vrijdag 21 november 2014

Wat ik zo al allemaal dacht...

week 41 Eerst en vooral: Neen, ik ben niet bevallen, ik was gewoon gaan wandelen.

Dan nu een lijstje van een deel van de dingen die ik de afgelopen week geregeld dacht:
-Belt ons ma nu weer?
-Anders moet ik eens een Gini drinken.
-Anders moet ik eens frieten eten.
-Anders moet ik eens een ananas eten.
-Moet ik nu echt weeral gaan plassen?
-Anders moet ik eens wat kuisen.
-Anders moet ik wat gaan wandelen.
-Och, ik zal maar rap mijn joggingbroek aanhouden.
-On neen, ik moet mijn veters binden.
-Ooh neen het is precies begonnen.
-Ooh ja, het is precies begonnen.
-Ooh neen, het is toch niks.


week 41 Dus de baby zit nog altijd in de buik.
Ik was gewoon efkes gaan wandelen.

zaterdag 15 november 2014

Mme Zsazsa lanceert (hopelijk) een nieuwe (oude) traditie #kraamkost

tomato tart5veglasagne Foto's: Ann Vertriest

Ik heb bij beide kinders nooit één kraamtraan geplengd.
De overgang van geen naar één en van één naar twee liep eigenlijk nogal vlotjes. De uren die ik 's nachts minder sliep, sliep ik overdag samen met mijn baby bij.
Nog gezellig ook nog.
Het enige moment waarop zelfmedelijden mij nader stond dan lachen was als er moest gekookt worden.
Dat moest bij een eerste kind niet per se iets zelfgemaakt of heel erg verantwoord zijn maar van het moment dat je nog een ander kind moet voeden zit dat toch wat anders.

Zelf eten maken dus. En reken maar dat rond etenstijd kind twee niet wou slapen en kind één extra vervelend deed en dat dan ook nog eens de telefoon ging.
Plus, ik weet niet hoe het met u zat, maar ik voelde mij de eerste weken na de bevalling niet echt op mijn best in rechtopstaande positie.
Ja dààr komt de huilbui!

Ik snakte ook altijd naar gezonde kost, dus ik vond het dan ook echt erg als ik niet aan koken toekwam.

Daar zat ik dus de afgelopen dagen aan te denken, hoe dat deze keer zou gaan. En hoeveel goesting ik nu al heb in grote porties lekker eten met veel saus en nog een slaatje apart en hoe erg ik dat ga vinden als dat uitdraait op een microgolfmaaltijd. Want -iets wat ik mij als jonge twintiger nooit had kunnen voorstellen- een mens kan écht genoeg afhaal- en diepvriesmaaltijden gegeten hebben.

En ineens zag ik het licht!

Mensen die op kraambezoek komen vragen vaak met wat ze je een plezier kunnen doen? Wel, ik ga gewoon een zelfbereide maaltijd vragen.
Bij een derde kind heb je babygerief met hopen, wat is een mens uiteindelijk met nog een pyjamake, knuffel of overtrek voor het verzorgingskussen?
Doe mij maar balletjes in tomatensaus met puree in de plaats!
Of een portie spaghettisaus met een pak spaghetti en gemalen kaas.
Of gegratineerd witloof met veel puree en lekkere kaassaus.
Of een grote kom minestrone, of quiche met een zakske sla en een potje vinaigrette, of een schaal lasagne, of moussaka, of stoofpotjes en curry's met rijst, of crumble of een zelfgebakken cake, of fruitsla ofzo. Misschien met een pintje erbij.

En vooral, ik nam mij voor om volgende keer als ik op babybezoek ga te vragen wat ik kan meebrengen om te eten.
Als we daar nu eens een nieuwe traditie van maken?!

Ik legde vanavond mijn idee voor op facebook. Want misschien trek ik het allemaal wat uit proportie, misschien vind ik eten net iets belangrijker dan de meeste mensen?
Maar het idee werd enthousiast onthaald, waarschijnlijk omdat het op facebook vol zit met zwangere en pasbevallen vrouwen.
Blijkt dat de meeste koppels snakken naar lekkere, gezonde, zelfbereide maaltijden in de drukke weken na de bevalling. Plannen, winkelen en koken is er dan echt soms teveel aan.

En zoals iemand opmerkte:
Elk bezoek een maaltijd laten voorzien, dat zou zo zalig zijn! En ge gaat zelden slecht eten hebben, want mensen doen altijd keihard hun best als ze voor iemand anders moeten koken.
Leve de ovenschotels en eenpansgerechten.


Voila, willen we dat afspreken?

#kraamkost En minder dan een dag na deze post is de eerste ovenschotel al gesignaleerd!
Applaus voor Annouk die vanavond de ouders van Ella-Louise gaat gelukkig maken.

Post ook uw #kraamkost op facebook, twitter en instagram.
Whahaa, zo tof!
En lees ook de comments eens, zo inspirerend!

dinsdag 11 november 2014

De dag dat ik dacht te bevallen

Wij gaan wandelen Die dag die ging gisteren voorbij.
Het leek mij anders wel ideaal, élk jaar kunnen uitslapen de dag na je verjaardag, daar zou ik gelijk voor tekenen.
Maar het mocht niet zijn, de tiende november passeerde.
Geen erg, verjaren op een nationale feestdag is ook leuk, nooit moeten werken op je verjaardag, toppie!

Niet dat ik per se moet bevallen, want de uitgerekende datum ligt ergens later deze week, maar toch, het zou schoon zijn. En handig, want de puber, die was het huis uit.
Laat die ontsluiting maar aanrukken!

Omdat iemand een paar jaar geleden zei dat bewegen tijdens de zwangerschap waarschijnlijk hét geheim moest zijn van haar vlotte bevalling wandel ik elke dag, ook op de dagen dat ik plan te bevallen.


upload Tot groot jolijt van de kinderen die het zo ongeveer keihèt gehad hebben met de dagelijkse wandelbeurt. Uiteraard moeten ze van mij meegaan. Het zal wel zijn, dagelijks bewegen bevalt niet alleen goed maar is belangrijk voor de algehele conditie.
Als compromis mogen ze fietsen, ik slof er dan zo'n honderd meter achteraan.
Ze keren wel geregeld terug.

upload Om mij uit te lachen.

upload Gelukkig is er nog Nelson aka De Meest Enthousiaste Hond van de Lage Landen.

Wij gaan wandelen en Blanche mag mee En ons Blanche. Die wil ook altijd mee.

upload Terug thuisgekomen kook ik voor mezelf iets licht uit mijn nieuwste kookboek.
De kinderen die eten een boterham, ik pick mijn battles, geen ambras maken over eten als er later die dag nog gekookt gaat worden. Dat komt neer op 's middags geen ruzie maken over geroosterde aubergine als er 's avonds nog andere enge groenten op het menu staan.


upload Wanneer de groenten in de oven zitten en de rijst staat te pruttelen smeer ik boterhammen en tegen dat mijn middageten klaar is zijn de boterhammen op en zitten de zonen terug op hun fiets.
In alle rust kunnen eten met al mijn kinderen in de buurt, ik moet er van profiteren!

Goed.
Ondertussen is het kwart na zeven en heb ik nog steeds geen weeën.
Maar zoals je hier kan lezen kan dat allemaal nog in orde komen!

donderdag 6 november 2014

Hij komt, hij komt!

sinterklaas 2014 Ik maakte er eentje in 2008, 2009 en 2010. Vanaf toen had ik precies geen tijd meer.
Maar de kalender is terug en aangezien we hier nog een tijdje in de kleine kinderen zitten blijft hij nog even.

En dat is nog niet alles, binnenkort is er weer een zsazsalmanak, nog even geduld!

De sintkalender kan je hier downloaden. Zorg dat hij tegen volgende week maandag aan de frigo plakt want zaterdag is de goedheiligman weer in het land.

maandag 3 november 2014

De serre in het najaar

voorna Voor en na.

Het ging nog maar traag vooruit in de serre, de tomaten kleurden amper nog rood en omdat ik de ramen steeds vergeet dicht te doen bij regen waren er ook al wat zieke planten (water is tomaats grootste vijand). De pepertjes en komkommers (wel regenminnende planten) doen het daarentegen nog steeds goed.
Tijd voor de grove borstel! Aan de tomaatkant van de serre gingen alle planten -op eentje na- eruit. De dikke laag mulch die zich in de loop van het jaar had opgehoopt werd aan de kant geharkt en samen met vers grasmaaisel, lasagnegewijs tot een composthoop omgevormd.
We zullen zien wat deze hoop volgend voorjaar brengt. Met een beetje veel chanse (en een warme winter) is alles gecomposteerd en kan ik de compost op de bedden gebruiken. Maar meer waarschijnlijk is het nog steeds een berg mulch. De reden daarvoor is dat het te koud is in de winter voor een deftige compostwerking, maar nog meer omdat ik niet van plan ben om de hoop geregeld om te zetten.
Dé moestuinman van de lage landen, zet zijn serrehoop wel om en kan zo zijn serre in het voorjaar zelfs verwarmen (broeihoop). Een geweldige oplossing om alle groenten die warmte nodig hebben om te kiemen (tomaat, paprika, ...) van uw vensterbank te houden.

In ieder geval heb ik me de moeite bespaard om alles naar buiten te werken, kan zo'n hoop geen kwaad in de serre én is er weer plaats om vers groen te zaaien.
Oh dat is toch altijd leuk om aan iets nieuws te beginnen.

Rosse Frans Omdat ik maar weinig water geef aan de kant van de tomaten is de grond hier kurkdroog, voor er gezaaid kan worden moet er dus eerst gegoten worden. Rondom de serre staat het vol met emmers, bakken en vaten regenwater, ze worden allemaal uitgekapt om de grond weer wat tot leven te wekken, alle zaadjes zouden anders niet veel doen in de grond.

En dan is het tijd om te zaaien.
Rijtjes en rijtjes velsdla, spinazie, koriander, dille, kervel, rucola, winterpostelein, bataviasla, gewone sla, snijbiet, radijs, bietjes en venkel.
De meeste groenten kunnen nu nog gewoon gezaaid worden, de vier laatsten zijn een gok, maar hey, wie niet waagt, niet wint!
Vorig jaar zaaide ik veel te laat nog venkel (wat nooit iets had geworden moest het gewinterd hebben) en aan het begin van de zomer aten we toch maar schoon venkel. Aha.

Poezengezelschap Dus binnen een paar weken zou dat hier terug schoon groen moeten zien.
En die laatste is voorzekers een hele Vlaamse zin.

zondag 2 november 2014

Nelson, wat zullen we vandaag eens koken?

Hij heet Nelson en hij eet pompoen Gisteren oogstte de hond wortels dus aten we risotto met wortelgroenten.
Vandaag oogstte de hond een gele biet, omdat ik de kinderen al macaroni met kaassaus beloofd had en we de dag ervoor al mijn allerfavoriet bietjesgerecht (carpaccio van rode biet met geroosterde komijn uit De Moestuin van Mme Zsazsa, zalig!) bij de risotto hadden gegeten moest ik iets anders verzinnen.
Warm dan maar: een slaatje met geroosterde bietjes. Ja, lekker bij de macaroni!
Oh en dan kan ik gelijk ook wat pompoenblokjes roosteren want daar ligt de tuin nog vol mee.

Het werd een zalig slaatje.
En ik trok er een slechte foto van, zo gaat dat als het uur verzet wordt, dan eet men plots in het duister.


Pompoen enzovoort
Slaatje van rucola, geroosterde groenten en feta
-Rucola
-Peterselie
-Pompoen
-Bietjes (ik gebruikte voor het grootste deel pompoenblokjes,
je kan de biet zelfs skippen)
-Rode ui
-Chilivlokken
-Korianderzaad
-Amandelen, walnoten, ...
-Feta
-Knoflook, ongepeld
-Olijfolie
-Balsamicoazijn
-Honing

-Verwarm de oven voor op 200°.
-Snij de pompoen en bietjes in dobbelstenen en de ui in 8 maantjes dwars door het kontje, dan blijven de stukjes mooi aan elkaar. Kruid de rauwe groenten met zout, peper, gemalen koriander, chilipoeder en eigenlijk alles wat je lekker vindt, gebruik voldoende olijfolie om alles mooi aan elkaar te doen kleven.
-Zet de blokjes in de oven tot ze gaar zijn en een kleurtje hebben.
Ik zet ze de laatste tien minuten altijd even onder de grill.
-Rooster wat noten en hak ze fijn.
-Als je gedroogde cranberries hebt mag je hier ook een handje van fijnhakken, of misschien heb je wel dadels of rozijnen of iets anders zoets in de kast.
-Maak een dressing van ⅔ olijfolie, ⅓ balsamicoazijn, peper, zout en de inhoud van de knoflookteentjes die je uit de oven vist. Ik voegde ook nog een klein lepeltje honing toe.
Proef vooral of het niet te zoet wordt.
-Meng de rucola met een berg gesnipperde peterselie en de dressing, verdeel er de geroosterde groenten over en de gehakte cranberries. Daarbovenop komen de noten en wat verkruimelde feta.
-Knik goedkeurend naar de hond.

Eens benieuwd welke groente hij morgen voor ons in petto heeft.

donderdag 30 oktober 2014

Die zwangere met haar hond

die zwangere en haar hond
Dag mag je dus nooit doen met een hond die kak eet.
Dat doet hij inderdaad nog steeds.
Poerten ook, maar ik ontdekte misschien wel waarom; het beest blijkt gaarne aardperen te eten en weet waar ze te vinden zijn.
Dus ik kan u allen melden: Het aardpeerseizoen is van start gegaan! En het zijn er schoontjes!

Maar alle andere irritante puppy-eigenschappen beginnen wat af te zwakken. Toen ik begin deze week uitsliep en het beest alleen beneden was had hij alleen maar op de vensterbank naar buiten zitten staren.
Daarbij had hij wel twee bloempotten uitgekieperd over de zetel, maar hey, ik kon terwijl wel uitslapen.

die zwangere en haar hond Ik heb er dus alle vertrouwen in dat het nog allemaal goed komt tegen dat ik moet bevallen.
Dat is toch nog een paar weken, moest u het zich afvragen.
Ondertussen wandelen we nog elke dag, werken we nog een beetje aan een moestuinspecial voor een magazine en een kalender voor een krant en kijken we uit naar de boekenbeurs.
Bevallen schiet er voor de moment nog over, daar denk ik nog niet aan.
De kinderen daarentegen, die zien het volledig zitten. Ze gaan erbij zijn zeggen ze en dan gaan ze zeker en vast zwijgen. En ze gaan zich ook gedragen, echt wel en als ze toch vervelend zouden zijn dan gaan ze zelf wel naar hun kamer.
Uhuh.