Dorst!

Een paar weken terug gaven Els en ik een feestje voor Honger!
We nodigden al de testers, nalezers, vrienden en familie uit en zetten het op een zuipen (Dorst!), gelukkig had Sandra van De geweldige Stokvis ook voor brood, dipjes, gebak en meer gezorgd anders was al dat Pajottenlandersap en die zelfgemaakte citroenlimonade hard aangekomen.


Achteraan verzamelde zich al snel een hele tafel bloggers en ik kon mij nog net op tafel smijten voor ze helemaal de show zouden stelen.



Voila.
Geregeld.

Omdat ik niet bang ben van wat een beetje concurrentie mocht Dorien ook komen.


We hadden wel afgesproken dat ze dan altijd keihard zou lachen met mijn mopkes.


Voila.
Geregeld.


Els, die mocht ook een vriendin meenemen.


Zolang iedereen maar vol adoratie naar mij zou kijken.


Dat deden ze.


Dorien vond dat natuurlijk niet tof.
Maar ja.
Het was niet haar feestje hé.




Ach ach, het was toch zo gezellig...


Ik had uiteraard mijn lief mee. <3 <3 <3



En Toni het hare. <3 <3 <3


Love was echt all around.


En 's avonds laat was er ook nog spaghetti bolognese.
Met linzen.
Of everzwijn, dat zou ook kunnen.


In ieder geval.
Wat een feestje! <3 <3 <3

Honger!

Ik zou nu een hele uitleg kunnen doen, maar eigenlijk zou dit al voldoende moeten zijn.
Het enige wat ik nu denk is: Ooh het is toch plezant hé ♥ ♥ ♥
Els heeft dat weer zo goed gedaan.

De praktische kant dan:
Het (milieuvrendelijk gedrukte) boek ligt vanaf midden oktober in de winkel, zowel in Nederland als in België.
Het kost 25 euro en dat is effenaf niet zo heel veel voor 240 pagina's avondeten.

Ik verzend ook boeken, heb je graag een exemplaar met een persoonlijke boodschap dan kan dat, mail mij met uw boodschap en adresgegevens en u krijgt een mailtje terug met de betaalgegevens. Een paar dagen voor het in de winkel ligt heb je het boek al bij je thuis. Verzending inbegrepen kost het je 28,70 euro voor België en 28,95 euro voor Nederland.

Op woensdag 25 oktober trekt er een kleine boekencaravaan door Vlaanderen met Dorien en haar Thuiskomen, Sarah met Het Bosboek en mezelf. Eerst houden we halt bij Starfish & coffee in Antwerpen om dan door te trekken naar Boekarest in Leuven.
Ook op de boekenbeurs kan je ons terugvinden (data volgt nog) en ik ben ook aanwezig op de stand van Nest op Countryside van 1 tot 5 november.

Voila, dat is voorlopig alles.
Spannend seg!
Pfieuw.

Over Het Geheim van Mme Zsazsa en ook iets om te eten

Het lijkt wel alsof alles wat ik kwijt wou verteld is. Over mijn nieuw boek, over mijn geweldig lief en zelfs over dat ik me het afgelopen jaar vaak echt niet goed in mijn vel gevoeld heb.



Ik zat er net nog over te mijmeren toen ik bij Prinses op de kikkererwt passeerde, hoe onwaarschijnlijk het toch allemaal kan lopen. Twee jaar geleden leidden de prinses en ik een -op het eerste zicht- compleet tegenovergesteld leven. Ik was het schijnbaar gelukkige moederke met zero zorgen dat kon doen en laten wat ik wou en zij de ongelukkige, zich kapot werkende alleenstaande moeder met een loser-ex.
En dan -twee jaar later- leiden we ineens hetzelfde leven. Beide verliefd op de man van ons leven die we evengoed nooit tegen het lijf hadden kunnen lopen.
En hoe het meteen serieus was. Hij en ik. Geen sprake van wat aanmodderen of wel kijken waar we zouden uitkomen. Maar meteen goed. Wij. Dit schrijft de prinses en ik had hetzelfde kunnen schrijven.
Exact een week nadat we elkaar leerden kennen -de derde keer dat ik hem zag- stelde ik hem al voor aan de kinderen en sinds toen wordt er elke avond uitgekeken naar zijn komst. Aan aanmodderen wordt hier ook niet bepaald gedaan. Wij smijten ons. Wat ge niet probeert, dat weet ge niet. Dat is meer onze stijl. Maar alleen omdat we allemaal voelen dat het zo moet. Hij, ik én de kinderen.
Aahh, ik word er bijna emo van. (Die labieligheid, daar geraakt ge toch zomaar niet vanaf.)

Maar goed. Ineens zit daar dan weer een man aan tafel. En niet zomaar een man, neen, dat zou veel te simpel zijn, aan gewoon wordt hier niet gedaan, wij hebben wat uitdaging nodig. Welke man had ik anders kunnen binnendoen in een bos dan ... een jager!
Hahaha, dat was lachen hoor!
Mme Zsazsa met een jager.
Buikpijn, mannekes.

Natuurlijk had ik mijn bedenkingen. Natuurlijk had ik liever een pingponger of een straatfestivalorganisator ontmoet, het is al eender, zolang het maar geen jager was.
Maar toen gingen we wandelen en toen leerde ik vanalles bij over dassen (dat die vaak in dezelfde burcht wonen als vossen) en over everzwijnen (ruikt ge maggie, dan is er een varken in de buurt) en over reeën (een ree met een staart is blijkbaar een hert) en over kerende vossen en zoelende varkens die wanneer ze opgedroogd zijn aan aan een schuurboom passeren om dan via wissels weer terug te gaan naar hun rustplaatsen. En toen vond hij een afwerpstang (dat is het gewei dat herten jaarlijks afwerpen waarna er weer een nieuw begint te groeien) en 's avonds gingen we nog eens terug en toen zagen we een das en reeën en edelherten en everzwijnen en amai ... ik smolt en hij ... hij schoot geen enkel dier dood. (Dat mocht daar ook niet natuurlijk, maar het is het idee dat telt.) Maar goed, ik ontdekte dus dat jagers niet per se dronken wildemannen zijn die op alles schieten wat maar beweegt, maar dat ze zeer weloverwogen beslissingen nemen en meer niet dan wel schieten en dat het ook best wel fijne en aangename mensen kunnen zijn (haha).

En hij? Hij zei na een week groenten eten: "Amai. Ik wist niet dat vegetarisch eten zo lekker kon zijn."
En na twee maand zegt hij dat nog altijd, want het is niet omdat er nu ineens een jager aan onze tafel zit dat ik ineens vlees ga klaarmaken.

Ik zal anders nog eens iets delen wat ik wel klaarmaak. Briam. Een klassieke Griekse ovenschotel, ik had er tot een jaar geleden nog nooit van gehoord. Maar toen plantte ik aubergines in de serre en kwam er halverwege augustus in om. Tegelijk met de tomaten en courgettes. Dit recept is bijgevolg al uitvoerig getest. Voor erbij maak ik wat volkoren rijst en een fris slaatje met wat feta.
De dag nadien is het eigenlijk nog lekkerder, maak dus meteen voldoende voor twee keer!




Voor 4-6 personen
- 2 aubergines
- 2 kleine courgettes
- 5 grote tomaten
- 1 ui, gesnipperd
- 3 teentjes knoflook
- 750 gram aardappels
- 0,75 liter (oven) passata
- 2 el verse oregano, fijngehakt
- 2 el verse peterselie+ extra om af te werken
- 1 tl tijm
- 1 tl rozemarijn
- 100 gr feta (indien gewenst)
- olijfolie, zout en peper

1. Snipper de ui en zet een pan op het vuur die groot genoeg is om straks ook de aubergine in te bakken. Giet wat olie in de pan en fruit op een zacht vuurtje de ui met de knoflook, oregano, tijm en rozemarijn.
2. Snij de aubergine in de lengte doormidden en dan in plakken van een cm. Strooi een tl zout over de plakjes, hussel ze door elkaar en laat ze even gerust zodat het zout wat water uit het vruchtvlees kan trekken. Je kan ze dan straks sneller krokant bakken.
3. Verwarm de oven voor op 220°. Zet een ovenschaal klaar van ongeveer 20 op 30 cm.
4. Van zodra de ui zacht is en begint te bruinen kap je alles in de ovenschaal (of in een potje als je een laagjesbriam maakt). Doe terug wat olie in de pan, wrijf de aubergines droog met een zuivere keukenhanddoek en bak de plakjes bruin, leg de gare plakjes even op wat keukenpapier zodat het vet kan weglekken en doe zo voort tot alle plakjes gebakken zijn.
5. Schil, was en snij terwijl de aardappels in plakken van een halve cm, leg de plakken in de ovenschaal. De courgette mag in plakken van een kleine cm en de tomaten ook.
6. Meng alle groenten voorzichtig door elkaar met voldoende zout en peper en de passata. Druppel er nog wat olijfolie over en zet een half uur in de oven. Verminder dan de temperatuur naar 200° zodat de bovenkant niet te donker kleurt.
Je kan de groenten halverwege ook door elkaar scheppen.
7. Laat de groenten wat afkoelen voor je uitschept en strooi er wat verkruimelde feta en gesnipperde peterselie over.

Lekker voor erbij:
- Een tomatensalade met basilicum, olie, zout en peper.
- Een slaatje van komkommer, munt, Romeinse of ijsbergsla en veel feta met een dressing van 3 el olie en 1 el witte wijn azijn of citroen.
- Brood, couscous of (volkoren) rijst.

Pekes en erwtjes anno 2017

In de begindagen van Honger! toen het boek alleen nog maar in mijn hoofd zat was ik van plan om ook de foto's zelf te doen, klonk keiromantisch. Mme Zsazsa maakt een kookboek waarbij ze alles zelf doet, van de groenten kweken, over de recepten bedenken tot de foto's trekken. En toen zei Els dat ze met zo'n foto's echt geen boek ging maken. Verwaande vormgeefsters, wie zijn ze en waar zijn ze mee bezig? Maar ik kon ze eigenlijk alleen maar gelijk geven, ge ziet het zelf ook.
(Ik heb er geen minderwaardigheidscomplex over ofzo, dus ge moet mij niet oppeppen.)
Maar dat wou ik eigenlijk niet vertellen, ik geef het juist efkes mee voor iemand zou denken dat ik ook echt alles kan ofzo.
Niet waar dus, ik kan geen schoon foto's trekken, al veel geprobeerd en zelden een succes.

Ik kan trouwens nog veel andere dingen niet, maar daar gaat het nu niet over.
Maar wat wou ik eigenlijk wel zeggen?

Ik wou iets zeggen over mijn eten van vanavond, want wat vanavond gebeurde was eigenlijk zowat de samenvatting van heel afgelopen jaar.
Ge moet weten, ik ben dit weekend een beetje zielig, want terwijl jullie allemaal aan vijvers en zeeën lagen te zonnen zat (zit) ik binnen achter mijn computer. In mijn onderbroek. (Want als ik lang binnen zit achter mijn computer dan word ik altijd wat vetter en dan spant mijn broek. Doch dit terzijde.).

Mijn lief zit net als jullie allemaal ergens aan een vijver met een bende vrienden en voorzekers veel drank en moppen en vlees en andere dingen (wat doen mannen eigenlijk nog?). En mijn kinderen zitten bij hun vader. Hopelijk ook ergens aan een vijver.

Dus, samenvatting, iedereen is leuke dingen aan het doen en ik zit hier moederziel alleen. Zielig dus.
Gisteren was ik ook al alleen en was iedereen ook leuke dingen aan het doen. Maar gelukkig heb ik leuke vrienden die mij uitnodigden om frieten te komen eten (waardoor ik dan eigenlijk nog vetter werd) en werd het toch nog een leuke dag.
Voelt ge de emotionele balans?
Op die balans zit ik dus al een jaar.
Dat zal allemaal wel normaal zijn zeker.

Goed! Om een lang verhaal kort te maken ... vanavond belde mijn vader om te vragen of ik mee iets ging eten waar ik neen op zei want ik had geen honger om dan een half uur later te scheuren van de honger. Uiteraard.
Omdat niemand mag weten dat ik emotioneel nogal op een balans zit vertikte ik het om terug te bellen en begon te zuchten en steunen dat er niks in huis was om te eten. Ge moet weten ... de moestuin, dat is een windernis, ik kan blijkbaar niet én een huishouden runnen én een boek schrijven én keiveel kussen met mijn lief én elke dag eten maken én een moestuin onderhouden. En ik kan ook al geen foto's trekken.

Maar toen ... herinnerde ik mij dat ik vanmiddag bij het passeren van een proper stukske moestuin bij de suikererwten al schoon exemplaren had gezien, ow ja, anders couscous met iets pestoachtig, die dikke zoete suikererwten en bruin gebakken uien! Tijdens het bereidingsproces in mijn hoofd kwamen er nog wortels en fetakaas bij en toen ik die laatste uit de diepvries ging halen kwam ik nog een doos spinazie tegen die daar precies al een eeuwigheid lag.
En toen was ik weer gelukkig.
Zo snel gaat dat.

En weet ge wat, ik vond bij het terugzetten van de spinazie nog een doos crème en in de kast lag nog wat pure chocolade en in de frigo een aangebroken potteke room (dat maakt samen bangelijke warme chocoladesaus).
Ik zat nu toch al in mijn onderbroek.


Couscous met pekes en erwtjes en gebakken uien
Voor twee, maar ik was aleen.
- een flinke handvol peultjes, erwten of suikererwten.
- 2 wortelen, geschild en in staafjes
- 1 dikke ui, in maantjes
- 2 teentjes look
- wat takjes tijm en rozemarijn
- verse kruiden, gesnipperd, bv peterselie, dille, dragon, munt, basilicum, ...
- wat amandelen
- een kwart stuk feta
- een halve citroen
- een kopje couscous
- olie, zout en peper

- Bak de uien in een pan met wat olie terwijl je de andere groenten snijdt.
- Wanneer de uien beginnen bruinen (geef ze wat tijd) mogen de wortels en takjes tijm en rozemarijn erbij en wat later de peultjes of erwten en een gesnipperd teentje knoflook. Kruid alles met peper, zout en wat chilivlokken.
- Maak een pesto van de kruiden, het andere teentje look, wat noten, zout, het citroensap en de zeste en het stuk feta. Meng alles met olijfolie tot een smaakvol prutje.
- Wanneer de groenten genoeg gegaard hebben (ik heb ze graag beetgaar) strooi er dan de couscous over en meng goed. Zet alles net onder water en roer na een paar minuten. Proef om te controleren of de couscous voldoende zacht is en voeg anders nog wat water toe.
- Haal de pan van het vuur, vis de takjes tijm en rozemarijn er uit en meng alles met de pesto (of geef het er apart bij), schenk uzelf iets lekkers in en zeg: het is allemaal ommes zo erg nog niet.

Van miserie komen geregeld schone dingen ... Honger!

Vorig jaar was er het plan om nog eens een moestuinboek te maken, zo iets helemaal anders dan de kloefer die Dorien en ik al gemaakt hadden. Maar in plaats daarvan gingen Mr. Zsazsa en ik uit elkaar en schoot er niet veel tijd over om te schrijven én tuinieren. Omdat boeken zonder foto's ook niet alles zijn werd dat plan maar opzij geschoven.

Moest ik er zelf geen zijn, ik zou nu schrijven: "Mijn eeuwig respect voor alleenstaande (en thuiswerkende) ouders!
"Want -man o man- dat is mich toch niet simpel zunne.
In feite schoot er gewoon geen tijd over buiten kinderen op school krijgen, 's middags en 's avonds laat een beetje werken wanneer Toni sliep en 's avonds eten maken met een peuter die bij op het aanrecht zat.
Ik wil het afgelopen jaar inderdaad niet te idyllisch laten klinken, want dat was het verre van.

Maar ... zoals dat hoort te gaan ... miserie leidt soms ook tot schone dingen en omdat er feitelijk geen problemen maar enkel mogelijkheden zijn werd een van de enige dingen die ik gedaan kreeg mijn nieuwe missie.
Kindvriendelijk koken met weinig geld en met zoveel mogelijk groenten uit de tuin.
Trouwens, een vol jaar enkel koken voor - en eten met - kinderen vind ik overigens ook echt niet aan te raden . Al een chanse dat ik geregeld invitaties kreeg om bij vrienden te komen eten, ik was anders echt stiepelzot geworden. Mannekelief!
(Amai, het moet er precies in een keer allemaal uit.)
(Bon.)

Ik werd redelijk bezeten door mijn missie, ik testte elke dag nieuwe gerechten, verzon zelf recepten met alles uit de moestuin én het schoonste van al, ik heb geweldig lekker (en ontzettend goedkoop) gegeten.


Goed!
Mogelijkheden zei ik dus!
Mijn uitgeefster en ik mailen geregeld over en weer en voor het goed en wel uitgesproken was was er het plan om een boek te maken. Een boek voor mensen met kinderen, een boek voor mensen met een moestuin, een boek voor mensen met een groentepakket, een boek voor mensen die wat meer vegetarisch zouden willen eten, een boek voor mensen die wat inspiratie willen opdoen om te koken met seizoensgroenten, een boek voor mensen die graag simpele maar bovenal lekkere gerechten maken, maar vooral een een boek dat ik vooral zelf nodig had én heel graag had willen hebben.
Want er zijn uiteraard al ontzettend veel boeken over koken met (seizoens)groenten of over koken voor kinderen of over koken met weinig geld of over vegetarisch koken, maar waar ik mij altijd wat aan stoor is dat die boeken gevuld worden met recepten waar ik niets aan heb: soep, voorgerechten, lunchgerechten (serieus, lunchen jullie???), nagerechten, gebak, drankjes, ... Echt, ik moet dat niet hebben in een kookboek, ik wil gewoon een boek VOL met hoofdgerechten, voor al de rest heb ik geen tijd (wat is er trouwens mis met een boterham?)

Dus, wat niet is kan nog komen en daarom besloot ik om er eentje te maken.


Honger!
(De titel was niet van de eerste keer boenk erop gelijk bij Allemaal rokjes.)


Een boek met alleen maar hoofdgerechten, zo'n 100, eerlijk verdeeld over de volgende categorieën: Pasta & noedels, Granen & rijst, Groentegerechten en Peulgerechten. Die worden onderverdeeld in lente, zomer, herfst, winter en uit de voorraadkast.
En geregeld worden er recepten aangevuld met suggesties om het in een ander seizoen of met andere groenten te maken waardoor het multi-inzetbaar is en je er een heel jaar lang uit kan koken.


We zitten ondertussen in de afwerkfase, ik ben alle recepten deftig aan het uitschrijven en Els (uiteraard Els, wie anders!) trekt foto's en bereidt zich voor op de vormgeving.
Eind september, begin oktober zou het in de winkel moeten liggen.
En man, wat zijn we aan het zweten om er een tof boek van te maken!


Over de cover is er nog wat twijfel. Daarvoor zullen Els en ik nog eens beroep moeten doen op jullie!
Volgende week ofzo!

Jeuj.
Een kookboek seg.