Welkom!

http://coffeeklatch.be/en/interview/2011-12/14/bart-belmans Welkom in mijn serre!
Een serre seg, ik vond dat altijd iets voor gepensioneerde mannen die liever in hun hof zitten dan bij hun vrouw.
En dan maar stoefen tegen de buren over de tomaten.

Daarom dat als ik een serre wou, het een geassembleerde moest zijn, zo eentje waar gepensioneerden hoofdschuddend van zouden gaan lopen.
Zo'n serre die zegt: "Hey, hier tuiniert zo'n duurzaam iemand. De hippe versie!"
Ja, een serre, dat moest er zeker komen.
(Hoewel sommige mensen met succes tomaten telen in potten en die al dan niet binnen en buiten sleuren, is het mij nog nooit gelukt.)

Maar ineens was het mei en was er nog altijd geen serre in het verschiet.
En toen zag ik dit juweeltje op Kapaza, een aluminiummen serre van 6 op 3, zo eentje die ademt: "Mia, ik gon nor m'n seir, ik zen terug tegen dat de patatten meureg zijn!"
En voor geen geld, en vooral dat deed het hem.
Ik was om, ach hip, wie wil er nu nog hip zijn als je ook degelijk kan zijn, degelijk is het hip van 2013.



Ziet eens, 18m2 pure hippigheid!
Gewoon in Meerhout, of all places.

Zoom in.


Kei-aluminium.
Als dat niet duurzaam is.


Om toch iets minder hip te zijn vloerde ik vandaag een rustiek vloerke.
En drie kruiwagens compost en veel gewroet later zag het er al zo uit.
Nu nog de tomaten.


Rechts van het vloerken staat de maïs en vrienden te wachten op Zuiderse Dagen om uitgeplant te worden.
Of zitten die bij jullie toch al in de grond omdat de Ijsheiligen gepasseerd zijn, punt uit.
Ja, hoe zit dat daar bij jullie, vertel eens en vertel dan ook gelijk al uw andere serregeheimen.
Welke groenten kweken jullie succesvol in de serre, wat mag ik zeker niet vergeten en wat doen jullie met die serre buiten het tomatenmoment?

Schiet!

Uw tuinsoldaat

Doeme seg.
Ik sta keigoed met kaki.

Ik had tuinman moeten worden.


Of Israëlische soldaat, dat had ook gekunnen.

Het fietst, part two

Drie jaar later is de volgende aan de beurt.

Abel ging voor de zitten-en-vertrekkenversie,
een beetje zoals die keer toen hij besloot te stappen.
Waarom moeilijk doen als makkelijk ook kan, my kind of boy!

Ik dacht zo ...

Als we nu nog eens een boekske zouden maken?
Zo eens iets anders?
Weer met alleen plezante mensen, gelijk we gewoon zijn.
Misschien moeten we daarvoor eens samenkomen, op een plezante locatie ofzo.
Awel ja, als we dat nu eens zouden doen!

Die ochtend in de krantenwinkel

Ik herhaal



Who the f*ck is Mme Zsa Zsa denken nu die 150.000 Storylezers.

Pasta met asperges, de eerste

Beste Jonge Sla,
Ooit at ik een simpele pasta met witte asperges, zonder saus.
Hoe kan ik dat best maken en wat hoort er zeker nog bij?

Groeten,
Uw grootste fan

Dit vroeg ik vandaag rond de middag op haar facebookpagina.
Nog geen half uur later had ik al antwoord.

Lieve fan,
Ik zou zeggen: boter, parmezaan, olijfolie, peper, zout, peterselie.
Als je de asperges laat garen in hun eigen stoom met veel boter en wat zout
(denk: grote pan met deksel, laag vuur), krijg je er meteen een heel lekkere jus bij.
Succes!

Wel, dat was inderdaad heel lekker.
(denk: indigestie)

Spijtig genoeg was er nog maar één pakje witte asperges en moest ik het voor de rest met groene doen, maar die gaf ik dan gewoon aan de kinderen terwijl ik de witte voor mezelf hield.
Ja, zo zijn we hier, geen scrupules.




Maar nog een jaar of vier ofzo, dan eten we asperges recht uit de achtertuin.
Tot ze onze oren uitkomen.

De wilgenhut

Een wilgenhut, dat moest er ook nog komen.
Bijna twee jaar geleden weefde Naai-s er eentje in haar achtertuin, dus ik kon echt niet langer achterblijven.
Ik was wel niet van plan om er evenveel werk van te maken, uiteindelijk ziet ge na een tijdje niks anders meer dan blaadjes en die takken moeten toch ook niet zo dicht bij elkaar als dat toch allemaal gelijk begint te schieten.
Ik maakte mij er rap van af, met één grondboor, 18 lange takken en evenveel niet erg ecologische trekstrips maakte we op een goed uur deze wilgenhut met heel veel ramen.


Spijtig genoeg is het gewoon te koud om er ook van te genieten en hingen we liever hier rond dan bij de wilgenhut.
Maar buiten is buiten en dus hangen we nu stikdood in de zetel met een verhaarde bovenlip, zo hoort dat in de winter.
Alleen het glas warme wijn ontbreekt nog.

Voor de een of de andere reden zijn er hier in de buurt geen wilgen en hadden we bijgevolg een keigoed excuus om nog eens bij Tante Hilde op bezoek te gaan die een hele wilgenrij in haar achtertuin heeft.
Ik stak zaag en snoeischaar in mijn handtas en keerde terug met een auto vol kind en wilg.
Merci Hilde merci!
Of zoals Abel al zei: "Ik vind Tante Hilde lief".