Zweden baby!

Ongeveer een week geleden vertrokken de jager en ik naar Noorwegen. (Dat het universum mij daar zwaar voor zou straffen was evident.) Aan de luchthaven van Oslo hadden we afgesproken met Christine van Woeste Goesting en compagnie om samen door te rijden naar Zweden.

De compagnie waarvan sprake waren twee chefkoks en hoe wij het daar mee getroffen hebben kunt ge wel raden zeker?
Komt er nog bij dat we logeerden bij Johans Wärdshus in Edsleskog waar geregeld workshops doorgaan waardoor we konden beschikken over allerhande graaf gerief. (Deze blogpost is trouwens op geen enkele manier gesponsord.)




Een rookkast bijvoorbeeld, die gebruikten de mannen om een deel van de filets te roken van de eenden die eerder die dag werden langsgebracht door een plaatselijke jager.




Ik zat terwijl te doen alsof ik bezig was met pen en papier.
Iedereen zijn talent hé seg.




De ongerookte helft van de eendenborsten werden gebakken voor een 'simpel' lunchgerechtje links: eendenborst met een slaatje van kort geroosterde venkel en rode ui met sinaasappel, zuring en klaver. En het avondeten van de volgende dag: Eendeborst met een gekonfijt eendebilletje, geroosterde groenten en drie chantarellen.



Meer paddenstoelen hadden we niet gevonden op onze wildpluktocht, daar kan de tussenstop mèt Zweedse gin misschien iets mee te maken hebben?




Koken kon binnen in een grote uitgeruste keuken of buiten op het vuur. Uiteraard zaten we meer buiten dan binnen.
Want binnen hebben we thuis ook.


Maar de keren dat we binnen waren was het meteen ook een schot in de roos. Christine en ik bakten haar klassieke Hey-het-vuurtje-is-toch-al-aan-willen-we-anders-een-taart-in-de-Dutch-oven-gooien-taart. Maar die bakten we voor de gelegenheid gewoon in de oven. Dring ons vooral geen regels op!



Ik ben zelf niet zo van de Wisky, maar de compagnie wel dus bezochten we een kleine stokerij in de buurt, ik ben echt zo'n gemakkelijk gezelschap.



Ik nam weer pen en papier mee voor het geval ik mij moest vervelen. Dat deed ik niet.




Van het bier ben ik dan wel weer meer, dus dan bezochten we ook maar de plaatselijke brouwerij.
Zo hielden we de kerk dan in het midden hé.



En omdat we allemaal nogal van de gin waren kaapten we Johans Calvadosstokerij voor een ginexperiment met smaakmakers uit het wild die we aanvulden met wat klassiekers uit de keuken.
Dorst hebben we niet veel gehad.



Voor de rest: prachtige huisjes, veel water, veel hout...




Hij




Wij




En het meest geweldige gezelschap!
♥ Christine ♥ Geertjan ♥ Richard ♥




Meer foto's vind je in mijn Flickralbum. De meeste foto's zijn door mij gemaakt, enkele ook door Christine en Johan.
Nog meer foto's op de Instagrampagina van Woeste Goesting.
Niks van dit alles werd op enige manier gesponsord.

Fair wear friday #7

Het is vakantie en ik ben kinderloos en verkouden, gelukkig is mijn lief sevens thuis want anders zou ik nu heel zielig zijn.
Gelukkig voor mij had mijn lief deze week ook een verkoudheid dus heb ik de standaard kunnen bepalen voor zieke partners.
Zo ben ik meteen naast hem gaan zitten bij het minste kikje en heb ik hem vervolgens zachtjes over de rug gewreven.
Ik heb liters thee gemaakt met tijm uit de tuin en honing van de imker uit de buurt. Ik heb ook heel erg lekker gekookt.
's Avonds mocht hij zijn hoofd op mijn schoot leggen terwijl ik bevestigde dat hij zonder twijfel de allerergste griep van ze allemaal te pakken had maar dat alles vast wel goed ging komen.
Wanneer hij deed dat hij ging opstaan riep ik al van ver: Zeg maar wat er nodig is, ik zal het wel pakken!
Het waren lange, maar oh, zo'n waardevolle dagen ...

OW YEAH!
Ik ga zo'n goed weekend tegemoet, en ik voel precies dat dit wel eens de ergste verkoudheid van ze allemaal zou kunnen zijn.


Fair Wear Friday is een initiatief van
Kelly, Leen en Lies.

Over Het Geheim van Mme Zsazsa en ook iets om te eten

Het lijkt wel alsof alles wat ik kwijt wou verteld is. Over mijn nieuw boek, over mijn geweldig lief en zelfs over dat ik me het afgelopen jaar vaak echt niet goed in mijn vel gevoeld heb.



Ik zat er net nog over te mijmeren toen ik bij Prinses op de kikkererwt passeerde, hoe onwaarschijnlijk het toch allemaal kan lopen. Twee jaar geleden leidden de prinses en ik een -op het eerste zicht- compleet tegenovergesteld leven. Ik was het schijnbaar gelukkige moederke met zero zorgen dat kon doen en laten wat ik wou en zij de ongelukkige, zich kapot werkende alleenstaande moeder met een loser-ex.
En dan -twee jaar later- leiden we ineens hetzelfde leven. Beide verliefd op de man van ons leven die we evengoed nooit tegen het lijf hadden kunnen lopen.
En hoe het meteen serieus was. Hij en ik. Geen sprake van wat aanmodderen of wel kijken waar we zouden uitkomen. Maar meteen goed. Wij. Dit schrijft de prinses en ik had hetzelfde kunnen schrijven.
Exact een week nadat we elkaar leerden kennen -de derde keer dat ik hem zag- stelde ik hem al voor aan de kinderen en sinds toen wordt er elke avond uitgekeken naar zijn komst. Aan aanmodderen wordt hier ook niet bepaald gedaan. Wij smijten ons. Wat ge niet probeert, dat weet ge niet. Dat is meer onze stijl. Maar alleen omdat we allemaal voelen dat het zo moet. Hij, ik én de kinderen.
Aahh, ik word er bijna emo van. (Die labieligheid, daar geraakt ge toch zomaar niet vanaf.)

Maar goed. Ineens zit daar dan weer een man aan tafel. En niet zomaar een man, neen, dat zou veel te simpel zijn, aan gewoon wordt hier niet gedaan, wij hebben wat uitdaging nodig. Welke man had ik anders kunnen binnendoen in een bos dan ... een jager!
Hahaha, dat was lachen hoor!
Mme Zsazsa met een jager.
Buikpijn, mannekes.

Natuurlijk had ik mijn bedenkingen. Natuurlijk had ik liever een pingponger of een straatfestivalorganisator ontmoet, het is al eender, zolang het maar geen jager was.
Maar toen gingen we wandelen en toen leerde ik vanalles bij over dassen (dat die vaak in dezelfde burcht wonen als vossen) en over everzwijnen (ruikt ge maggie, dan is er een varken in de buurt) en over reeën (een ree met een staart is blijkbaar een hert) en over kerende vossen en zoelende varkens die wanneer ze opgedroogd zijn aan aan een schuurboom passeren om dan via wissels weer terug te gaan naar hun rustplaatsen. En toen vond hij een afwerpstang (dat is het gewei dat herten jaarlijks afwerpen waarna er weer een nieuw begint te groeien) en 's avonds gingen we nog eens terug en toen zagen we een das en reeën en edelherten en everzwijnen en amai ... ik smolt en hij ... hij schoot geen enkel dier dood. (Dat mocht daar ook niet natuurlijk, maar het is het idee dat telt.) Maar goed, ik ontdekte dus dat jagers niet per se dronken wildemannen zijn die op alles schieten wat maar beweegt, maar dat ze zeer weloverwogen beslissingen nemen en meer niet dan wel schieten en dat het ook best wel fijne en aangename mensen kunnen zijn (haha).

En hij? Hij zei na een week groenten eten: "Amai. Ik wist niet dat vegetarisch eten zo lekker kon zijn."
En na twee maand zegt hij dat nog altijd, want het is niet omdat er nu ineens een jager aan onze tafel zit dat ik ineens vlees ga klaarmaken.

Ik zal anders nog eens iets delen wat ik wel klaarmaak. Briam. Een klassieke Griekse ovenschotel, ik had er tot een jaar geleden nog nooit van gehoord. Maar toen plantte ik aubergines in de serre en kwam er halverwege augustus in om. Tegelijk met de tomaten en courgettes. Dit recept is bijgevolg al uitvoerig getest. Voor erbij maak ik wat volkoren rijst en een fris slaatje met wat feta.
De dag nadien is het eigenlijk nog lekkerder, maak dus meteen voldoende voor twee keer!




Voor 4-6 personen
- 2 aubergines
- 2 kleine courgettes
- 5 grote tomaten
- 1 ui, gesnipperd
- 3 teentjes knoflook
- 750 gram aardappels
- 0,75 liter (oven) passata
- 2 el verse oregano, fijngehakt
- 2 el verse peterselie+ extra om af te werken
- 1 tl tijm
- 1 tl rozemarijn
- 100 gr feta (indien gewenst)
- olijfolie, zout en peper

1. Snipper de ui en zet een pan op het vuur die groot genoeg is om straks ook de aubergine in te bakken. Giet wat olie in de pan en fruit op een zacht vuurtje de ui met de knoflook, oregano, tijm en rozemarijn.
2. Snij de aubergine in de lengte doormidden en dan in plakken van een cm. Strooi een tl zout over de plakjes, hussel ze door elkaar en laat ze even gerust zodat het zout wat water uit het vruchtvlees kan trekken. Je kan ze dan straks sneller krokant bakken.
3. Verwarm de oven voor op 220°. Zet een ovenschaal klaar van ongeveer 20 op 30 cm.
4. Van zodra de ui zacht is en begint te bruinen kap je alles in de ovenschaal (of in een potje als je een laagjesbriam maakt). Doe terug wat olie in de pan, wrijf de aubergines droog met een zuivere keukenhanddoek en bak de plakjes bruin, leg de gare plakjes even op wat keukenpapier zodat het vet kan weglekken en doe zo voort tot alle plakjes gebakken zijn.
5. Schil, was en snij terwijl de aardappels in plakken van een halve cm, leg de plakken in de ovenschaal. De courgette mag in plakken van een kleine cm en de tomaten ook.
6. Meng alle groenten voorzichtig door elkaar met voldoende zout en peper en de passata. Druppel er nog wat olijfolie over en zet een half uur in de oven. Verminder dan de temperatuur naar 200° zodat de bovenkant niet te donker kleurt.
Je kan de groenten halverwege ook door elkaar scheppen.
7. Laat de groenten wat afkoelen voor je uitschept en strooi er wat verkruimelde feta en gesnipperde peterselie over.

Lekker voor erbij:
- Een tomatensalade met basilicum, olie, zout en peper.
- Een slaatje van komkommer, munt, Romeinse of ijsbergsla en veel feta met een dressing van 3 el olie en 1 el witte wijn azijn of citroen.
- Brood, couscous of (volkoren) rijst.

Over honden, ideale lieven en compromissen

Drie maand geleden stuurde ik tussen de soep en de patatten een sms naar mijn moeder."Vind jij mijn lief goed genoeg voor mij? (Ik heb een crisis)"
Ze antwoordde: "Ik vind uw lief heel goed voor u!"
Wat later aangevuld met "En nog iets, neem dat van mij aan. De ideale man, dat is iets voor in een romantische film en dat bestaat niet in het echte leven. Juist gelijk de ideale vrouw ook niet bestaat. Voila, ik heb gesproken."

Nu wil het toeval dat ik mijzelf wel als een soort van ideale vrouw zie. Zeker niet voor het overgrote deel van de bevolking, maar ik wil wel graag de ideale vrouw zijn voor de man aan mijn zijde. (Zonder dat ik daar extra moeite voor moet doen.)
Dus ... ik vind dan eigenlijk dat ik ook recht heb op mijn ideale man.
Niks mis met compromissen, maar niet meteen vanaf het begin van een relatie, been there, done that en geraakt er maar eens vanaf.

Ik maakte voor de gelegenheid in mijn hoofd een lijstje, wie is mijn ideale man?
- Mijn ideale man is bovenal grappig.
- Mijn ideale man ziet graag dieren.
- Mijn ideale man moet gepassioneerd zijn in hetgene hij doet.
- Mijn ideale man moet graag vertellen, maar zichzelf niet per se graag bezig horen.
- Mijn ideale man moet mij iets kunnen bijbrengen, en dan liever over de natuur dan over economie ofzo.
(Tot hier wees alles in de richting van Hans van Dyck, maar daarvan vond ik niet meteen terug of die nog vrijgezel was.)

Uit respect voor de mijn ideale man moet ik nu wel stoppen met opsommen denk ik.
Maar voor de rest moet mijn ideale man dus een beetje gelijk ik zijn, gemakkelijk in den omgang, joviaal en bovenal niet verwaand.

Een lief had ik dan ondertussen wel niet meer, maar ik had toch al een lijst waaraan De Ware moest voldoen.
Er zijn al mensen een pak minder voorbereid aan een relatie begonnen, niewaar?



Flash forward naar het moment dat ik dan toch De ware tegenkwam en het geeneens meteen doorhad.
Het ging ongeveer gelijk dit.

Maandag 1 mei ben ik kinderloos tot een uur of 7. Ik besluit rond de middag om nog eens te gaan wandelen in een natuurgebied hier in de buurt. Mooie bossen, prettige weggetjes. Ik liep er vorige keer wel verloren, maar hey, beetje spanning is altijd goed.
Ik weet dat ik mij waarschijnlijk weer te pletter ga ergeren maar ik neem Nelson toch maar mee (iemand moet dienen hond dringend eens wat manieren leren).
Met mijn botten aan wandel ik aan een gezapig tempo door de Hamse Bossen, er is niet veel volk dus ik riskeer het om Nelson los te laten, komt allemaal goed. (Hoewel het inderdaad niet mag. Ik zal het niet meer doen.)
Zoals dat gaat komt hoogmoed voor de val en de volgende keer dat hij volledig uit het zicht is blijft hij weg. Meestal komt het allemaal wel goed dus ik mopper mij een weg door de bossen met er af en toe een NèèèèLSON tussen geschetterd.

Maar dan ... dan sla ik een hoek om en zie ik hem zitten, vastgemaakt aan iemands anders hond en naar mij kijkend alsof er toch helemaal geen probleem is. Ik heb nog zo'n 100 meter om na te denken over een plan, hoe moet ik dit goedpraten? Is het zo iemand die er niet tegen kan dat Andere Mensen hun honden laten loslopen? Zo'n Verantwoord iemand? Gaat hij mij een preek geven? Ik begin al maar met mijn beminnelijkste lach boven te halen en dan .... dan zie ik dat zijn hond van hetzelfde (onbekende) ras is gelijk mijn vaders hond, maar echt gelijk in twee druppels water. Dus ik negeer compleet het feit dat mijn hond vasthangt aan zijn hond en begin een monoloog over hondenrassen en dat het toch wel heel straf is dat mijn vader ook zo'n hond heeft en dat ze dan nog zo op elkaar trekken en dat we dan ook nog eens beide een jachthond hebben en dat zijn hond precies wel luistert, maar ja, van een Epagneul zeggen ze ook wel dat die speelser zijn dan andere rassen, maar het is toch wel nen braven hé en al een chanse seg dat de Nelson gecastreerd is en al. Ik heb ondertussen wel in de mot dat ik geen preek ga krijgen en voor ik het goed en wel besef ben ik mee in zijn richting aan het wandelen. Het is te zeggen, wij wandelen, ik praat en hij luistert.
En op den duur had ik alles verteld, van mijn kloterige scheiding over yogalessen en mediteren tot hoe mijn drie bevallingen verlopen zijn. (Compleet met ontsluitingcijfers en al.) En toen waren we twee uur verder en weer bij de start van de wandeling en ik had zo'n dorst dat ik ook maar meteen vroeg of hij niet mee iets ging drinken. Meteen flitste de volgende gedachte door mijn hoofd: Shit man, nu is die nog niet van mij vanaf en nu gaat hij geen neen durven zeggen en zich keigeambeteerd voelen. En subiet heb ik niks meer om te vertellen.

Hij zei dus ja en niet veel later hebben we telefoonnummers uitgewisseld en nog niet veel later zaten er twee honden in zijn koffer en reden we richting Ardennen.
En toen begon hij te praten en bleek hij keigrappig, joviaal, megagepasioneerd, bangelijk goed te kunnen vertellen en écht zo veel te weten over vanalles en nog wat (dieren! bomen! sporen!).
Heb ik gewoon mijn eigen Hans van Dyck binnen gedaan in de Hamse Bossen, seg!
Amai ... (ik zou nu graag van die emoticons met hartjes gebruiken maar dat is tegen mijn blogprincipes.)
Zwijmel en al.






Om dus maar effe te zeggen dat niemand zich zomaar moet neerleggen bij de eerste de beste en dat compromissen moeten bestaan, maar enkel als een joker en vooral dat er ergens een Ware op u staat te wachten. (Maar ik zou hem nu wel ergens anders gaan zoeken dan in de Hamse bossen, daar lijkt het mij nu eerder leeggeroofd.)