#genoeggezwegen

Tekening le coeur à marée basse

Had ik thuisbevallen dan was ik doodgebloed.
Had ik in het ziekenhuis bevallen van mijn eerste dan had het een keizersnede geweest.
Had ik thuisbevallen van de tweede dan had ze er nu niet geweest.

Ik kan daar allemaal inkomen dat mensen zo'n dingen zeggen én menen (en daar ook echt onder geen enkel beding van af willen wijken) want ik neem mijn bevallingen ook als maatstaf.
Ik ben er echt van overtuigd dat als ik bij mijn eerste bevalling in het ziekenhuis bevallen zou zijn het een keizersnede zou geweest zijn, vooral omdat ik twee uur met dichtgeknepen knieën heb zitten ambras maken in mijn bad omdat ik niet wou persen. (En natuurlijk ook omdat het kind in kwestie op 20 gram na 5 kilo woog. Ik zou er dan nadien ook van overtuigd zijn dat ik het inderdaad niet gekunnen had, 5 kilo, zot!)
Ik ben er echt van overtuigd dat ze mij (in het ziekenhuis in mijn buurt) niet de kans zouden gegeven hebben om twee uur te zitten protten in mijn bad vooral omdat ze me ook niet de kans wouden geven om te bevallen zonder knip. 'Ah neen hé madammeke, in 80% van de gevallen wordt er geknipt bij een eerste bevalling, als het moet dan moet het.' Die uitspraak was dan meteen ook de reden waarom ik op zoek ging naar een alternatief in de buurt en bij de plaatselijke vroedvrouwenprakrijk terecht kwam. Dat en het feit dat iemand mij madammeke noemde.
En ik ben er ook van overtuigd dat er in het ziekenhuis te weinig wordt geluisterd naar vrouwen en veel te veel wordt ingegrepen waardoor er dingen gebeuren die moeten opgelost worden, dingen die thuis niet zouden gebeurd zijn omdat er thuis veel minder wordt ingegrepen omdat er ook veel minder kan ingegrepen worden want er zijn geen baxters en machientjes en pijnstillers en monitors. *ademt weer in*

Maar ik vind niet dat iedereen maar moet gaan thuis bevallen, want ik kan heel goed begrijpend dat dat helemaal niks voor u is.
Maar!
Er is wel een heel groot verschil tussen thuisbevallen en in het ziekenhuis bevallen en daar niks in de pap te brokken hebben.

Ik had eigenlijk geen tijd om te bloggen, maar ik zie al twee dagen constant de #genoeggezwegen voorbijkomen op facebook en net zoals bij elk leed bekijk ik maar een tiende van de dingen die voorbij komen en dan word ik daar toch ook al heel ongelukkig van.

En toen ik gisteren nog even ging zitten voor Alleen Elvis blijft bestaan en tegelijk onrespectvol wat zat te Facebooken floepte ineens een kennis naar boven die iets wou vragen over bevallen. Of het normaal was dat je op je rug moest bevallen want dat haar gynaecoloog had gezegd dat hij 'geen garagist' was en dat hij daarna serieus uit zijn krammen was geschoten omdat ze had verteld dat ze misschien toch wel graag zou thuisbevallen. Want 'thuisbevallen dat is vragen om problemen'.
Die kennis vroeg dus of ik misschien iemand kende die wel thuis was bevallen van haar eerste want dat de grond nu wel een beetje onder haar voeten was weggezakt
Kijk, daar word ik nu kwaad van sé.
Ik kan begrijpen dat een garagist zijn klanten niet naar een fietsenwinkel stuurt, maar bij een gynaecoloog zou je toch correcte informatie moeten kunnen krijgen?

En dan was er vandaag ook nog de arts-assistent gynaecologie die vertelde dat ze al een paar keer had staan huilen na een bevalling. Van machteloosheid, frustratie en plaatsvervangende schaamte. En dat er inderdaad nog steeds heel veel onnodige interventies gebeuren.
Oh en dan ken ik ook nog persoonlijk drie vroedvrouwen in opleiding die alledrie gestopt zijn met hun opleiding omdat ze het niet meer konden aanzien (en horen) hoe vrouwen (en zijzelf) werden behandeld (en achter hun rug becommentarieerd) door de vroedvrouwen.
Wat is er eigenlijk mis, is het misschien normaal dat vrouwen -op hun kwetsbaarst- ineens hun klep maar moeten houden (en dat dan meestal ook nog doen)? Het is toch niet dat je je effe komt moeien met de correcte plaatsing van een knieprothese. Het gaat over de geboorte van je kind, iets waar je zo ongeveer 9 maand naartoe leeft, iets wat jij moet doen, iets wat je in je hoofd al 100 keer hebt gedaan, iets waar je allerlei romantische ideeën over had (en waar je wel van wist dat het misschien toch wel iets minder romantisch zou gaan uitdraaien), iets waarbij je overduidelijk iets bij in de pap te brokken hebt en iets waarbij je wel een minimum aan respect voor zou moeten krijgen.

Pik dit niet.
Stand up!
Ook nog: Waarom het beter bevallen is in Engeland.

Ah ja, btw die knip was dus in mijn geval niet nodig, chanske seg.

This one is for you, Tine!

Ontspannen ouderschap, wat dingen die het makkelijker maken

Drie maand geleden begon ik aan een blogpost over een aantal dingen die voor mij de babytijd een pak makkelijker maken.
Ik wou dat beknopt doen, maar zo draaide het uiteraard weer niet uit.
Ik zit nog altijd niet aan de onderkant van mijn blog, maar ik vermoed dat het toch niet lang meer zou duren eer ik daar zou aankomen. Zoveel uitleg dat niemand dat ooit zou uitlezen, en dan was het nog niet af. Opdelen dus!

Vandaag is eindelijk het eerste deel klaar:
Ontspannen ouderschap, wat dingen die het makkelijker maken
#1 Draagdoeken!



Beeld je eens in: tijdens het rondlopen met je baby heb je toch nog je handen vrij.
Oh wat zou dat geweldig zijn, tijd om te koken, rommelen, winkelen, in de tuin te werken, maar er toch volledig zijn voor je baby. Een baby die rustig meedraait in het gezin en zo alles leert kennen, veilig 'in de armen' van moeder of vader.
Er zijn wel meer voordelen, baby's die veel gedragen worden huilen opmerkelijk minder, zelfs tot 43%.
In het bureau van Kind & Gezin waar ik kom hebben ze dit ook al opgemerkt, er komen daar veel Afrikaanse vrouwen -die standaard veel meer dragen- en ze zien daar een groot verschil in het percentage huilbaby's.
Dat kan niet anders dan logisch zijn, waar is een baby gelukkiger dan dicht tegen ma of pa?

Geen een van mijn drie baby's heeft ooit veel gehuild, maar toch weet ik niet hoe ik het zonder draagdoek zou redden.
Een draagdoek is dan ook nog eens veel handiger (en goedkoper) dan een kinderwagen, (rol)trappen, 'berg'wandelingen, musea, winkels, we doen het allemaal en we steken iedereen met een buggy voorbij.
Je moet natuurlijk wel zelf je winkeltassen dragen, het enige minpunt tov een buggy.

Oh en dan die eerste weken, met zo'n piepklein baby'tje diep weggestoken in een doek een wandeling gaan maken, zalig.
Ik vind het dé babyaankoop, dat hoort ge zo.
Maar welke koop je dan natuurlijk, er zijn zoveel verschillende soorten.
Wel, het hangt er vanaf wat je eigenlijk precies wil, het belangrijkste waar je rekening mee moet houden is dat een ergonomische draagdoek is.
Vrij belangrijk, want je baby'tje zit er al snel heel wat uren in.
Maar wat houdt dat dan precies in?
Wel, ik heb het eens getekend.


Laten we de zussen Gebroers als voorbeeld nemen.
Beide zussen hebben dit jaar een baby gekregen, allebei een dochtertje, toevallig!
Tina draagt Loes in een Tula, haar zus Evi draagt Lore in een Babybjorn.
De vraag: In welke houding willen jullie een paar uur hangen, die van Loes of Lore?
Eigenlijk is de vraag niet echt van toepassing, want in een Babybjornachtige draagzak kan je -eens je baby geen baby'tje meer is- geen uren dragen, dat zit gewoon echt niet goed.
Ik kom ze in ieder geval niet veel tegen, baby's van meer dan een half jaar in een Babybjorn, reden te meer om meteen een goeie draagdoek te kopen.
Een ergonomische draagdoek is er eentje waar een baby in de M-houding inzit ook gekend als de kikkerhouding, of -hey, daar hebben we die- hurkhouding weer!
Die M slaat trouwens op de houding van de beentjes, moest dat toch niet zo heel duidelijk blijken uit de tekening.

*vervang desgewenst door: Ergobaby, Patapum, Connecta, Wompat, Mucibi, Kokadi, Rose&Rebellion, Babasling, Storchenwiege, Beco Butterfly, Yamo, Buzzidil, Eimeibaby, Marsupi, Lennylamb, Manduca, Liliputi, Madam googoo, Bandolino, ...
**vervang desgewenst door: Chico, Kipling, Saftey 1st, Maxi gogo, Stokke

Ik heb drie favoriete draagdoeken en dat zijn de volgende:


Nummer 1: De niet-rekkende knoopdoek, deze kan je op heel wat verschillende manieren knopen en je kan kiezen om op je rug, buik of heup te dragen. Zo kan je de doek perfect afstellen op jouw en je baby's model. Superergonomisch en vanaf dag een te gebruiken tot diep in de peutertijd.
Het nadeel van een knoopdoek is natuurlijk het knopen, dat lukt niet iedereen meteen even goed.
Als je in het begin wat onzeker bent met een klein baby'tje is een rekkende knoopdoek misschien een betere keuze, deze kan je eerst knopen om dan pas je baby er in te stoppen.
Maar als je een paar keer oefent ben je er snel mee weg, zeker als je de filmpjes van Wrap you in love erbij neemt.
Op de foto zie je dat dat stof wat flubbert, dat is dus niet zoals het moet, zoveel te strakker alles zit, zoveel te beter het gewicht verdeeld wordt en zoveel te lichter je draagt.
Zo ziet ge maar, zelfs Mme Zsazsa is niet onfeilbaar.


Nummer 2: De ringsling, een lap stof met aan een einde twee ringen, compact en dus makkelijk mee te nemen.
Dit is de allersnelste draagmanier, je schuift de stof een keer door de ringen en dan is het kwestie van het iets groter of kleiner te maken als jij of je baby meer of minder kleren aanheeft. De stof gaat over één schouder, iets minder ergonomisch dus, maar daar merkt je met een klein baby'tje niet veel van. Al mijn megababy's hebben hier de eerste maanden redelijk wat dutjes in gedaan zonder dat ik ergens last van had.
Ik gebruik de ringsling nu om Toni snel ergens mee naartoe te nemen en toen ze nog niet goed zat om boodschappen te doen. Tegenwoordig zit ze in het karretje, vindt ze geweldig!


Nummer 3: De draagzak, de laatste tijd mijn meest gebruikte draagdoek, af en toe grijp ik uit nostalgie naar de kleine-baby-tijd nog even naar de knoopdoek maar deze draagdoek is zo snel en zit zo goed dat de ringsling en knoopdoek toch een beetje liggen te verstoffen in een hoekje.
Je moet redelijk wat riempjes afstellen, maar als het een keer juist zit dan zit zo'n doek echt perfect.
Naar mijn gevoel is het gewicht van de baby in geen enkele doek zo goed verdeeld als in deze, maar dat kan ook zijn omdat ik deze keer veel minder met de knoopdoek gedragen heb en het een beetje kwijt ben.

Voila, mijn drie favoriete draagdoeken.
Toch veel toffer dan zo'n kinderwagen, niet?


Nog wat tips misschien?
-Een draagdoek koop je best in een degelijke kinderwinkel zodat je kan passen en goeie raad krijgt, in Baby-2000 (bestaat dat nog?) achtige winkels smeren ze je al snel een babybjornachtige doek aan, ze kunnen ook niet alles weten natuurlijk. Ga beter eens kijken in winkels à la deze in het Antwerpse of in ... (aanvullingen zijn welkom).
-Ga je buiten wandelen trek dan je baby dan geen skipak aan maar een dun (wollen) jasje, een muts en beenwarmers. Meestal is dit warm genoeg omdat je baby lekker warm tegen je aan zit.
Is het echt guur weer kan je daarover nog een draagjas doen, maar een grote trui of vest met sjaal voldoen meestal ook.
-Voor het beste advies kan je naar een heuse draagconsulente gaan, hier kan je er eentje in je buurt vinden.
Heb je nog tips dan hoor ik het graag!

Het grote mutskesraadsel

Misschien heeft u het al eens verteld, waarom heeft Toni altijd een mutsje op?
Het staat hartstikke schattig en voor buiten snap ik het, maar waarom ook binnen?

Kijk. Mensen die mij met u aanspreken moet ik wel antwoorden.
Het Grote Mutskesraadsel: waarom heeft dat kind binnen toch altijd een muts op, scheelt er misschien iets met haar oren?

Neen, er scheelt niks met haar oren, en ze heeft ook geen heel vreemd kapsel of een enge uitslag onder dat potske.
Ik vind het gewoon zo bloot zo'n koppeke.

Bij Abel vond ik dat ook (u moet écht eens klikken op die link!), maar Jef die kreeg alleen 's nachts een mutske op.

Ik weet niet wat ik dacht, hoorde of las, maar plots besloot ik dat mijn baby's beter af waren met een mutsje op hun hoofd.
Negen maanden in een warme buik en dan KNAL die echte wereld in. Wind, koude, lawaai en drukte, terwijl het daarvoor nog zo lekker warm en rustig was en het lawaai maar gedempt binnenkwam.
Het lijkt mij dan niet zo vreemd dat die overgang beter wat geleidelijker gaat.
Met een laagje over het hoofd en oren hou je dat allemaal nog even buiten.

Een potske dus!
Nog even afschermen van de echte wereld.

Baby's hebben in verhouding een veel groter hoofd dan wij, ze verliezen daardoor veel warmte, dus zo heel gek is het niet.
Maar moest u een gekkere uitleg willen, die is er ook!
In de Chinese geneeskunde geloven ze erin dat je lichaamsenergie verzwakt als je de achterkant van je nek en voorhoofd niet beschermt tegen de wind, door die verzwakte energie word je vatbaarder voor microben en virussen.
Bwa, zo gek is dat eigenlijk niet hé, wie roept er zijn kinderen niet achterna met een Zet uw kap op! op koude dagen?

Iets gekker is misschien de antroposofische uitleg dat baby's energie verliezen langs hun fontanel en vooral erger, dat er negatieve energie langs daar naar binnenkomt.
Uiteindelijk ook niet zo gek, want ik haalde zelf al aan dat ik het doe om haar wat af te schermen tegen De Echte Wereld, nog even wat extra geborgenheid.
Met dat in het achterhoofd zijn er ook mensen die hun baby's of kleine kinderen mutsjes opzetten op drukke momenten, zoals feestjes. Maar hey, wie zou er niet diep in zijn kap willen wegkruipen in de binnenspeeltuin of wanneer die ene curieuze tante weer vervelende vragen komt stellen?

Dus veel valabele redenen voor een muts.
Natuurlijk zet je geen mutsje op als het keiwarm is, overtollige warmte moet wel weg kunnen.
Zet ook nie meteen een muts op na de geboorte, het is veel beter om mutsloos van start te gaan, hier lees je waarom.

Moest u ook aan de muts willen, koop dan mutsjes met koordjes, die blijven veel makkelijker op, ze zijn overal te koop, bv hier, hier, hier en hier of maak er zelf eentje.
De mutsjes op de foto zijn er allemaal nog van Abel en dus vast niet meer te koop.

Muts ze!

Waarom het beter bevallen is in Engeland

Toni in de handen van de vroedvrouw

Ik vertelde u vorige week al dat ik tegenwoordig niet veel anders doe dan met de baby op schoot boeken lezen en tv-series kijken. Ik heb vooral een groot zwak ontwikkeld voor kraamkliniekseries. Zo kijk ik op Vitaya naar One Born Every Minute en op Libelletv naar The Midwives. Beide realitysoaps over het wel en wee van vroedvrouwen in een Britse kraamkliniek.
En ... ik weet niet of ik het juist inschat, maar ik kan mij toch niet van de indruk ontdoen dat het er in Britse kraamklinieken wel wat anders aantoe gaat dan in de Vlaamse.
Zo lijkt het wel dat er voor elke bevallende vrouw één vroedvrouw ter beschikking is.
Pas als de verlossing nabij is wordt er een andere vroedvrouw bij geroepen, de 'vaste' vroedvrouw trekt terwijl een plastic slagersschort over haar kleren aan.
Een gynaecoloog valt er niet te bespeuren.
Het zit namelijk zo, op de afdeling waar er bij One Born Every Minute voornamelijk wordt gefilmd is die van de low-care bevallingen, de bevallingen waar geen problemen worden verwacht. Moesten er toch problemen opduiken wordt de vrouw naar de afdeling er naast gebracht waar er een team gynaecologen en kinderartsen klaar staat.

De perfecte verdeling, als je het mij vraagt.
Vroedvrouwen voor de gewone bevallingen en gynaecologen bij medische indicaties of complicaties.
Je vraagt om te babysitten toch ook geen pediater?

Ik vraag het na op Facebook, en wat blijkt? We denken er allemaal hetzelfde over.
Die dokter op het einde, dat is bij een normale bevalling niet per se een meerwaarde.
En de consultaties, zolang ze laag-risico zijn, waarom mogen die ook niet meteen overgenomen worden door vroedvrouwen? In Engeland en Nederland wordt het zo toch gedaan?
Tijdens mijn zwangerschappen ging ik voor de echo's (drie à vier per zwangerschap) naar mijn gynaecoloog en voor de gewone consultaties naar de vroedvrouw. Veel gezelliger dan die kille praktijkruimte en ik heb nooit in een wachtkamer moeten mijn beurt afwachten. Want vaak zit je daar voor een gynaecoloogbezoek langer dan dat je consultatie duurt.

Nu, voor alle gynaecologen die hier komen lezen zich onvoldoende gerespecteerd en te kort geschoten voelen… we zijn wel allemaal heel blij dat u er bent! En dat we op u kunnen rekenen in noodgevallen.
Maar ... moest er hier en daar niet bespaard worden? Wat zou dat wel niet uitsparen voor het ziekenfonds?
Waar wachten we nog op?

Maar goed, ik wijk af, we zien dus een vrouw met weeën met daarnaast een vroedvrouw, een meelevende vroedvrouw, ze vraagt of er iets moet zijn om te eten of drinken, ze babbelt rustig met het koppel en als het allemaal niet vlot stelt ze voor om een wandelingetje te maken op de gang, want zo zegt ze: 'Actieve vrouwen bevallen beter, ga maar wat wandelen dan zakt de baby in je bekken en komen de weeën beter op gang.'
Ha, die heb ik nog gehoord!
Er worden geen stimulerende middelen gegeven en er wordt geen water gebroken, want: We proberen het tempo van de moeder te volgen, het is haar lichaam, het komt wel als het komt. Heb maar vertrouwen in je eigen lichaam.
Een gouden boodschap!

Als er een vrouw in bad zit moet ze niet uit bad komen als haar water breekt en als de baby dan eindelijk geboren is (altijd aan het eind van het programma, dan floepen ze er een voor een uit) dan wordt de baby meteen op de mama gelegd.
En dan komen de traantjes natuurlijk.

Een moeder, een bed en een vroedvrouw, zo doen ze dat in Engeland.
De essentie. Wat heb je meer nodig om in alle rust en vertrouwen te bevallen?

Maar het zou nog soberder mogen!
Bevallen gaat eigenlijk een pak makkelijker als het niet liggend op een bed is, dus net als ik denk: Doeme, Engeland zou het walhalla kunnen zijn van de ideale ziekenhuisbevalling zegt de vroedvrouw op tv: Do you want to try it on all fours?
Yes, denk ik, yes yes, Engeland is dan toch het perfecte bevalland!

Voor het geval het u nog nooit gevraagd is om het eens te proberen on all fours, dit betekent zoveel als op handen en knieën.

Jeuj, toevallig mijn favoriete bevalpositie!
Jef, Abel & Toni zijn alledrie on all fours ter wereld gekomen, de jongens in bad, de dochter op het droge.

Als het van mij afhangt mag on all fours de verplichte bevalpositie worden!
Of toch op zijn minst eentje die u eens zou moeten proberen.

En dan wordt de titel van dit stukje pijnlijk duidelijk...
Bevallen op handen en knieën mag niet in Vlaamse kraamklinieken.
Of beter gezegd: bevallen op handen en knieën mag niet in de meeste Vlaamse kraamklinieken.
Daar kwam ik achter toen ik een paar dagen na de geboorte van Toni vertelde aan mijn vroedvrouw (ook werkzaam in een klassieke kraamkliniek) dat ik de weeën zo gruwelijk pijnlijk vond toen ik even op mijn rug lag voor een onderzoek.
Dat de weeën opvangen zoveel makkelijker is wanneer ik gewoon deed wat ik wou doen, in mijn geval rondwandelen tussen de weeën en op handen en knieën zitten tijdens een wee.
En dat ik het niet begreep waarom iedereen altijd op de rug in dat bed bleef liggen.
Dat ik daar geen uur zou liggen zonder epidurale.
En waarom -in godsnaam- niet iedereen op handen en knieën of hurkend dat kind eruit perst, bevallen is toch een beweging waarbij een kind van boven naar beneden gaat, een voetbal rolt ook niet uit zichzelf van voor naar achter, of veranderen de wetten van de zwaartekracht wanneer je een kraamkliniek betreedt?

Mijn vroedvrouw knikte en zei dat hij het ook niet begreep en toen vertelde hij dat hij onlangs een vrouw begeleide die door medische redenen niet liggend kon bevallen. Hij moest drie ziekenhuizen afbellen om er eentje te vinden waar ze het hurkend, in zijlig of op handen en knieën mocht proberen.
DRIE!

Is dat niet een beetje heel zottekes?

Ik was in ieder geval toch efkes heel erg verbaasd.
En wat doet eens mens dan?
Feiten checken op Facebook
En inderdaad, over de bevalpositie valt in de meeste* ziekenhuizen niet te onderhandelen.
Nou ja…

Maar dan ken je mijn vroedvrouw van de VLOV nog niet!
De Vlaamse Organisatie van vroedvrouwen lanceerde vorig jaar een campagne normale geboorte met 10 vuistregels voor moeders en vroedvrouwen omdat het aantal keizersnedes gestegen was tot meer dan 20%.

In plaats van zich bij een 'nou ja' neer te leggen trekken zij samen kruisvaardergewijs het land rond met lezingen en workshops voor gynaecologen en vroedvrouwen over liggend versus actief bevallen.

Want het is niet alleen uit ondervinding duidelijk dat liggend in beugels bevallen pijnlijker is én de bevalling vertraagt het is ook wetenschappelijk bewezen!
Ha, nou is ie helemaal mooi!

Door lang op je rug te liggen kan er een belangrijke ader afgesloten worden die tussen je baarmoeder en ruggengraat loopt (het vena-cava syndroom), hierdoor word je duizelig en kan je zelfs flauwvallen, maar het kan ook de harttoontjes van de baby doen zakken, waardoor er een algehele paniek losbreekt in het bevalkwartier.

En wat staat er te lezen in de brochure voor gynaecologen en vroedvrouwen die Het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg heeft uitgewerkt voor de ‘normale’ bevallingen met een laag risico?
-Het is belangrijk dat zwangere vrouwen en hun partner goed geïnformeerd worden over alle stadia van de bevalling, zodat zij bewuste keuzes kunnen maken die zoveel mogelijk gerespecteerd moeten worden.
-Rugligging tijdens de uitdrijvingsfase leidt tot meer instrumentele geboorten, verhoogt het pijngevoel en kan de incidentie van abnormaal foetaal hartritme doen toenemen.
-Een verticale rechtopstaande positie kan het aantal geassisteerde geboorten doen dalen en de pijn verminderen tijdens de uitdrijvingsfase.
Aanbeveling:
Het is aanbevolen om de parturiënte aan te moedigen een houding aan te nemen die haar het meest comfortabel lijkt om te persen op voorwaarde dat het foetale hartritme normaal blijft.

Nu zou je natuurlijk kunnen zeggen: Suske toch, wat kan mij heel deze uiteenzetting schelen, ik beval wel met een epidurale, dat is nog veel pijnlozer.
Correct!
Maar we zijn nog niet rond!
Hurkend of op handen en knieën wordt je bekken niet gehinderd en kan het naar alle kanten bewegen op het juiste moment.
Een bekken is namelijk geen bot uit één stuk maar een geheel van vier botten die aan elkaar hangen met een hele stevige rekker, een rekker die amper meegeeft als je aan het tramponlinespringen bent, maar wel als er een hoofd moet passeren.
Afhankelijk van waar het hoofd van de baby zich bevindt en of je hurkend of op handen en knieën zit, vergroot de doorsnede met maximum 18mm(= toename tot 14,2%), en de voor-achterwaartse diameter van de bekkenuitgang met maximum 4,8mm (=winst van 5,6%).
En dat mijn beste, klinkt heel ingewikkeld, maar het zijn misschien net die centimeters die je nodig hebt als je kleine reusjes zoals ik baart.
Reusjes die je er misschien liggend op je rug (want immobiel door de positie en of het ontbreken van reflexen door de epidurale) niet uitgeperst krijgt.

Cijfers tonen immers aan dat een epidurale de kans op een kunstgreep vergroot.
Nog een reden om er op aan te dringen om uw ding te mogen doen tijdens de arbeid, ik kon op handen en knieën de weeën heel goed trotseren, en als ik dat kan, dan kan jij dat zeker ook!

Oh.
Trouwens.
We hebben het nog niet gehad over de episiotomie, de knip gelijk we zeggen.
U bent er vast eentje rijk want maar liefst 52% van de vrouwen wordt geknipt, zelfs tot 73% bij een eerste bevalling. (cijfers: SPE-jaarapport)
Dit tegenover gemiddeld 8% in Engeland, 4% in Denemarken en 12% in Amerika. (Het gemedicaliseerder aanpakken dan in Amerika, daar moet ge al een straffe voor zijn!)
Komen er in Vlaanderen dan meer gevallen van foetale nood voor of zouden Vlaamse vrouwen door de continentendrift en al gewoon een strakkere bekkenbodemspier hebben?

Ja u merkt het goed: ik word daar een beetje kwaad van, al was het maar omdat mijn man ook deze keer weer aan de schoolpoort fier stond te verkondigen dat ik bij een kind van 5 kilo niet geknipt noch gescheurd was en dat nu alle ouders denken dat ik zooo'n euhm ... bekkenbodemspier heb.

Uiteraard zijn er ook aanbevelingen rond 'de episiotomie tijdens de uitdrijvingsfase'.
Een routine epsiotomie zou niet mogen worden uitgevoerd bij een spontane vaginale geboorte.
Episiotomie moet worden uitgevoerd in geval van klinische noodzaak zoals een instrumentele geboorte of vermoeden van foetale nood.
(En hier ook wat cijfers.)

Bon, we zijn er denk ik.
Tijd om af te ronden.
Tijd voor mijn aanbevelingen:
Wil je proberen om op een andere manier dan in ruglig te bevallen, doe dat dan vooral. Het is jouw bevalling en jij moet het doen.
Birth power!
En sjot in godnaam die schaar uit de handen van uw gynaecoloog.
Of bespreek misschien op voorhand alles met je gynaecoloog, dat is ook een optie.

Vergeet ook niet dat je altijd op consultatie kan gaan bij een zelfstandige vroedvrouw in je buurt. Ze begeleidt je in het avontuur van de geboorte van je kind, maakt tijd voor je, laat je zien welke keuzes je hebt, staat door dik en dun naast je en is een waardevolle bron van tips in het eerste levensjaar van je baby.


Edit: Blijkbaar was het niet altijd zo bevallen in Engeland, er is zelfs voor gestreden geweest! Op een gegeven moment zijn de Britse vroedvrouwen zich beginnen te groeperen om op te komen tegen het systeem zoals wij het hier nu kennen.
Via insiders heb ik vernomen dat in de huidige opleiding vroedkunde er hard geroepen wordt om op te staan en net zoals in Engeland te revolteren!
Maar er moet natuurlijk iemand aan het touw trekken...


* Er zijn hier en daar ziekenhuizen waar ze je je ding laten doen, een voorlopig lijstje:
In Sint-Vincentius in Antwerpen mag je zelfs op je hoofd bevallen als je dat zou willen.
Hier kan je ook met je eigen vroedvrouw komen bevallen.
In het UZA kan dat ook, maar dan houdt je vroedvrouw er zo goed als niks aan over.
Aan het Erasmus ziekenhuis in Anderlecht is een low-care afdeling (Cocon) waar je met vroedvrouwen bevalt.
In het UZ Gent zou het ook mogen.
Mocht jij doen en laten wat je wou tijdens de arbeid of ken je nog ziekenhuizen waar je met je vroedvrouw mag komen bevallen (en alles daartussen) laat het me zeker weten.

Iets kleins over buikslapen

Ik wou er zelf de aandacht niet op vestigen, maar uiteraard merkte iemand het op.
Toni slaapt op haar buikje.
Onder het deken, in het grote bed, met een mutsje.
Vier factoren die de kans op wiegendood verhogen.
Niet één maar vier dus.

Ik denk daar wel eens aan ja, zoals elke ouder waarschijnlijk.

Maar … achter elke factor zit een reden, zo zijn er gewoon baby's die niet of minder goed slapen als ze op hun rug liggen, bijvoorbeeld omdat ze op hun rug teveel last hebben van melk die omhoogkomt of omdat ze zich wakker slaan met hun armpjes. Er zijn ook baby's die zich na wat maanden steeds weer zelf omdraaien op hun buikje. Zodat het een onbegonnen zaak is om ze steeds weer om te draaien.

Buikslapers slapen beter, langer, dieper... Geen wonder dat er een link is met wiegendood.
Ik wil dus zeker geen pleidooi houden voor buikslapen, maar voor Toni (en Abel en jee, ik wou dat ik het ook had geprobeerd bij Jef) is het nu toevallig de manier waarop ze het beste slaapt.
En goed slapen, dat is heel belangrijk.

Ingebakerde Toni

Meer info:
Aanbevelingen over wiegendood Kind & Gezin
Aanbevelingen stichting wiegendood
Aanbevelingen over samen slapen LLL
Tien tips om wiegedood te voorkomen.

Nationaal pamflet ter promotie van het buitenslapen

Terwijl er binnen een moeder achter haar computer koffie zit te drinken, ligt er buiten
-in de vrieskoude- een baby te slapen in een kinderwagen.
Wat is er mis?
Niks volgens de Scandinavische landen, alles volgens de rest van de wereld.

De rest van de wereld is er zich zelfs totaal niet van bewust dat er op bepaalde plaatsen in de wereld baby's buiten te slapen worden gelegd. Net zoals de Scandinaviërs er zich totaal niet van bewust zijn dat baby's buiten te slapen leggen not-done is in de rest van de wereld.
Het hele idee van baby's buiten te slapen leggen terwijl de ouders binnen koffie (of erger nog: wijn!) zitten te drinken én zonder dat er iemand naast de buggy staat om de wacht te houden is meer dan voldoende om in heel wat landen (we denken nu vooral aan Amerika natuurlijk) met de kinderbescherming te maken te krijgen.

En inderdaad: de Deense Annette Sorensen werd in 1999 in Manhattan gearresteerd omdat ze haar 14 maand oude dochtertje buiten liet slapen aan het restaurant waar ze met haar man zat te eten. Het dochtertje werd vier dagen lang geplaatst.
(Bron: NYTimes)


Baby's buiten te slapen leggen gebeurt niet alleen in de Scandinavische landen, ook in Duitsland, Zwitserland en Nederland wordt het gedaan. Gek genoeg allemaal landen die temperatuurgewijs niet meteen doen denken aan lekker buiten slapen.

In Finland wordt het buitenslapen zelfs aangeraden in de Finse versie van de Kind & Gezinfolder, op pagina 24 staat onder 'naps' het volgende:
Ongeacht het seizoen doen veel baby's hun dutjes buiten in de kinderwagen. Veel baby's slapen beter buiten in de frisse lucht dan in de slaapkamer. Buiten slapen is niet gevaarlijk voor een baby. Vanaf het moment een baby twee weken is kunnen de dutjes geleidelijk aan buiten gebeuren. Als het heel koud of warm is slaapt de baby beter binnen.
Als de baby buiten slaapt let er dan op dat hij gekleed is naar het weer. Het is niet goed voor een baby om het te warm of te koud te hebben. Je kan dit makkelijk controleren door aan de handjes of het nekje te voelen.

Ik vraag het eens aan mijn Spaanse buurvrouw, of zij daar ooit buitenslapende baby's gezien heeft. Nooit, zegt ze. Waarschijnlijk omdat kinderen heel het jaar door vaak genoeg buiten komen om voldoende vitamine-D op te doen.

Je kan je natuurlijk wel afvragen of er veel zonnestralen tot bij de baby geraken. Meestal zie je van buiten niet dat er binnenin een warm ingeduffeld boeleke ligt te slapen.
Meteen ook de reden waarom ik op restaurant misschien toch niet de kinderwagen met baby buiten zou laten staan terwijl ik binnen koffie sip. Ik weiger te geloven dat er baby's gestolen worden, maar als er fietsen gestolen worden, worden er misschien ook wel kinderwagens gestolen?
Dat moet schrikken zijn als die kleine begint te huilen.

Niet alleen het aantal uren zonlicht is anders in zuiderse landen maar ook de temperatuur verschilt. Wanneer er in Spanje nog lang geen verwarming opstaat, zitten ze in Zweden al een tijdje naast de kachel. En dat is niet altijd even gezond. De lucht binnen is ongeacht het seizoen meestal slechter dan de buitenlucht. Vocht, schimmels, chemische luchtjes van bv. poetsmiddelen en (zeker in de winter) ziektekiemen.

In de jaren '30 ontwikkelde in Groningen (Noord-Nederland) een huisarts een buitenbedje zodat baby's buiten konden slapen ipv in de vervuilde binnenlucht. Er is nu nog altijd een bedrijf dat die bedjes maakt, Lutje Potje Gronings voor Klein Kind.
Het zijn kleine overdekte bedjes op poten zodat de bodem niet nat of vochtig wordt. Aan de voorkant is er een deurtje met gaas zodat insecten niet tot bij de baby kunnen komen. De bedjes, en we moeten daar eerlijk in zijn, hebben veel weg van een konijnenhok.

In Nederland zijn er redelijk wat kinderdagverblijven waar de kinderen in zulke bedjes hun dutjes doen en twee jaar geleden ging het programma Koppen op bezoek bij een Belgisch kinderdagverblijf waar baby's buiten kunnen slapen.
Zweedse crèches doen niet aan speciale bedjes, daar wordt de baby in zijn kinderwagen 's middags naar buiten gereden.

Ik ben nooit in een kinderdagverblijf geweest, maar wel in de babycorner van Wijnegem shopping center en jeetjemina, ik zal de geur die daar hangt nooit vergeten.
Geef mij maar de buitenlucht, knus ingepakt in een warm dekentje in een gezellige kinderwagen.
Niet alleen is er frisse lucht om in te ademen, maar door niet voortdurend 'opgesloten' te zitten tussen andere kinderen worden er ook veel minder ziektekiemen uitgewisseld waardoor buitenslapers minder vaak ziek zijn.
Alleman buiten!


Uit een Finse studie van 2007 met 120 testbaby's blijkt dat de baby's die buiten te slapen werden gelegd, langer sliepen en na het slapen actiever waren en beter aten.
De temperatuur waarbij de baby's het langst sliepen bleek trouwens net onder het vriespunt te liggen.
Dat zou kunnen te maken hebben met de bewegingsvrijheid die er nog overblijft als je stevig bent ingeduffeld. Een skipakje over een trui over een kruippakje over een wollen romper, tja dan is er niet veel bewegen mee bij.
Inbakeren is wel vaker de truuk om baby's een veilig en geborgen gevoel te geven waardoor ze beter slapen. Back to the womb, en al.

Trouwens, wie zou er niet goed slapen op een bedje van schapenwol met als achtergrondgeluid geen luide muziek, roepende kinderen en sissende moeders maar zingende vogels en als extraatje nog een hoop frisse lucht.


Om een lang verhaal kort te maken, mijn dochter doet dagelijks een dut in de buitenlucht, in een zalige kinderwagen die ik 5 jaar geleden voor 15 euro kocht in de kringloopwinkel.
Ook Abel heeft hierin buiten geslapen, al kan ik mij niet meer precies herinneren of het bij hem ook een dagelijkse gewoonte was.

Op mijn facebookpagina postte ik al een paar keer een foto van een buiten slapende Toni, redelijk wat lezers hadden de geneugten van het buiten slapen ook al ontdekt en deelden hun ervaringen.
Van baby's die langer slapen wanneer het slaapkamerraam openstaat, over kinderartsen die het aanraden als remedie tegen verhoudheden tot baby's die weigerden om binnen te slapen en daarom twee jaar aan een stuk in weer en wind hun dutjes buiten deden. De moeite om eens door te nemen!

Dus, moraal van het verhaal, probeer het eens, een beetje frisse lucht heeft nog nooit iemand kwaad gedaan en vergeet niet: Det finns inget dåligt väder, bara dåliga kläder.
(Er is geen slecht weer, er is alleen slechte kleding.)

Kraamkost, de nabeschouwing

Deze foto trok ik een paar weken geleden, zolang wil ik al iets schrijven over ons kraamkostavontuur.
Ik wist alleen niet goed wat ik kon vertellen.

Ondertussen is het kind al zes weken -dubbel zo lang als we kraamkost aten- en weet ik nog altijd niet goed wat ik moet vertellen. Want wat kan ik meer zeggen dan dat het een geweldig idee was waar we ontzettend hard van genoten hebben.
We hadden toen geen enkel ander kadoo kunnen krijgen dat zo goed van pas kwam én heel de familie heeft er ook nog eens geniet van gehad.

Hier ziet u de restanten, lege pottekes, ovenschalen en kastrollen.
Uiteraard weet ge niet meer van wie die allemaal waren.
Tijd voor tip 1!


Tip 1: Trek een foto van alle maaltijden die worden meegebracht.
Leuk om te stoefen op Intagram en Facebook, maar ook geweldig handig om achteraf op te zoeken welk potteke bij welk kraambezoek hoorde.

Merk ook de grote verscheidenheid aan maaltijden op.
Alles hebben we gegeten, van de klassiekers zoals lasagne, vol-au-vent en stoofvlees over tagine, paëlla en curry's naar kaasschotels met zelf af te bakken brood.
Ge-wel-dig!

Soms bedachten mensen zelf iets, maar meestal vroegen mensen waar we zin in hadden.
Tijd voor tip 2!

Tip 2: Zeg waar je zin in hebt!
Uiteraard heb je soms een voorkeur voor een bepaald gerecht, en uiteraard willen mensen liefst datgene koken waar je het meeste zijn in hebt, dus 1 en 1 is 2.
Ik bestelde bijvoorbeeld (na familiaal overleg) bij mijn moeder: stoofvlees, frikandellen met krieken, goulash en vol-au-vent.
Gespreid over vier bezoekjes natuurlijk. (Wanneer krijg je trouwens nog vier keer een geschenk? Aha!)
Maar soms vroegen mensen ook niks en verrasten ze ons met geweldige maaltijden.
Een fantastische combinatie van het een en het ander!

Niet iedereen vindt het trouwens even makkelijk, eten geven als kadoo. Vooral mijn moeder bleef maar doorgaan over welk écht kadoo we wilden en toen we na herhaaldelijk aandringen nog niks wisten kwamen ze op bezoek met een spitriek, een spade en acht fruitbomen. Kraamkost op lange termijn eigenlijk.

Maar wel meer mensen vonden het een raar idee en waren niet helemaal zeker of dat kraamkostidee wel gemeend was en ze toch niet beter een echt, blijvend kadootje meebrachten (sommigen deden beide en dan voelde ik mij altijd wat Moeder Maria met de drie wijzen op kraambezoek).
Tijd voor tip 3!


Tip 3: Zet het op het geboortekaartje
Toni was al een paar dagen oud wanneer het kaartje drukklaar was en omdat de kraamkost ons zo goed beviel liet ik het rap nog bij op het kaartje zetten.


Gebruik gerust deze tekening van Marijn als je ook kraamkost prefereert.



Dorien kwam als een van de eersten op bezoek, ze verscheen met deze goodie bag box.
U moet misschien weten dat terwijl ik aan het bevallen was, Dorien samen met Els foto's aan het trekken was van nieuwe gerechten voor een nieuw moestuinkookboekske (later meer, we gaan ons niet laten afleiden!) En raad eens wie er een paar weken op rij die gerechten mocht opeten?
Hoe goed kunt ge uw bevalling plannen seg!

Tijd voor tip 4: Zoek u op voorhand een vriendin die als hobby of beroep koken heeft!


Het kraamkostidee ontsproot trouwens uit ons beider hoofden, beiden konden we op niet veel anders komen dan veel lekker eten als perfecte kraamgeschenkje.
Van het een kwam het ander, ttz ik beviel en zette kraamkost op het geboortekaartje en Dorien schreef er een stuk over in de krant.
Toen kon natuurlijk niemand nog anders dan met kraamkost op bezoek komen.


Het werd zelfs opgepikt door de gezinsbond.
Dan is het voor echt, mensen!

Luiertime baby, drie weken later

Toen ik het rokjesboek schreef ging het hier vnl. over rokjes.
Toen ik het moestuinboek schreef ging het hier vnl. over tuinieren.
En nu ik pas bevallen ben van een oeliekoeliewoelieboeleke gaat het hier dus inderdaad vnl. over oeliekoeliewoelieboelekesdingen gaan.
Zo werkt dat hier.

De volgende weken ga je hier alles lezen over bevallen, geboortekaartjes, borstvoeding, doopsuiker, misschien wel zelfgemaakte babykleertjes, luiers, kraamkost, draagdoeken, hoe ik na drie weken al terug een platte buik had en tegelijk mijn baby doorsliep.
Maar laten we eerst beginnen met de luiers!

Bij de lancering van My Fair Baby in september gaf Elisabeth van Klein Spook mij een snelcursus wasbare luiers, afgestemd op de luiervoorraad die ik bij elkaar had gesprokkeld. Die voorraad bestond uit simpele meegroeiluiers en inleggers. Ik kocht wat wollen en gewone (pul) overbroekjes bij en ik was er compleet klaar voor.

Meteen ook hét grote voordeel, je schaft één keer (online) luiers aan en that's it.
Nooit nog zonder luiers zitten, gewèldig!
Ik kocht dus niet -voor alle zekerheid- toch nog maar een pak wegwerpluiers maar besloot om meteen, vanaf dag één er keihard voor te gaan.

En dat ging.
In het begin zat dat stukje navelstreng natuurlijk wel in de weg (ik weet niet hoe ze dat in het ziekenhuis doen, maar bij Toni&c° lieten de vroedvrouwen dat gewoon bloot, na een paar dagen is het voldoende opgedroogd om het een stukje in te korten zodat je al geen rekening meer moet houden met dat klemmetje en op dag vijf viel het er hier al volledig af -en in tussentijd maar stinken) dus dan flapte ik dat omhoog en legde er een gaasje op. (Nadat ik er eerst wat moedermelk op drupte, prima ontsmettingsmiddel dat!)
Door de grootte van het kind en de dikte van zo'n luier konden de body's in maat 56 en 62 wel meteen weer de kast in.

Ik heb wat geëxperimenteerd met verschillende combinaties en voor het moment vind ik de twee versies van hierboven het handigst.
De combinatie inlegger en pul-overbroekje (rechts) is net zo makkelijk als een wegwerpluier. In zo'n broekje past natuurlijk ook een luier dus je kan er alle kanten mee uit.
De overbroekjes hoeven pas na een aantal keer uitgewassen te worden, tussen twee beurten hang ik ze op om te drogen.
Ik koos vnl. broekjes met drukknopen en al goed want de paar broekjes met velcro die ik heb plakken heel de inhoud van het wasmachien aan elkaar.

Voor de luiers gebruik ik liever de wollen overbroekjes. Ik geloofde dat nooit, maar die dingen jeuken niet, ademen én zijn toch net zo waterdicht als een wegwerpluier. Straf, wie had dat gedacht van een schaap.
De wollen broekjes zijn ook wat groter dan een luier dus geen kans op lekken omdat de luier toch nog hier of daar komt piepen.
Fijne oplossing voor nonchalante mensen.

Na het verschonen laat je het wollen broekje even uitluchten en bij de volgende verschoonbeurt kan je het al terug gebruiken, dat heb ik nog nooit meegemaakt met een pamper!
Na een week of twee (of als ze vuil zijn) was je de broekjes en daarna week je ze weer even in een lanolinebadje om ze waterdicht te houden.
Iets omslachtiger dan een pul-overbroekje, maar ik zou het toch een kans geven.
Moest je er geen ontzettend dikke reet van krijgen, ik zou er zelf dragen.

Voor ik ga slapen samen met Toni doe ik haar een luier met wolbroekje én extra inlegger aan en zo'n tien uur later verschoon ik haar pas terug. No problemo, soms stinkt ze dan wel.
En als ze ooit zoveel plast dat ze door- en doornat wakker wordt, dan zou ik misschien toch opteren voor een wegwerpluier, ik wil veel doen voor het milieu, maar niet mijn slaap er voor laten, dus ik ga niet midden in de nacht plasluiers lopen verversen.
Sorry, maar hey, de eis tot consequentie is de doodsteek van elk goed initiatief.

Hier de voorraad van zo'n drie dagen luieren, links de pul-broekjes al gevuld met inleggers, in het midden de luiers en rechts de wolbroekjes.
Niks zo gezellig dan om de paar dagen die mand aan te vullen met schattige witte luiertjes.
Van pampers werd ik bijlange na niet zo enthousiast mensen!
(Het zal misschien de roze wolk zijn.)

In de woonkamer staat dit mandje dat dagelijks aangevuld wordt.
In het emmertje gooi ik de vuile luiers, het dient louter als vervoermiddel. Na de luierwissel neem ik het mee naar de garage waar ik de luiers te drogen hang op een rekje.
Voor alle duidelijkheid: de luiers worden wel telkens uitgewassen!
Natte luiers in een emmer aan het wasmachien vond ik maar een smerige gedachte. Toen las ik op het www dat iemand het zo deed en schafte ik meteen een extra droogrekje aan. En neen, in tegenstelling tot wat je zou denken stinkt dat eigenlijk niet.
Afhankelijk van wanneer er gewassen wordt gooi ik kakaluiers soms wel meteen in de wasmachine.(Er zit een limiet op het aantal keer dat ik een kakaluier wil aanraken.) Uitspoelen doe ik niet, ik kegel alles zo het wasmachien in.
Je kan nog een extra vliesje in de luier leggen zodat je de inhoud in het toilet kunt gooien. Ik vergeet dat meestal en ik heb de indruk dat het voorlopig niet veel avans is.

Rechtsonder in het mandje liggen extra inleggers en rechtsbovenaan iets anders tof, cheeky wipes, een doosje gevuld met herbruikbare natte doekjes.

Je koopt een set of maakt alles zelf, ik kocht alles. Het doosje vul je met een bodempje water, daarin doe je een drupje etherische olie en daarin leg je de doekjes. Fantastisch! Vorige babyfases probeerde ik soortgelijke dingen maar nooit kwam ik op zoiets simpels als een bodempje water en een drupje lavendel.
De vuile doekjes hang ik eveneens op het garagerekje en gaan samen met de luiers in de machine.
Na de wasbeurt gaan ze nat terug in het doosje, onderaan het stapeltje.
Voor onderweg kan je zakjes kopen om de propere en vuile apart van elkaar lekvrij mee te nemen.
En zo is er voor alles op oplossing!



Note:
Deze blogpost is niet gesponsord, maar Klein spook is gewoon een erg fijne winkel!

Een geboorteverhaaltje

Starring:
Lieve Huybrechts, de vroedvrouw die zowel bij de geboorte van Abel als Jef was
(en de kleindochter van Tony)
Jo Deben, vroedvrouw, euh -man, euh -vrouw. Geef die man een standbeeld!
Heeft Lieve trouwens al een standbeeld?

En dan nu het verhaal
Hoewel Toni zaterdagmiddag is geboren begint dit verhaal al op dinsdagavond.
Ik zit in het geboortecentrum in de zetel tegenover Lieve, een kleine week overtijd zonder teken van een nakende geboorte.
Moet ik u anders een voetreflexmassage geven, vraagt ze. Neuh, zeg ik, ik trek het nog wel. Trouwens, ik beval liever in het weekend want zo door de week is dat zo'n geregel met al die kinders in huis. Jij bent toch van wacht dit weekend?
Euhm, wel neen, ik vertrek donderdag voor vier dagen naar de Veluwe.
Hoppa, mijn voeten liggen al op haar schoot, nog nooit heb ik zo snel schoenen en sokken uitgeschoten.
Ik krijg een stevige massage en maak bij vertrek nog een afspraak voor de week erop. Haha as if.
Onderweg naar huis passeer ik nog langs een frituur en bij het pak friet met pikante saus drink ik een Gini.
De dag nadien zet ik alles op alles, ik kuis, wandel, eet ananas en drink nog meer Gini. Ik heb nog twee dagen en nachten. Alles kan nog!

Maar niks gebeurt.

Ook vrijdag gaat stilletjes voorbij. Ik merk dat het me ondertussen niet veel meer kan schelen welke vroedvrouw bij de bevalling is. De bevalling van Abel verliep zo vlot dat ik het volgens mij zelfs alleen zou kunnen.
Bij de vroedvrouw die nu van wacht is volgden we tijdens de zwangerschap van Jef een haptonomiecursus, we kennen elkaar dus goed en ik weet dat de man zijn truukendoos immens is. Wie weet wat heeft hij allemaal voor mij in petto?

Uiteraard (zo gaat dat dan) word ik die nacht wakker met weeën. Lichte weeën, perfect te verdragen, maar toch stevig genoeg om duidelijk te maken dat het voor echt is. Ik licht de man in en we plannen het verloop van de nacht, ttz. ik ga nog wat slapen, hij staat binnen een paar uur op om puber en pup buiten te werken.
Ik stuur een smsje naar Jo om te melden dat het begonnen is, maar dat hij zeker nog niet moet komen.

Om negen uur word ik wakker in een puber en pup-vrij huis, klaar om te bevallen!
Ik stuur een sms naar Jo om te melden dat ik opsta en dat ik verwacht dat de weeën snel in sterkte zullen toenemen.
Bij Abel heb ik een hele dag op de zetel gezeten tot het kind er haast van verveling zelf uit kwam. Maar dat ben ik nu niet van plan, zeker niet nadat ik Actief bevallen van Balaskas las, hier gaat vandaag niet getaffeld worden, ik ga bewegen en zeker niet liggen of zitten. Hier gaat actief bevallen worden!

Ik sta op en tref beneden twee proper gewassen en aangeklede kindjes aan die pistolees zitten te eten, prima, hier gaat goed samengewerkt worden, ik voel het.
Ik zeg: Ik denk dat de baby vandaag geboren gaat worden jongens.
Ik denk het ook, zegt Jef.
Bon, da's dan ook duidelijk.

Als ik voorovergebogen aan tafel een wee opvang zegt hij ook nog: Ik denk dat ik al ergere buikpijn heb gehad.
Ach, misschien is het nieuwe kindje er wel eentje met een empatisch vermogen.

Ik wacht op een nieuwe wee om mij daarna zo snel mogelijk te douchen, twee weeën later sta ik aangekleed en wel terug beneden, ik zei het al, hier gaat vandaag niet getreuzeld worden.
De weeën vang ik op handen en knieën, leunend op de zetel op, tussen de weeën loop ik rond en drink ik water. Slechte combinatie want dat betekent dat ik om de vier weeën er eentje op de wc moet opvangen.
Maar voor de rest geen klachten, ik kan de weeën perfect aan ook al komen ze om de twee à drie minuten. Ze zijn makkelijk op te vangen, een combinatie van uitkijken naar de baby, niet panikeren, de zen master van vorige keer en de yogalessen die ik de voorbije maanden nam.
Een van de yogatruken was om tijdens het uitademen oooooooohhhhhh te zeggen/ademen, maar dat gaat me voorlopig nog wat te ver, dat hou ik voor als het echt nodig is.

Twee à drie minuten tussen de weeën en het gevoel dat de baby er elk moment kan uitvallen doet ons besluiten om toch maar Jo te bellen, het is dan altijd nog maar twintig voor tien (ik weet het, het klonk alsof ik heel de voormiddag weeën heb opgevangen). Ik ga gewoon door met wat ik bezig was en de rest van het huishouden doet hetzelfde.
Twintig minuten later is Jo er, ik babbel tussen de weeën door en besef dat het er niet serieus moet uitzien dus ik dring aan op een inwendig onderzoek. Vier à vijf cm denkt Jo, zeven is het! Ha, tsjakaa, ik wist wel dat het serieus was.

De jongens zijn ondertussen met een doos Kapla naar boven verhuisd, af en toe komen ze een kijkje nemen. Om kwart voor elf vraag ik Jef een gokje te doen over het tijdstip dat de baby geboren wordt, elf uur zegt hij.
Het is niet omdat je in het vierde zit dat je het kloklezen volledig onder de knie hebt natuurlijk.

Maak eens een bolle rug ipv een holle als je op je knieën zit, zegt Jo.
Wow, dat doe ik geen tweede keer, ik voel dat kind al duwen, hier zijn we echt nog niet klaar voor!
Ik doe nog wel efkes gewoon zo door, knal tegen het advies van de vroedvrouw en denkelijk ook Actief Bevallen in.

Ik loop nog wat rond en maak veel holle ruggen tijdens het zetelhangen maar ik merk dat ik toch ga moeten toegeven. Niet mijn favoriet moment van een bevalling heb ik bij Abel al ondervonden.
En dan pers ik misschien toch wel een klein beetje en KNAL, mijn water breekt.
In mijn broek.
Je had toch niet gedacht dat ik op handen en knieën in mijn bloot gat weeën ging opvangen terwijl er twee mannen op zitten te kijken?
Ik trek mijn broek tot aan mijn knieën naar beneden en Jo belt de tweede vroedvrouw ter versterking.
Ik moet overschakelen van complete-controle-modus naar overgave-modus, niet evident. Het zou kunnen dat ik gevloekt heb.
Maar er zit niks anders op dan dat kind er nu uit te persen.

Hoewel ik een kwartier geleden nog zei dat ik de baby graag zelf zou aanpakken heb ik die drang nu helemaal niet meer, dat ze daar achter mij hun plan maar trekken.
Ik pers en pers en dan hoor ik: een meisje, het is een meisje en er wordt mij een dikke, paarse baby aangegeven. Ik hoor er twee gniffelen over het formaat van de baby.

Mijn gevloek is ook boven niet onopgemerkt voorbij gegaan dus staan er plots twee paar extra ogen toe te kijken, gelukkig hebben ze eindelijk door dat ze wat kalm moeten zijn en vooral hun klep moeten houden.
Ze doen dat voortreffelijk.

Ik hef mij in de zetel en trek ook mijn bovenste kledingstukken uit (je had toch niet gedacht dat ik in mijn …) en word samen met de baby ingepakt in lekker dikke badhanddoeken.
En dan blijk ik gewoon terug keihard persweeën te krijgen voor de placenta *vloekt* ondertussen is ook Katrien de extra vroedvrouw aangekomen dus zit ik vloekend voor een heel publiek.
Nadat de placenta 'geboren' is, is het ergste wel achter de rug en kan ik eindelijk gemakkelijk gaan liggen.
Ik krijg van Katrien een tas warme melk met safraan en van de man een pistolet.
Toni drinkt en de jongens hangen weer ergens rond.

Nou, dat was me het voormidagje wel.

Toni is geboren zaterdag 22.11 om 11.11, klokte af op maar liefst 5 kilo en 40 gram en bleek een dag later 56 cm te meten. Op dag vijf na de geboorte zat ze -hoe kan het ook anders- al boven haar geboortegewicht en voor de rest past ze ook volledig in de lijn van de jongens. Goei boelekes, gelijk mijn schoonmoeder pleegt te zeggen.

Wat ik zo al allemaal dacht...

Eerst en vooral: Neen, ik ben niet bevallen, ik was gewoon gaan wandelen.

Dan nu een lijstje van een deel van de dingen die ik de afgelopen week geregeld dacht:
-Belt ons ma nu weer?
-Anders moet ik eens een Gini drinken.
-Anders moet ik eens frieten eten.
-Anders moet ik eens een ananas eten.
-Moet ik nu echt weeral gaan plassen?
-Anders moet ik eens wat kuisen.
-Anders moet ik wat gaan wandelen.
-Och, ik zal maar rap mijn joggingbroek aanhouden.
-On neen, ik moet mijn veters binden.
-Ooh neen het is precies begonnen.
-Ooh ja, het is precies begonnen.
-Ooh neen, het is toch niks.


Dus de baby zit nog altijd in de buik.
Ik was gewoon efkes gaan wandelen.

Mme Zsazsa lanceert (hopelijk) een nieuwe (oude) traditie #kraamkost

Foto's: Ann Vertriest

Ik heb bij beide kinders nooit één kraamtraan geplengd.
De overgang van geen naar één en van één naar twee liep eigenlijk nogal vlotjes. De uren die ik 's nachts minder sliep, sliep ik overdag samen met mijn baby bij.
Nog gezellig ook nog.
Het enige moment waarop zelfmedelijden mij nader stond dan lachen was als er moest gekookt worden.
Dat moest bij een eerste kind niet per se iets zelfgemaakt of heel erg verantwoord zijn maar van het moment dat je nog een ander kind moet voeden zit dat toch wat anders.

Zelf eten maken dus. En reken maar dat rond etenstijd kind twee niet wou slapen en kind één extra vervelend deed en dat dan ook nog eens de telefoon ging.
Plus, ik weet niet hoe het met u zat, maar ik voelde mij de eerste weken na de bevalling niet echt op mijn best in rechtopstaande positie.
Ja dààr komt de huilbui!

Ik snakte ook altijd naar gezonde kost, dus ik vond het dan ook echt erg als ik niet aan koken toekwam.

Daar zat ik dus de afgelopen dagen aan te denken, hoe dat deze keer zou gaan. En hoeveel goesting ik nu al heb in grote porties lekker eten met veel saus en nog een slaatje apart en hoe erg ik dat ga vinden als dat uitdraait op een microgolfmaaltijd. Want -iets wat ik mij als jonge twintiger nooit had kunnen voorstellen- een mens kan écht genoeg afhaal- en diepvriesmaaltijden gegeten hebben.

En ineens zag ik het licht!

Mensen die op kraambezoek komen vragen vaak met wat ze je een plezier kunnen doen? Wel, ik ga gewoon een zelfbereide maaltijd vragen.
Bij een derde kind heb je babygerief met hopen, wat is een mens uiteindelijk met nog een pyjamake, knuffel of overtrek voor het verzorgingskussen?
Doe mij maar balletjes in tomatensaus met puree in de plaats!
Of een portie spaghettisaus met een pak spaghetti en gemalen kaas.
Of gegratineerd witloof met veel puree en lekkere kaassaus.
Of een grote kom minestrone, of quiche met een zakske sla en een potje vinaigrette, of een schaal lasagne, of moussaka, of stoofpotjes en curry's met rijst, of crumble of een zelfgebakken cake, of fruitsla ofzo. Misschien met een pintje erbij.

En vooral, ik nam mij voor om volgende keer als ik op babybezoek ga te vragen wat ik kan meebrengen om te eten.
Als we daar nu eens een nieuwe traditie van maken?!

Ik legde vanavond mijn idee voor op facebook. Want misschien trek ik het allemaal wat uit proportie, misschien vind ik eten net iets belangrijker dan de meeste mensen?
Maar het idee werd enthousiast onthaald, waarschijnlijk omdat het op facebook vol zit met zwangere en pasbevallen vrouwen.
Blijkt dat de meeste koppels snakken naar lekkere, gezonde, zelfbereide maaltijden in de drukke weken na de bevalling. Plannen, winkelen en koken is er dan echt soms teveel aan.

En zoals iemand opmerkte:
Elk bezoek een maaltijd laten voorzien, dat zou zo zalig zijn! En ge gaat zelden slecht eten hebben, want mensen doen altijd keihard hun best als ze voor iemand anders moeten koken.
Leve de ovenschotels en eenpansgerechten.

Voila, willen we dat afspreken?

En minder dan een dag na deze post is de eerste ovenschotel al gesignaleerd!
Applaus voor Annouk die vanavond de ouders van Ella-Louise gaat gelukkig maken.

Post ook uw #kraamkost op facebook, twitter en instagram.
Whahaa, zo tof!
En lees ook de comments eens, zo inspirerend!

Die zwangere met haar hond

Dag mag je dus nooit doen met een hond die kak eet.
Dat doet hij inderdaad nog steeds.
Poerten ook, maar ik ontdekte misschien wel waarom; het beest blijkt gaarne aardperen te eten en weet waar ze te vinden zijn.
Dus ik kan u allen melden: Het aardpeerseizoen is van start gegaan! En het zijn er schoontjes!

Maar alle andere irritante puppy-eigenschappen beginnen wat af te zwakken. Toen ik begin deze week uitsliep en het beest alleen beneden was had hij alleen maar op de vensterbank naar buiten zitten staren.
Daarbij had hij wel twee bloempotten uitgekieperd over de zetel, maar hey, ik kon terwijl wel uitslapen.

Ik heb er dus alle vertrouwen in dat het nog allemaal goed komt tegen dat ik moet bevallen.
Dat is toch nog een paar weken, moest u het zich afvragen.
Ondertussen wandelen we nog elke dag, werken we nog een beetje aan een moestuinspecial voor een magazine en een kalender voor een krant en kijken we uit naar de boekenbeurs.
Bevallen schiet er voor de moment nog over, daar denk ik nog niet aan.
De kinderen daarentegen, die zien het volledig zitten. Ze gaan erbij zijn zeggen ze en dan gaan ze zeker en vast zwijgen. En ze gaan zich ook gedragen, echt wel en als ze toch vervelend zouden zijn dan gaan ze zelf wel naar hun kamer.
Uhuh.

Luiertime baby

Foto: Tante Hilde
Wat een plaatje, een mens zou er toch voor naar de herbruikbare luierwinkel rijden.
Dat deed ik de voorbije twee keer niet. Komt omdat ik gierig ben.
Ik deed wel telkens een paar pogingen met tetradoeken/spons/strikluiers van de Hema (verkopen ze niet meer)/fleece/en dan toch een paar aangekochte overbroekjes.
Uiteraard draaide het op niks uit.
Gierigheid leidt wel vaker tot mislukkingen.

Maar een paar maand geleden vroeg de immer sympathieke mevrouw van op de foto of ik iets kon doen met haar luiervoorraad. Bwa, zei ik, ik wil dat wel eens proberen anders.
Kassa kassa, met twee grote zakken vol luiers reed ik wat later naar huis.
Het toeval wou dat er wat later nog iemand van haar luiers vanaf wou. Krak dezelfde. Kassa kassa ding ding!

En toen had ik plots zestig van deze luiers. Zestig luiers, dat geraakt van zijn leven niet op een foto. Zestig luiers, dat is genoeg om een ecologische crèche te beginnen. 60 seg!

Zestig luiers krijgen, dat betekent niet moeten nadenken over welke luiers nu de beste zijn, of je nu de duurdere all-in ones zou nemen, of toch maar beginnen met de goedkopere strikluiers, en welke maat je dan best pakt en of die meegroeiluiers wel echt meegroeien. Niet moeten twijfelen, niks uitgeven en toch eindigen met voor meer dan een jaar luiers. Some people have all the luck.


Het blijken dan ook nog eens wreed handige luiers te zijn. Zoals te zien op de bovenste foto is het geen dik pak maar een luier die vrij snel te drogen is. Iets minder belangrijk als je over zoveel luiers beschikt, maar toch.

Voor 's nachts (of bij grote plassers) zitten er nog extra inleggers bij.

En daar bovenop kan je dan nog eens een zacht velletje leggen, handig om het zootje zo in het toilet te kieperen zonder je handen vuil te maken. Is er alleen geplast dan was je het velletje mee uit en kan je het hergebruiken.

En dat vouw je dan allemaal dicht (bij kleine babytjes plooi je de bovenkant van de luier de eerste maanden nog een stuk om, maar daar ook nog een foto van trekken zou ons te ver leiden.)
De meeste luiers sluit je met velco of drukknopen, maar deze niet, er moet toch nog een waterdicht overbroekje over en dat houdt het hele handeltje wel op zijn plaats.

Zoiets dus, een overbroekje.
Daarvoor alleen doe je het toch?
Hoe ontzettend schattig!

In plaats van de vorige overbroekjes kan je ook kiezen voor een wollen exemplaar, die maak je -na aankoop- eerst waterdicht door ze een nachtje te laten weken in water met lanoline. Wollen overbroekjes, ik vond dat vroeger zo foempig.
Maar nu ineens zo schattig.

Als je nog niet mee was moet je dit eens zien.
Aaahhh, ook een wollen overbroekje.
Voor deze broekjes gebruik je best luiers die je wel kan sluiten, zoiets dan.
(Zijn die niet nog veel schattiger met dat gekleurde randje?)

Maar waar ik nu echt enthousiast van werd was van dit, die allerschattige overbroekjes kunnen ook zonder luier gebruikt worden, maar gewoon met twee of drie inleggers.
Dat bestond 9 jaar geleden allemaal niet mensen!

Tot zover mijn luierverhaal dat nog helemaal moet beginnen.
Maar dan, een paar dagen geleden vroeg ik op mijn facebookpagina of er tips of vragen waren omtrent luiergebruik, dat ik het dan allemaal eens zou navragen of opzoeken, dat bleek nogal mee te vallen, maar ga vooral eens lezen, er staan heel nuttige tips tussen.

De kostprijs en het milieu
Ik heb verschillende pogingen gedaan een vergelijkend kostenplaatje te maken, maar het kwam altijd op hetzelfde uit, op een jaar tijd zijn herbruikbare luiers al een stuk goedkoper dan wegwerp. Ook de milieuimpact is niet te vergelijken, het produceren en de afbraak van plastiek is veel vervuilender dan het maken en veelvuldig wassen van katoenen luiers. Google zelf maar eens, je vindt nergens een tabel waar (zelfs de goedkoopste wegwerpluiers) er als de beste koop uitkomen. En zo'n herbruikbare luier kan natuurlijk voor meerdere kinderen gebruikt worden. Dan is er al helemaal geen vergelijk meer aan natuurlijk.
Het enige wat wel blijft is de eerste aankoop, als je niet zoveel chanse hebt gelijk ik dan moet je in een keer wel wat geld op tafel leggen. Maar veel gemeentes geven een premie en waarom zet je geen luiers op je geboortelijst? En dan zijn er nog de tweedehandssites en allerlei groepen op facebook waar je ze soms gratis krijgt.

Kan ik nog verder gaan?
Ja zeker, er zijn namelijk ook herbruikbare billendoekjes!
Die kan je kopen, zelf maken of je gebruikt gewoon de tetra washandjes van de Hema.

Handige sites en winkels
-Klein Spook, Elisabeth heeft ontzettend veel ervaring en werkt samen met een aantel consulentes die het allemaal met plezier expliceren ergens in jouw buurt. Kijk zeker eens op de site, er blijven geen vragen onbeantwoord.
-Doekjes en broekjes werken ook met consulentes en hebben een winkeltje in Leuven.
-De luierhoek, een informatieve site door enthousiaste ouders met een kleurrijk aanbod.
-Spulletjes voor spruitjes
-Maaike van Maaikes ecologische buurtwinkel in Borgerhout weet er ook alles van.
-Monsters en pinguins, een winkeltje in Westerlo verkoopt er ook.

Patronen om zelf te maken
Made by rea

Voila, en nu is het aan u, vul vooral aan!

De nabeschouwing.

Luiers, drie weken later.