Over honden, ideale lieven en compromissen

Drie maand geleden stuurde ik tussen de soep en de patatten een sms naar mijn moeder."Vind jij mijn lief goed genoeg voor mij? (Ik heb een crisis)"
Ze antwoordde: "Ik vind uw lief heel goed voor u!"
Wat later aangevuld met "En nog iets, neem dat van mij aan. De ideale man, dat is iets voor in een romantische film en dat bestaat niet in het echte leven. Juist gelijk de ideale vrouw ook niet bestaat. Voila, ik heb gesproken."

Nu wil het toeval dat ik mijzelf wel als een soort van ideale vrouw zie. Zeker niet voor het overgrote deel van de bevolking, maar ik wil wel graag de ideale vrouw zijn voor de man aan mijn zijde. (Zonder dat ik daar extra moeite voor moet doen.)
Dus ... ik vind dan eigenlijk dat ik ook recht heb op mijn ideale man.
Niks mis met compromissen, maar niet meteen vanaf het begin van een relatie, been there, done that en geraakt er maar eens vanaf.

Ik maakte voor de gelegenheid in mijn hoofd een lijstje, wie is mijn ideale man?
- Mijn ideale man is bovenal grappig.
- Mijn ideale man ziet graag dieren.
- Mijn ideale man moet gepassioneerd zijn in hetgene hij doet.
- Mijn ideale man moet graag vertellen, maar zichzelf niet per se graag bezig horen.
- Mijn ideale man moet mij iets kunnen bijbrengen, en dan liever over de natuur dan over economie ofzo.
(Tot hier wees alles in de richting van Hans van Dyck, maar daarvan vond ik niet meteen terug of die nog vrijgezel was.)

Uit respect voor de mijn ideale man moet ik nu wel stoppen met opsommen denk ik.
Maar voor de rest moet mijn ideale man dus een beetje gelijk ik zijn, gemakkelijk in den omgang, joviaal en bovenal niet verwaand.

Een lief had ik dan ondertussen wel niet meer, maar ik had toch al een lijst waaraan De Ware moest voldoen.
Er zijn al mensen een pak minder voorbereid aan een relatie begonnen, niewaar?



Flash forward naar het moment dat ik dan toch De ware tegenkwam en het geeneens meteen doorhad.
Het ging ongeveer gelijk dit.

Maandag 1 mei ben ik kinderloos tot een uur of 7. Ik besluit rond de middag om nog eens te gaan wandelen in een natuurgebied hier in de buurt. Mooie bossen, prettige weggetjes. Ik liep er vorige keer wel verloren, maar hey, beetje spanning is altijd goed.
Ik weet dat ik mij waarschijnlijk weer te pletter ga ergeren maar ik neem Nelson toch maar mee (iemand moet dienen hond dringend eens wat manieren leren).
Met mijn botten aan wandel ik aan een gezapig tempo door de Hamse Bossen, er is niet veel volk dus ik riskeer het om Nelson los te laten, komt allemaal goed. (Hoewel het inderdaad niet mag. Ik zal het niet meer doen.)
Zoals dat gaat komt hoogmoed voor de val en de volgende keer dat hij volledig uit het zicht is blijft hij weg. Meestal komt het allemaal wel goed dus ik mopper mij een weg door de bossen met er af en toe een NèèèèLSON tussen geschetterd.

Maar dan ... dan sla ik een hoek om en zie ik hem zitten, vastgemaakt aan iemands anders hond en naar mij kijkend alsof er toch helemaal geen probleem is. Ik heb nog zo'n 100 meter om na te denken over een plan, hoe moet ik dit goedpraten? Is het zo iemand die er niet tegen kan dat Andere Mensen hun honden laten loslopen? Zo'n Verantwoord iemand? Gaat hij mij een preek geven? Ik begin al maar met mijn beminnelijkste lach boven te halen en dan .... dan zie ik dat zijn hond van hetzelfde (onbekende) ras is gelijk mijn vaders hond, maar echt gelijk in twee druppels water. Dus ik negeer compleet het feit dat mijn hond vasthangt aan zijn hond en begin een monoloog over hondenrassen en dat het toch wel heel straf is dat mijn vader ook zo'n hond heeft en dat ze dan nog zo op elkaar trekken en dat we dan ook nog eens beide een jachthond hebben en dat zijn hond precies wel luistert, maar ja, van een Epagneul zeggen ze ook wel dat die speelser zijn dan andere rassen, maar het is toch wel nen braven hé en al een chanse seg dat de Nelson gecastreerd is en al. Ik heb ondertussen wel in de mot dat ik geen preek ga krijgen en voor ik het goed en wel besef ben ik mee in zijn richting aan het wandelen. Het is te zeggen, wij wandelen, ik praat en hij luistert.
En op den duur had ik alles verteld, van mijn kloterige scheiding over yogalessen en mediteren tot hoe mijn drie bevallingen verlopen zijn. (Compleet met ontsluitingcijfers en al.) En toen waren we twee uur verder en weer bij de start van de wandeling en ik had zo'n dorst dat ik ook maar meteen vroeg of hij niet mee iets ging drinken. Meteen flitste de volgende gedachte door mijn hoofd: Shit man, nu is die nog niet van mij vanaf en nu gaat hij geen neen durven zeggen en zich keigeambeteerd voelen. En subiet heb ik niks meer om te vertellen.

Hij zei dus ja en niet veel later hebben we telefoonnummers uitgewisseld en nog niet veel later zaten er twee honden in zijn koffer en reden we richting Ardennen.
En toen begon hij te praten en bleek hij keigrappig, joviaal, megagepasioneerd, bangelijk goed te kunnen vertellen en écht zo veel te weten over vanalles en nog wat (dieren! bomen! sporen!).
Heb ik gewoon mijn eigen Hans van Dyck binnen gedaan in de Hamse Bossen, seg!
Amai ... (ik zou nu graag van die emoticons met hartjes gebruiken maar dat is tegen mijn blogprincipes.)
Zwijmel en al.






Om dus maar effe te zeggen dat niemand zich zomaar moet neerleggen bij de eerste de beste en dat compromissen moeten bestaan, maar enkel als een joker en vooral dat er ergens een Ware op u staat te wachten. (Maar ik zou hem nu wel ergens anders gaan zoeken dan in de Hamse bossen, daar lijkt het mij nu eerder leeggeroofd.)

Mme Zsazsa op date, aflevering 2: De Tien Tindergeboden!

Ik heb hier nog iets uit te leggen me dunkt!
Hoe liep dat in godsnaam af met die eerste Tinderdate?
Wel... dat was zo'n succes dat ik er daarna nog een paar aandeed.
Ik doorliep alle Tindergevoelens, ik werd verliefd, ontzettend verliefd, ik had trouwplannen en dacht na over verhuizen en babynamen.
En dat was dan alleen nog maar bij die eerste Tinderdate.
Voor ik hem gezien had.
Ja zo werkt dat bij mij.

Maar ik heb mij dus ontzettend geamuseerd in de korte periode dat ik op Tinder zat, ik heb heel leuke dates gehad waar misschien potentieel wel iets uit had kunnen komen, maar dan toch weer net niet helemaal.
Maar dat had niks met Tinder te maken, op café is het ook niet elke keer prijs, niewaar?
Om maar te zeggen: Ja, ik ben fan!
Ik heb nog altijd spijt van alle avonden die ik alleen heb doorgebracht nadat mijn ex weer een gemene streek had uitgehaald. Me afvragend of het ooit weer allemaal leuk zou worden.
Ja, dat wordt het (ooit) en Tinder kan ook u daarbij helpen!

En daarom presenteer ik u vandaag...
De 10 Tindergeboden volgens Mme Zsazsa!
(Gelieve aan te vullen in de comments)

1. Tinder is geen officieel CV
Maar wel de kans op een leuke date.
Dus steek een beetje tijd in uw profiel... Wees leuk.
Zoek toffe recente foto's ZONDER UW KINDEREN en liefst ook ZONDER VRIENDEN en ZONDER DURE AUTO en denk een beetje na over een tekstje.
Wees positief, noem niet alles op wat u slechtgezind maakt maar vertel waar je blij van wordt.
En maak geen schrijffouten.

2. Zijt wie ge zijt.
Het is geen avans om u anders voor te doen dan je in het echte leven bent, als uw gat niet in maat 36 past dan is dat zo, daar gaat ge op die week tussen uw match en eerste date toch niks aan kunnen veranderen. Neem ook niet plaats voor de buurman zijn Mercedes voor je foto, je Peugeot zal in die week ook niet meer veranderen.
Ik liet met mijn profiel ook meteen doorschemeren dat ik eerder onnozel dan deftig ben. Ik wil ook helemaal geen doodserieuze mannen aantrekken.

3. Ge zit op Tinder om een lief te vinden (of om te poepen, dan telt dit ook)
Dus wacht geen drie dagen om uw match aan te spreken, de klassieker 'What if I fall? - Oh but my darling, what if you fly?' gaat hier volledig op. Speel niet hard to get, ge zit op Tinder in godsnaam.

4. Mensen zijn niet hoe jij denkt dat ze zijn.
En dat is niet per se hun schuld.
Ik moest elke keer serieus wennen aan hoe iemand echt was en hoe ze in mijn verbeelding waren geworden.
En die vergissing was niet altijd na één ontmoeting al rechtgetrokken.
Sommige mensen zijn gewoon leuker online dan in het echt.
En sommige mensen zullen nooit leuk worden.
Maar ....

5. Niet iedereen is even vlot online.
Dus neem eens een risico.
Het is niet omdat iemand een dt-fout maakt dat het een idioot is en het is niet omdat iemand niet volgens de internetnorm reageert dat het een freak is. Niet iedereen heeft zoveel internet/chatervaring gelijk wijle.
(En veel mannen zijn sowieso al wat onhandiger met het geschreven woord.)

6. Wacht met vriendjes worden op Facebook tot nadat je elkaar hebt ontmoet.
Nummer 4 indachtig (en ook niet iedereen kent nummer 2).
Want dan zit ge daar met al die extra vrienden die je liefst zou bannen uit je geheugen.
Plus, mijn ex stuurt de meeste mannen met wie ik op Facebook bevriend word meteen een privébericht vol gescheld en bedreigingen, dus hou het misschien effe voor u dat er potentiële huwelijkskandidaten in de running zijn.

7. Hoogstwaarschijnlijk ga je niet trouwen.
Dus begin niet elk gesprek met een verhoor.
De leukste gesprekken (en dates) had ik met mannen die niet meteen wilden weten wat ik deed voor werk, hoeveel kinderen in had en wanneer die kinderen bij hun vader waren.

8. Spreek snel af
Verspil geen tijd. Nummer 4 en 5 indachtig.
8b. Spreek ergens af waar je er snel vandoor kan gaan.
Nummer 4 en 5 indachtig.
8c. Doe eens iets anders dan afspreken op café.
Ga bv naar een museum, daar zijn onaangename stiltes veel minder onaangenaam (en er zit geen volk op te gapen).

9. Bel
I know, effe doorbijten, maar als het dan al klikt, dan kan je het misschien toch riskeren om op restaurant te gaan!
(En het behoedt je ook voor accentafknappers.)

10. Zoek een vriend om samen te Tinderen
Hier gaat de volgende klassieker op A good friend knows all your stories. A best friend helped you write them.
(Oké oké, ik heb die net gevonden op Pinterest, geen idee of het een klassieker is, maar samen Tinderen is écht nog leuker.)


Bon, dat kan nu allemaal wel waar zijn, maar wat stond er vorig weekend in de krant?

Wat de toekomst haar nog moet brengen, vragen we nieuwsgierig. Er valt een lange stilte. “Doe maar een leuke en gezellige man. En een knappe, als het kan.” Een week na het interview stuurt Leysen nog een mailtje na. Dat ze de man van haar leven heeft gevonden. “Tijdens een wandeling in het bos”, klinkt het opgewonden. “Zo zie je maar: bij deze is in één keer aan al mijn wensen voldaan.”

Maar hoe dat verliep vertel ik wel eens op een andere keer.

Mme Zsazsa op date, aflevering 1: Tinder

​​​​​
Een jaar ben ik nu alleenstaand of single, het laatste klinkt beter want het eerste klinkt alsof je het heel erg vindt.
Ik vind het niet erg om alleen te zijn, maar ik voel me ook geen single, dat klinkt dan weer alsof ik druk ben met feesten en rond te poepen.
Neen, daar hebben alleenstaanden geen tijd voor, die hebben immers een horde kinderen die tijdig moet gevoed worden.

Dus ik kijk samen met Jef naar Hotel Römantiek ipv met een lief. Bevalt prima.
Maar toen passeerde op Hotel Römantiek Jean, vrijgezel, iets in de 70. Jean zei dat hij tien jaar niet had gedatet omdat hij eerst zijn rommel wou opkuisen en dat dat achteraf gezien maar een stomme gedachte was geweest.
Dat plantte een zaadje.
Aan rommel geen tekort voor het moment, we kunnen wel stellen dat er in mijn rugzak niet alleen luiers zitten maar ook nog een hele hoop lege kauwgomverpakkingen, opgefrommelde rekeningen en helemaal onderaan een geplette banaan.
Ik heb lang gedacht dat ik nog niet terug verliefd mocht worden, eerst dat afwerken, dan dat en vooral die rugzak opgeruimd krijgen.
En toen was er Jean.
(De clou van het verhaal is niet dat ik met de Jean een relatie heb.)
En niet veel daarna was er een vriendin die zich te pletter amuseerde met Tinder.
En toen was er rode wijn ...


Voor iedereen die net als ik niet meer gedatet heeft sinds het onlinedatetijdperk leg ik effe uit wat Tinder ongeveer is.
Tinder koppelt met je Facebookaccount, maar enkel je voornaam, beroep, leeftijd en gemeenschappelijke kennissen worden weergegeven.
Redelijk safe dus, afhankelijk van hoe eerlijk je bent op Facebook.
Je zoekt wat foto's, geeft wat coördinaten in en dan kan er van start gegaan worden.
Op je scherm komen foto's van mannen die binnen jouw opgegeven vereisten vallen en je hoeft enkel naar rechts of links te swipen, links als het u niet interesseert, rechts als er wel interesse is.
Keioppervlakkig dus, net zoals overal anders ter wereld, ideaal.
Als degene die jij rechts swipete jouw foto ook naar rechts geswipet heeft, dan pas krijg je elkaar te zien.
Waterdicht!
Je kan ook eerst wat meer te zien krijgen door op de foto te klikken en naar onder te scrollen, je krijgt dan extra foto's en wat beknopte informatie.
Geniaal door zijn eenvoud.

Maar dat is buiten mijn vingers gerekend, ik weet niet wat het is maar op een scherm leiden mijn vingers altijd een eigen leven. Ik krijg meestal niet gelezen wat er staat voor mijn vingers al beslist hebben dat het (niet) interessant is, zij kiezen of ik een melding goedkeur en of ik iets download. Mijn vingers zwieren over het scherm zonder dat ik er ook maar iets kan tegenin brengen.
De meeste foto's werden naar links geswipet, en als ik een keer dacht: Ee dit wil ik toch nog eens bekijken, dan hadden mijn vingers meestal al beslist dat het niks werd. Niet alleen knappe mannen verdwenen naar links, maar ook architecten, IT-mannen, advocaten, (tuin)aannemers en alle andere mannen met eigenschappen die hier best van pas zouden kunnen komen.
En die komen dus niet terug...

Koppel die vingers dus met wat glazen wijn en je weet dat er accidenten staan te gebeuren.
Er is nl. nog zoiets als een superlike, wanneer je de foto niet naar links of rechts, maar naar boven swiped krijgt de tegenpartij een melding, of hij je nu goedgekeurd heeft of niet.
Die avond sloot ik af met een superlike naar de man van een overleden kennis.
In plaats van te zeggen dat het om een vergissing ging, zwierde ik de Tinderapp in paniek van mijn telefoon en raakte hem voor de rest van de avond niet meer aan.
Ook de volgende dagen bracht ik Tinderloos door, maar toen ik een opkikker kon gebruiken installeerde ik de app opnieuw (en ik ontdekte dat Tinder een geheugen heeft en alles er gewoon blijft opstaan tot je je afmeldt) en probeerde het nog eens zonder wijn.
Geen avans natuurlijk, mijn vingers hadden het al snel weer te pakken en ik verstuurde al na een kwartier een tweede per-ongelukke-superlike.
Deze keer stuurde ik wel een berichtje, iets hysterisch als: "Oei sorry, dit is per ongeluk, ik wou gewoon effe jouw profiel bekijken en toen stuurde ik een superlike." Gevolgd door: "Allee, ik bedoel dat wel anders dan dat het nu overkomt." En ook nog: "Tja, misschien is dit wel een teken!" En tegen mijn derde gekwek had mijn superlike al geantwoord.
En een kleine week later spraken we af in een Antwerps restaurant.
Maar hoe dat verliep vertel ik wel eens op een andere keer.
Haha, hoe gemeen is dat!?

Eerst wil ik jouw (genante) Tinderverhalen horen!
Voor iets, hoort iets!