkanten goed aan. Normaal heb je nog wat deegoverschot, pak dit terug in en stop het in de vriezer, na een paar taarten heb je een hele taartbodem bij elkaar gespaard.
- Wil je de bodem blindbakken, leg dan een stuk bakpapier op de taartbodem en giet er bakerwten of bonen in, bak de taartbodem tien minuten in de warme oven. Haal dan het bakpapier met bonen uit de vorm en bak nog vijf minuten.
- Wil je de bodem niet blindbakken zet de vorm dan weer in de koelkast tot de vulling klaar is.
- Snij de tomaten in plakken die je uit elkaar op een propere keukenhanddoek legt, te natte tomaten zorgen voor een wakke taart.
- Fruit de ui met de gehakte kruiden, knoflook en wat zout, wanneer de ui zacht is en begint te bruinen mag de spinazie erbij, roerbak tot de spinazie geslonken is en zet dan het vuur uit. Als je de spinazie goed drooggezwierd hebt zou er geen vocht in de pan mogen liggen, giet het anders weg.
- Meng de ricotta, parmezaan en eitjes met de spinazie, kruid met peper en proef (ieuw rauw ei) of er nog zout bij moet.
- Giet het ricotta-spinaziemengsel in de taartbodem en schik de tomaten er op.
- Strooi er nog wat tijm en zout over, ook nog wat druppels olijfolie en zet de taart dan in de oven.
- Haal de taart na een half uur uit de oven om te controleren of het ricottamengsel al stevig genoeg is, zet ze anders nog 10 minuten in de oven, de temperatuur mag dan verlaagd worden naar 220°.
- Wat parmezaan raspen over de tomaten en dan nog vijf minuten in de oven is ook aanbevelenswaardig.