De Ultieme Uitgebreide Inpaklijst

Vorig jaar was er Het vakantieboek, deze zomer zijn er wat losse flodders, we beginnen met De Ultieme Uitgebreide Inpaklijst!
Hier download je pagina één en pagina twee
Moesten er nog noodzakelijke aanvullingen zijn dan hoor ik het graag!

Jaarlijkse traditie

Vorig jaar reden we een paar dagen voor Abels verjaardag naar de zee, toen ik deze week vroeg wat hij dit jaar voor zijn verjaardag wou doen, zei hij: Ah, naar de zee, dat doen we toch altijd?
Ah, voila, vanaf nu dus blijkbaar wel.

De dag bracht weer alles wat we verwachtten, de ene helft van de familie ging tien seconden na aankomst al kopje onder terwijl de andere helft het water toch eigenlijk, feitelijk een beetje te koud vond, er werden zandkastelen gebouwd, er werd ambras gemaakt over kapotte zandkastelen, er werd ijs gegeten (en we ontdekten dat je ook mosselen en flessen wijn kan bestellen, iets voor volgend jaar!), er werden schelpen verzameld, er werd ambras gemaakt over wie De Gouden Schelp eerst had gezien en Mr Zsazsa viel in slaap en werd met de seconde een tintje roder.
Dit jaar was er ook een mevrouw die constant zeepbellen blies, wat samen met de Duitse kleuter die zand in het rond gooide een geweldige combinatie vormde.
Topdagje!


Maar wat ik mij nu afvraag, waar zijn, zo op maximum een goed uur rijden van Antwerpen de tofste stranden met op wandelafstand lekker eten en drinken?

Ik zal al zelf beginnen met:
Domburg, een uur en een kwartier van Antwerpen, weinig te doen in het schattige dorpje, maar wel een fijn strandpaviljoen met strandwinkeltje.
Nu jullie!

Les vacances de Madame Zsazsa

Aaaahhh, La Douce France, wat was u weer geweldig!

Na een aantal jaar zonder buitenlandse vakantie vertrokken we vorige week naar het vaste vakantieadres van Tante Hilde.
We kregen een lijstje mee van dingen die in de nabije omgeving te bezoeken waren dus beter voorbereid konden we niet vertrekken.
Daar aangekomen zagen we gelijk dat het dik in de sjakosch was. Tante Hilde en ik hebben dan ook besloten om het adresje geheim te houden zodat wij zeker elk jaar plek hebben.
Sorry.

Maar dat maakt eigenlijk niet uit, want heel Frankrijk staat vol met zulke allercharmanterigste chambres d' hôtes en op een kwartier rijden van al die allercharmanterigste chambres d' hôtes staat het weer vol met kastelen, créperiën, marktjes en al de andere dingen waar Frankrijk mee vol staat.
Echt waar, zo is het in Frankrijk.

En omdat ik dan toch een Frankrijkkenner ben zal ik u eens vertellen hoe een gemiddelde dag er in Frankrijk dan uitziet.

De dag begint net zoals in België met een ontbijt, maar in plaats van trieste boterhammen staat er knapperig stokbrood op tafel. Dat stokbrood wordt bij voorkeur met zelfgemaakte confituur en kaas gegeten, maar opgepast zwangeren! Die kaas is meestal van rauwe melk, daar is hoogstwaarschijnlijk niks mis mee, maar we gaan dat toch maar niet eten.

Na het ontbijt zoek je de grote rieten mand om naar het plaatselijke marktje te vertrekken, heb je nog geen mand dan wordt die aangeschaft op de markt zelf. Gulzige mensen kopen meteen twee manden die gevuld worden met twaalf soorten tomaten, brood, zakjes half gedroogde pruimen, drie meloenen voor 5 euro, doosjes mara des bois aardbeien, wilde perziken, zes soorten worsten, acht soorten kaas (rauw natuurlijk), pikante olijven, olijven met pistou, zongedroogde tomaten en een (achteraf gezien) lelijk plastieken tafelkleed.
Moest je er zin in hebben kan je deze lijst nog aanvullen met allerlei ingewanden of heelder kalfskoppen. Aan u de keuze.
Het is ook verplicht om op elk marktje iets te kopen wat je na de vakantie nooit meer vastneemt of al meteen kwijt bent. In die categorie vallen vooral accessoires zoals kettingtjes en vrolijke hoedjes.

Nu je net een fortuin hebt uitgegeven aan eten is het tijd om nog snel een koffietje te drinken en dan weer chambres d' hôtes-waarts te trekken, is dat geen hongertje dat daar knaagt?
Alle etenswaren worden uitgestald en met grote hompen brood naar binnen gewerkt.

Na het middagmaal is het tijd voor wat rust, de boog kan niet altijd gespannen staan, niet waar?
Bij voorkeur wordt er wat gelezen/gedut aan het zwembad.

De (onzichtbare) kinderen verblijven heel die tijd in het zwembad.

Of spelen boterham.

Maar niet te lang, want er zijn Lijstjes die moeten afgewerkt worden.
We zijn immers op vakantie in Frankrijk en niet in Tunesië.



Vooral kastelen worden er dan bezocht.

Waar achterblijvers salamanders kunnen zoeken in plaats van tienduizend trappen op en neer te wandelen.
Niet dat er niks anders te doen is dan kastelen te bezoeken, vaak zijn er ook prachtige dierenparken in de buurt.

Waar je aan dezelfde kassa je ticket koop, paninni's, crépes en drank besteld én een beker met popcorn, chips en cornflakes krijgt om aan de dieren te voederen. Waarom zouden de dieren in Frankrijk wèl evenwichtig moeten eten als wij het ook niet doen!

In soortgelijke dierenparken zijn er ook tal van kinderactiviteiten zoals een pracht van een go-carparcour (rond een authentieke nep-grot).

En hopen springkastelen.
Omdat het er overal naar de bok ruikt voel je je overal op je gemak.
Allee, de moeite quoi.

Een andere authentieke uitstap is vaak een plaatselijke ambachtsman, zoals hier de glasblazer die ons toevertrouwde dat hij in de vakantie op het eind van de dag meer moe is van zijn kinderen (drie stuks, elk met een skatebord of een fiets) dan van zijn werk.
Uiteraard wordt er een mandje volgeladen met producten van het ambacht in kwestie.

Er zijn ook altijd wat bezienswaardigheden in de buurt, wij bezochten een kanaalbrug.

Dat is een kanaal in een brug, over bv een rivier, maar ik neem aan dat een snelweg ook wel moet kunnen.

Voor degene die het liever wat actiever hebben zijn er tal van leuke activiteiten, van uitgestippelde wandelroutes, over een parcour in de bomen tot een ezeltjestocht.

Zwangeren krijgen gelukkig een karretje met amortisseurs.

Omdat het vakantie is wordt er zo weinig mogelijk zelf gekookt, gelukkig bestaat er over heel Frankrijk zoiets als Marchés des Producteurs. Elke avond verschijnen er op dorpspleintjes van kleine Middeleeuwse dorpjes kraampjes waar de plaatselijke producteurs hun waren verkopen. Schalen vol mosselen, paëlla, escargots en cassoulet. Stapels crépes, frietjes gebakken in eendenvet, zoete en groentetaarten en worsten, satés of hamburgers van koeien die in de plaatselijke weien graasden.

De plaatselijke bevolking komt aanzetten met manden vol bestek, borden, glazen en een tafelkleed, terwijl de ene aanschuift voor een portie cassoulet, staat de andere te wachten bij de mosselkraam en koopt een derde een fles gekoelde wijn voor drie euro bij de lokale wijnboer.
Zwangere blijven zitten om de plaats te behouden en drinken een flesje water. (Maar eten wel het lekkerste eten ooit.)

Tegen het vallen van de nacht gaan er overal lichtjes aan en duurt het niet lang voor het hele dorp op de dansvloer staat. Kinderen incluis.

En dan ineens ben je weer onderweg naar België en zit je -met een licht opkomende depressie- plannen te beramen om te verhuizen.

Op kamp & een nieuwe kat

Twee zondagen geleden brachten we Jef naar zijn allereerste kamp.
Op weg naar huis zeg ik dat ik eigenlijk ook nog wel eens graag zou gaan kamperen.
Een dag laten zijn we een vierdehands campingcar rijker.

Een campingcar, dat is een plat remorkske waar een tent aan vasthangt, handig omdat je niet een halve kofferruimte kwijtspeelt aan een tent. Onhandig omdat je je nu verplaatst met een remorkske achter de auto.
Nog een halve dag later is er ook een campingplaats gereserveerd, blijkbaar niet zo evident in het hoogseizoen.

Het kampkind lichtten we old school in per brief. Cool, zei hij toen we hem weer kwamen halen, waar is die nieuwe kat.
Ach, de teleurstelling toen het om een tent bleek te gaan. Volgende keer communiceer ik in drukletters .

De volgende zondag rijden we dit weggetje af naar onze camping.

Waar we ons remorkske uitvouwen aan dit riviertje.

Tussen zo'n 90 gelijkgestemden.

We doen wat alle campinggangers doen. Kleuren, kaarten & lezen.

Vriendschapsbandjes maken.

Koffie en thee drinken.

En ruïnes bezoeken.


Na een lange wandeling gooi ik mijn handdoek in de ring en blijf ik met een boek in de auto zitten terwijl man en zonen nog een kasteeltje doen.

Ik krijg al snel bezoek.

Bezoek dat van plan is om lang te blijven.
Bezoek dat ook door de kinderen wel wordt geapprecieerd.
We doen een rondvraag bij de paar huizen in de buurt en de poes blijkt al een paar dagen in de buurt rond te hangen.
Abandoné, is de conclusie van de plaatselijke bevolking.
We besluiten de kater mee te nemen en de kinderen dopen hem na 5 kilometer Rosse Frans.

Vrijdag aanstaande wordt Rosse Frans ontdaan van twee lichaamsdelen, is Rosse Frans uw sterkater, gelieve mij voor die datum te contacteren.

Het zeetje

Omdat er maar een zee is en maar drie wegen er naartoe mijden we de zee.
Allee, eigenlijk mijden we de files. De Ardennen, daar leiden nog minder wegen naartoe maar daar zitten we precies elke week.
Allemaal de schuld van De File, in mijn hoofd geen file naar de Ardennen, altijd naar de zee.
Maar op een woensdag in september zou dat allemaal wel kunnen meevallen dacht ik.
En dat deed het, geen file, weinig volk op het strand.
Jef was niet uit de zee te krijgen en ik niet van mijn handdoek met goed boek.


Abel ontdekte -want was nog nooit eerder aan zee- schelpen en proefde peperwater.


We groeven een kind in, dat hoort zo aan de zee.


En we aten een ijsje.
Met gouden bolletjes!


En een plastieken verrassing!

Toen konden we gerust naar huis rijden.
Maar dan begon het:
-Waarom proeft de zee zout? (Jef)
-Welke diertjes zitten er in schelpen? (Abel)
-Waarom gaat de zon altijd onder in de zee, ligt dan elke zee ten Westen van elk land waar ze dat liedje zingen? (die was eigenlijk van mij)
-Legt dat ne keer uit van de maan en de zee? (Jef)
-En waar gaat dat water dan naartoe? Engeland? (Jef)
-Hoe maken ze gouden bolletjes? (Abel)

Ardennen!
Here we come!

Kamperen met Mme Zsazsa

Man, als dit geen idyllisch plaatje is.
Een vuurtje, een goed boek en een opvouwbare zetel.
How, dat klinkt als kamperen?!


Inderdaad, want hier is de tent!

Geoefende kampeerders zullen al gezien hebben dat er een stuk tent mankeert, dat is allemaal heel normaal om twee redenen.
1. Dit was de eerste keer dat de familie Zsazsa uit kamperen ging.
2. Door allerlei omstandigheden maar vooral een fout ingegeven adres werd de tent opgezet met enkel het schijnsel van een zaklamp en de koplampen van de auto.
Want het was ... donker, gelijk in donker en koud en onervaren.
Het mag dus een mirakel heten dat de titel van dit stuk niet is:
Scheiden met Mme Zsazsa.

Dat is volledig te danken aan onze buren die tien seconden nadat Mr. Zsazsa siste: 'We gaan NU alles laten liggen en een hotel zoeken!' vroegen of ze misschien moesten helpen.
Ik zei: 'Bwa, weet ge, awel ja misschien efkes.'
Ondertussen had Abel al een keer of zes op de claxon geduwd -per ongeluk- en had Jef al vijftien keer gekwekt dat het niet plezant was en dat hij wou gaan slapen.

Mr. Zsazsa zei ook nog: 'We hebben ons hier al ferm belachelijk gemaakt.' en
'Ze gaan ons hier niet kunnen uitstaan.'
Ha, zo schattig.

Maar goed, de tent, die geraakte dus recht en de verrassing was groot dat het niet de iglotent was die ik dacht geleend te hebben maar een soort van overdekt bungalowcomplex mét centrale binnenplaats.
U ziet hier bijna de helft van het geheel.
Inderdaad, ietwat overdreven voor een tweedaagse met vier man.


's Anderendaags ontdekten we waar we terecht waren gekomen. Vanop de begane grond én vanuit de lucht, ttz. vanuit de ruïne op de heuvel aanpalend aan de camping.
Onze tent stond ergens op dat plekske gras naast de rivier daar.


En als je daar op die ruïne een beetje achteruitgaat zie je dit.

En aan de andere kant van de muur zie je dit.
En op die gele vlag staat precies een zwarte haan.
Dat moet wel de Ardennen zijn!

Juist!


Waar anders wordt er geasfalteerd rond bomen en liggen er electriciteitskabels op de grond?
Aaah, we *hartje* de Ardennen.


Alleen spijtig dat het er 's nachts zo koud is dat je de dag nadien met een kindertrui rond je nek moet rondlopen van de spierpijn.
'Wij liggen keidicht tegen elkaar', zei Jef 's nachts. 'Dan hebben we het een wel warm.'
Schattig, maar ook wel wat zielig.