Nu gaat u misschien denken:
Die Zsazsa verplicht haar kinderen tot het dragen van onnozele sjaaltjes.
Klopt niet.
Het groene pakske was wel verplicht nadat er eentje 'per ongeluk' in een gracht sprong.
Dat komt er van.
Posts tonen met het label De Zonen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label De Zonen. Alle posts tonen
Wonderschone dagen (in't verschiet)
De dag dat ik dacht te bevallen
Die dag die ging gisteren voorbij.
Het leek mij anders wel ideaal, élk jaar kunnen uitslapen de dag na je verjaardag, daar zou ik gelijk voor tekenen.
Maar het mocht niet zijn, de tiende november passeerde.
Geen erg, verjaren op een nationale feestdag is ook leuk, nooit moeten werken op je verjaardag, toppie!
Niet dat ik per se moet bevallen, want de uitgerekende datum ligt ergens later deze week, maar toch, het zou schoon zijn. En handig, want de puber, die was het huis uit.
Laat die ontsluiting maar aanrukken!
Omdat iemand een paar jaar geleden zei dat bewegen tijdens de zwangerschap waarschijnlijk hét geheim moest zijn van haar vlotte bevalling wandel ik elke dag, ook op de dagen dat ik plan te bevallen.
Tot groot jolijt van de kinderen die het zo ongeveer keihèt gehad hebben met de dagelijkse wandelbeurt. Uiteraard moeten ze van mij meegaan. Het zal wel zijn, dagelijks bewegen bevalt niet alleen goed maar is belangrijk voor de algehele conditie.
Als compromis mogen ze fietsen, ik slof er dan zo'n honderd meter achteraan.
Ze keren wel geregeld terug.
Om mij uit te lachen.
Gelukkig is er nog Nelson aka De Meest Enthousiaste Hond van de Lage Landen.
En ons Blanche. Die wil ook altijd mee.
Terug thuisgekomen kook ik voor mezelf iets licht uit mijn nieuwste kookboek.
De kinderen die eten een boterham, ik pick mijn battles, geen ambras maken over eten als er later die dag nog gekookt gaat worden. Dat komt neer op 's middags geen ruzie maken over geroosterde aubergine als er 's avonds nog andere enge groenten op het menu staan.
Wanneer de groenten in de oven zitten en de rijst staat te pruttelen smeer ik boterhammen en tegen dat mijn middageten klaar is zijn de boterhammen op en zitten de zonen terug op hun fiets.
In alle rust kunnen eten met al mijn kinderen in de buurt, ik moet er van profiteren!
Goed.
Ondertussen is het kwart na zeven en heb ik nog steeds geen weeën.
Maar zoals je hier kan lezen kan dat allemaal nog in orde komen!
Het zeetje
Omdat er maar een zee is en maar drie wegen er naartoe mijden we de zee.
Allee, eigenlijk mijden we de files. De Ardennen, daar leiden nog minder wegen naartoe maar daar zitten we precies elke week.
Allemaal de schuld van De File, in mijn hoofd geen file naar de Ardennen, altijd naar de zee.
Maar op een woensdag in september zou dat allemaal wel kunnen meevallen dacht ik.
En dat deed het, geen file, weinig volk op het strand.
Jef was niet uit de zee te krijgen en ik niet van mijn handdoek met goed boek.
Abel ontdekte -want was nog nooit eerder aan zee- schelpen en proefde peperwater.
We groeven een kind in, dat hoort zo aan de zee.
En we aten een ijsje.
Met gouden bolletjes!
En een plastieken verrassing!
Toen konden we gerust naar huis rijden.
Maar dan begon het:
-Waarom proeft de zee zout? (Jef)
-Welke diertjes zitten er in schelpen? (Abel)
-Waarom gaat de zon altijd onder in de zee, ligt dan elke zee ten Westen van elk land waar ze dat liedje zingen? (die was eigenlijk van mij)
-Legt dat ne keer uit van de maan en de zee? (Jef)
-En waar gaat dat water dan naartoe? Engeland? (Jef)
-Hoe maken ze gouden bolletjes? (Abel)
Ardennen!
Here we come!
Een modale familie in de Kempen
Terwijl de ene zoon ligt te slapen
en de andere in zijn onderbroek in zijn kamp aan het lezen is
naait de moeder.
De zonen op een vrije dag
Gisterenochtend kon ik nog net op tijd uit bed spurten of Mr. Zsazsa had Jef op een leeg schoolplein gedropt.
Vrije dagen, ik zal er nooit goed in worden.
Omdat het moeilijkste van de dag toen al achter de rug was besloten we er het beste van te maken en samen (de kinders en ik) naar de Grote Stad te gaan.
En voor de een of andere reden denkt Jef dat hij een pak knapper is wanneer hij knipoogt.
Onze dorst en honger werd ruimschoots gestild en toen was het tijd voor een wandeling.
We wandelenden steeds verder...
en verder ...
en verder een lange tunnel in.
Om hetzelfde te zien van de andere kant, waar we ook weer zeer aantrekkelijk poseerden.
Soms is een achterkant zoveel mooier.
Nog even langs de Fnac om plaats te maken voor een geweldig nieuw boek.
En dan naar huis!
Zonen zijn zalig!
De Kempische Zandgrond
We begonnen de ochtend op Geelse Zandgrond, met koffiekoeken en koffie met melk uit een thermos.
De rest van de dag brachten we afwisselend door op Balense zandgrond en in Balense bomen op het terrein van Fiesta Mundial.
Hoog in de bomen.
Met een ijsje in de hand.
Een tip, wanneer je een gsmnr neerpent op uw kind, zorg dan ook dat uw telefoon niet op stil staat of de mensen van het secretariaat gaan na een half uur wachten en herhaaldelijk bellen denken dat ge uw kind niet meer moet.
Maar dat is vooralsnog niet het geval.
De zonen in het weekend
Terwijl hij de dag ervoor de piste nog doorsjeesde, galopperen in uw vijfde les, awel, ik vind dat straf!
De Zonen op woensdag
Al die klagers die zeggen dat ge veel plaats nodig hebt voor kinderen, ze hebben ongelijk!
Koop u een stel batterijkinderen gelijk ik, ik kan er nog een veelvoud kwijt!
De zonen op woensdag
... kijkt den andere of er nog iets interessants in zijn bord ligt.
... en vernietigt zo snel mogelijk alle bewijsmateriaal.
Of hebt u misschien iets gezien?
Héhé?
Paniek in het dorp bos
Oftewel: De zonen in het weekend
Abonneren op:
Posts (Atom)
