Fair Wear Friday #2 en een opvoedomkooptip

Twee weken geleden deed ik van onderonsje met mijn kleinste zoneke, terwijl vader en grotere zoon thuisbleven bij de baby brachten Abel en ik een paar uur in Antwerpen door.
'Ik ga mee naar alle winkels waar jij naartoe wil gaan' zei hij, 'omdat jij dat ook voor mij zou doen hé?'
We begonnen dan maar in een winkel van zijn keuze.
Een aanrader voor ouders, hoewel het logisch lijkt om de beloning als laatste te doen werkt ge beter andersom wilt ge niet heel de dag gezaag aan uw oren.
Je kan immers op elk moment de gevreesde woorden "Als ge nu niet ... dan pak ik ..." inzetten.
In het andere geval ga je toch sowieso zestien keer per uur zeggen: Als ge nu niet ... dan gaan we niet naar ...' en wil je naar de toekomst toe geloofwaardig blijven ga je op een bepaald moment moeten zeggen: Oké, dat is dan duidelijk, we gaan niet ...'
(ik ken mensen die dat ook 16 keer per uur zeggen). Maar dan is het volledig om zeep, want wat hebt ge nu nog achter de hand?

Maar goed, met een combinatie van boek/legobouwding stapten we dan zonder gezaag richting Kammenstraat voor een bezoekske aan de Tink twice, terwijl ik keek en paste zat Abel in een zeteltje in zijn boek te kijken. (Zeg nu nog eens dat die tip niet werkt)
En ge voelt hem al komen: ik kocht er het kleedje van op de tekening. Juist!
Ik twijfel nog een beetje over de lengte, maar omdat je bij getwijfel beter voor het makkelijkste kiest laat ik het nog even zo.
Oké, fair wear kleedje, check!
Het grote voordeel van een kleedje is dat je meteen aangekleed bent, je hoeft niet na te denken over iets bijpassend. Het grote nadeel van een kleedje is dat je er geen borstvoeding mee kan geven zonder met uw gat bloot te zitten.
Nu Toni oud genoeg is om er bij honger een boterham in te steken komen de kleedjes dus stillekes aan terug.
De laarzen kocht ik een paar jaar geleden en zouden voor het bedrag dat ik ervoor betaalde wel fair wear mogen zijn.
De accessoires zijn tweedehands en dus fair wear.
Dat komt dan neer op een totaal van minstens 75%, ik vind dat goed!

De baby dan!
Ge ziet, we schuwen de streep niet! Gisteren had ze er nog dit truitje over aan, dat was geen doordachte zet, maar toevallig.
De body is er eentje van Katvig en de jumpsuit van Moonkids, beide zeer goed bezig op fair wearvlak.
De slofjes zijn van Snuggle Feet en daar vind ik niet meteen terug hoe goed ze het menen.
Als ik er dan nog rap de katoenen luier erbij tel, klokt ook de baby af op 75%.
Dat is een redelijke score, niewaar?

Fair Wear Friday is een initiatief van Kelly, Leen en Lies.
Deze bloggers doen deze week ook mee:
Tante Hilde en Geertrui.
Doe ook mee en stuur de link van je post naar Lies

Ontspannen ouderschap, wat dingen die het makkelijker maken

Drie maand geleden begon ik aan een blogpost over een aantal dingen die voor mij de babytijd een pak makkelijker maken.
Ik wou dat beknopt doen, maar zo draaide het uiteraard weer niet uit.
Ik zit nog altijd niet aan de onderkant van mijn blog, maar ik vermoed dat het toch niet lang meer zou duren eer ik daar zou aankomen. Zoveel uitleg dat niemand dat ooit zou uitlezen, en dan was het nog niet af. Opdelen dus!

Vandaag is eindelijk het eerste deel klaar:
Ontspannen ouderschap, wat dingen die het makkelijker maken
#1 Draagdoeken!



Beeld je eens in: tijdens het rondlopen met je baby heb je toch nog je handen vrij.
Oh wat zou dat geweldig zijn, tijd om te koken, rommelen, winkelen, in de tuin te werken, maar er toch volledig zijn voor je baby. Een baby die rustig meedraait in het gezin en zo alles leert kennen, veilig 'in de armen' van moeder of vader.
Er zijn wel meer voordelen, baby's die veel gedragen worden huilen opmerkelijk minder, zelfs tot 43%.
In het bureau van Kind & Gezin waar ik kom hebben ze dit ook al opgemerkt, er komen daar veel Afrikaanse vrouwen -die standaard veel meer dragen- en ze zien daar een groot verschil in het percentage huilbaby's.
Dat kan niet anders dan logisch zijn, waar is een baby gelukkiger dan dicht tegen ma of pa?

Geen een van mijn drie baby's heeft ooit veel gehuild, maar toch weet ik niet hoe ik het zonder draagdoek zou redden.
Een draagdoek is dan ook nog eens veel handiger (en goedkoper) dan een kinderwagen, (rol)trappen, 'berg'wandelingen, musea, winkels, we doen het allemaal en we steken iedereen met een buggy voorbij.
Je moet natuurlijk wel zelf je winkeltassen dragen, het enige minpunt tov een buggy.

Oh en dan die eerste weken, met zo'n piepklein baby'tje diep weggestoken in een doek een wandeling gaan maken, zalig.
Ik vind het dé babyaankoop, dat hoort ge zo.
Maar welke koop je dan natuurlijk, er zijn zoveel verschillende soorten.
Wel, het hangt er vanaf wat je eigenlijk precies wil, het belangrijkste waar je rekening mee moet houden is dat een ergonomische draagdoek is.
Vrij belangrijk, want je baby'tje zit er al snel heel wat uren in.
Maar wat houdt dat dan precies in?
Wel, ik heb het eens getekend.


Laten we de zussen Gebroers als voorbeeld nemen.
Beide zussen hebben dit jaar een baby gekregen, allebei een dochtertje, toevallig!
Tina draagt Loes in een Tula, haar zus Evi draagt Lore in een Babybjorn.
De vraag: In welke houding willen jullie een paar uur hangen, die van Loes of Lore?
Eigenlijk is de vraag niet echt van toepassing, want in een Babybjornachtige draagzak kan je -eens je baby geen baby'tje meer is- geen uren dragen, dat zit gewoon echt niet goed.
Ik kom ze in ieder geval niet veel tegen, baby's van meer dan een half jaar in een Babybjorn, reden te meer om meteen een goeie draagdoek te kopen.
Een ergonomische draagdoek is er eentje waar een baby in de M-houding inzit ook gekend als de kikkerhouding, of -hey, daar hebben we die- hurkhouding weer!
Die M slaat trouwens op de houding van de beentjes, moest dat toch niet zo heel duidelijk blijken uit de tekening.

*vervang desgewenst door: Ergobaby, Patapum, Connecta, Wompat, Mucibi, Kokadi, Rose&Rebellion, Babasling, Storchenwiege, Beco Butterfly, Yamo, Buzzidil, Eimeibaby, Marsupi, Lennylamb, Manduca, Liliputi, Madam googoo, Bandolino, ...
**vervang desgewenst door: Chico, Kipling, Saftey 1st, Maxi gogo, Stokke

Ik heb drie favoriete draagdoeken en dat zijn de volgende:


Nummer 1: De niet-rekkende knoopdoek, deze kan je op heel wat verschillende manieren knopen en je kan kiezen om op je rug, buik of heup te dragen. Zo kan je de doek perfect afstellen op jouw en je baby's model. Superergonomisch en vanaf dag een te gebruiken tot diep in de peutertijd.
Het nadeel van een knoopdoek is natuurlijk het knopen, dat lukt niet iedereen meteen even goed.
Als je in het begin wat onzeker bent met een klein baby'tje is een rekkende knoopdoek misschien een betere keuze, deze kan je eerst knopen om dan pas je baby er in te stoppen.
Maar als je een paar keer oefent ben je er snel mee weg, zeker als je de filmpjes van Wrap you in love erbij neemt.
Op de foto zie je dat dat stof wat flubbert, dat is dus niet zoals het moet, zoveel te strakker alles zit, zoveel te beter het gewicht verdeeld wordt en zoveel te lichter je draagt.
Zo ziet ge maar, zelfs Mme Zsazsa is niet onfeilbaar.


Nummer 2: De ringsling, een lap stof met aan een einde twee ringen, compact en dus makkelijk mee te nemen.
Dit is de allersnelste draagmanier, je schuift de stof een keer door de ringen en dan is het kwestie van het iets groter of kleiner te maken als jij of je baby meer of minder kleren aanheeft. De stof gaat over één schouder, iets minder ergonomisch dus, maar daar merkt je met een klein baby'tje niet veel van. Al mijn megababy's hebben hier de eerste maanden redelijk wat dutjes in gedaan zonder dat ik ergens last van had.
Ik gebruik de ringsling nu om Toni snel ergens mee naartoe te nemen en toen ze nog niet goed zat om boodschappen te doen. Tegenwoordig zit ze in het karretje, vindt ze geweldig!


Nummer 3: De draagzak, de laatste tijd mijn meest gebruikte draagdoek, af en toe grijp ik uit nostalgie naar de kleine-baby-tijd nog even naar de knoopdoek maar deze draagdoek is zo snel en zit zo goed dat de ringsling en knoopdoek toch een beetje liggen te verstoffen in een hoekje.
Je moet redelijk wat riempjes afstellen, maar als het een keer juist zit dan zit zo'n doek echt perfect.
Naar mijn gevoel is het gewicht van de baby in geen enkele doek zo goed verdeeld als in deze, maar dat kan ook zijn omdat ik deze keer veel minder met de knoopdoek gedragen heb en het een beetje kwijt ben.

Voila, mijn drie favoriete draagdoeken.
Toch veel toffer dan zo'n kinderwagen, niet?


Nog wat tips misschien?
-Een draagdoek koop je best in een degelijke kinderwinkel zodat je kan passen en goeie raad krijgt, in Baby-2000 (bestaat dat nog?) achtige winkels smeren ze je al snel een babybjornachtige doek aan, ze kunnen ook niet alles weten natuurlijk. Ga beter eens kijken in winkels à la deze in het Antwerpse of in ... (aanvullingen zijn welkom).
-Ga je buiten wandelen trek dan je baby dan geen skipak aan maar een dun (wollen) jasje, een muts en beenwarmers. Meestal is dit warm genoeg omdat je baby lekker warm tegen je aan zit.
Is het echt guur weer kan je daarover nog een draagjas doen, maar een grote trui of vest met sjaal voldoen meestal ook.
-Voor het beste advies kan je naar een heuse draagconsulente gaan, hier kan je er eentje in je buurt vinden.
Heb je nog tips dan hoor ik het graag!

Nationaal pamflet ter promotie van het buitenslapen

Terwijl er binnen een moeder achter haar computer koffie zit te drinken, ligt er buiten
-in de vrieskoude- een baby te slapen in een kinderwagen.
Wat is er mis?
Niks volgens de Scandinavische landen, alles volgens de rest van de wereld.

De rest van de wereld is er zich zelfs totaal niet van bewust dat er op bepaalde plaatsen in de wereld baby's buiten te slapen worden gelegd. Net zoals de Scandinaviërs er zich totaal niet van bewust zijn dat baby's buiten te slapen leggen not-done is in de rest van de wereld.
Het hele idee van baby's buiten te slapen leggen terwijl de ouders binnen koffie (of erger nog: wijn!) zitten te drinken én zonder dat er iemand naast de buggy staat om de wacht te houden is meer dan voldoende om in heel wat landen (we denken nu vooral aan Amerika natuurlijk) met de kinderbescherming te maken te krijgen.

En inderdaad: de Deense Annette Sorensen werd in 1999 in Manhattan gearresteerd omdat ze haar 14 maand oude dochtertje buiten liet slapen aan het restaurant waar ze met haar man zat te eten. Het dochtertje werd vier dagen lang geplaatst.
(Bron: NYTimes)


Baby's buiten te slapen leggen gebeurt niet alleen in de Scandinavische landen, ook in Duitsland, Zwitserland en Nederland wordt het gedaan. Gek genoeg allemaal landen die temperatuurgewijs niet meteen doen denken aan lekker buiten slapen.

In Finland wordt het buitenslapen zelfs aangeraden in de Finse versie van de Kind & Gezinfolder, op pagina 24 staat onder 'naps' het volgende:
Ongeacht het seizoen doen veel baby's hun dutjes buiten in de kinderwagen. Veel baby's slapen beter buiten in de frisse lucht dan in de slaapkamer. Buiten slapen is niet gevaarlijk voor een baby. Vanaf het moment een baby twee weken is kunnen de dutjes geleidelijk aan buiten gebeuren. Als het heel koud of warm is slaapt de baby beter binnen.
Als de baby buiten slaapt let er dan op dat hij gekleed is naar het weer. Het is niet goed voor een baby om het te warm of te koud te hebben. Je kan dit makkelijk controleren door aan de handjes of het nekje te voelen.

Ik vraag het eens aan mijn Spaanse buurvrouw, of zij daar ooit buitenslapende baby's gezien heeft. Nooit, zegt ze. Waarschijnlijk omdat kinderen heel het jaar door vaak genoeg buiten komen om voldoende vitamine-D op te doen.

Je kan je natuurlijk wel afvragen of er veel zonnestralen tot bij de baby geraken. Meestal zie je van buiten niet dat er binnenin een warm ingeduffeld boeleke ligt te slapen.
Meteen ook de reden waarom ik op restaurant misschien toch niet de kinderwagen met baby buiten zou laten staan terwijl ik binnen koffie sip. Ik weiger te geloven dat er baby's gestolen worden, maar als er fietsen gestolen worden, worden er misschien ook wel kinderwagens gestolen?
Dat moet schrikken zijn als die kleine begint te huilen.

Niet alleen het aantal uren zonlicht is anders in zuiderse landen maar ook de temperatuur verschilt. Wanneer er in Spanje nog lang geen verwarming opstaat, zitten ze in Zweden al een tijdje naast de kachel. En dat is niet altijd even gezond. De lucht binnen is ongeacht het seizoen meestal slechter dan de buitenlucht. Vocht, schimmels, chemische luchtjes van bv. poetsmiddelen en (zeker in de winter) ziektekiemen.

In de jaren '30 ontwikkelde in Groningen (Noord-Nederland) een huisarts een buitenbedje zodat baby's buiten konden slapen ipv in de vervuilde binnenlucht. Er is nu nog altijd een bedrijf dat die bedjes maakt, Lutje Potje Gronings voor Klein Kind.
Het zijn kleine overdekte bedjes op poten zodat de bodem niet nat of vochtig wordt. Aan de voorkant is er een deurtje met gaas zodat insecten niet tot bij de baby kunnen komen. De bedjes, en we moeten daar eerlijk in zijn, hebben veel weg van een konijnenhok.

In Nederland zijn er redelijk wat kinderdagverblijven waar de kinderen in zulke bedjes hun dutjes doen en twee jaar geleden ging het programma Koppen op bezoek bij een Belgisch kinderdagverblijf waar baby's buiten kunnen slapen.
Zweedse crèches doen niet aan speciale bedjes, daar wordt de baby in zijn kinderwagen 's middags naar buiten gereden.

Ik ben nooit in een kinderdagverblijf geweest, maar wel in de babycorner van Wijnegem shopping center en jeetjemina, ik zal de geur die daar hangt nooit vergeten.
Geef mij maar de buitenlucht, knus ingepakt in een warm dekentje in een gezellige kinderwagen.
Niet alleen is er frisse lucht om in te ademen, maar door niet voortdurend 'opgesloten' te zitten tussen andere kinderen worden er ook veel minder ziektekiemen uitgewisseld waardoor buitenslapers minder vaak ziek zijn.
Alleman buiten!


Uit een Finse studie van 2007 met 120 testbaby's blijkt dat de baby's die buiten te slapen werden gelegd, langer sliepen en na het slapen actiever waren en beter aten.
De temperatuur waarbij de baby's het langst sliepen bleek trouwens net onder het vriespunt te liggen.
Dat zou kunnen te maken hebben met de bewegingsvrijheid die er nog overblijft als je stevig bent ingeduffeld. Een skipakje over een trui over een kruippakje over een wollen romper, tja dan is er niet veel bewegen mee bij.
Inbakeren is wel vaker de truuk om baby's een veilig en geborgen gevoel te geven waardoor ze beter slapen. Back to the womb, en al.

Trouwens, wie zou er niet goed slapen op een bedje van schapenwol met als achtergrondgeluid geen luide muziek, roepende kinderen en sissende moeders maar zingende vogels en als extraatje nog een hoop frisse lucht.


Om een lang verhaal kort te maken, mijn dochter doet dagelijks een dut in de buitenlucht, in een zalige kinderwagen die ik 5 jaar geleden voor 15 euro kocht in de kringloopwinkel.
Ook Abel heeft hierin buiten geslapen, al kan ik mij niet meer precies herinneren of het bij hem ook een dagelijkse gewoonte was.

Op mijn facebookpagina postte ik al een paar keer een foto van een buiten slapende Toni, redelijk wat lezers hadden de geneugten van het buiten slapen ook al ontdekt en deelden hun ervaringen.
Van baby's die langer slapen wanneer het slaapkamerraam openstaat, over kinderartsen die het aanraden als remedie tegen verhoudheden tot baby's die weigerden om binnen te slapen en daarom twee jaar aan een stuk in weer en wind hun dutjes buiten deden. De moeite om eens door te nemen!

Dus, moraal van het verhaal, probeer het eens, een beetje frisse lucht heeft nog nooit iemand kwaad gedaan en vergeet niet: Det finns inget dåligt väder, bara dåliga kläder.
(Er is geen slecht weer, er is alleen slechte kleding.)

Kraamkost, de nabeschouwing

Deze foto trok ik een paar weken geleden, zolang wil ik al iets schrijven over ons kraamkostavontuur.
Ik wist alleen niet goed wat ik kon vertellen.

Ondertussen is het kind al zes weken -dubbel zo lang als we kraamkost aten- en weet ik nog altijd niet goed wat ik moet vertellen. Want wat kan ik meer zeggen dan dat het een geweldig idee was waar we ontzettend hard van genoten hebben.
We hadden toen geen enkel ander kadoo kunnen krijgen dat zo goed van pas kwam én heel de familie heeft er ook nog eens geniet van gehad.

Hier ziet u de restanten, lege pottekes, ovenschalen en kastrollen.
Uiteraard weet ge niet meer van wie die allemaal waren.
Tijd voor tip 1!


Tip 1: Trek een foto van alle maaltijden die worden meegebracht.
Leuk om te stoefen op Intagram en Facebook, maar ook geweldig handig om achteraf op te zoeken welk potteke bij welk kraambezoek hoorde.

Merk ook de grote verscheidenheid aan maaltijden op.
Alles hebben we gegeten, van de klassiekers zoals lasagne, vol-au-vent en stoofvlees over tagine, paëlla en curry's naar kaasschotels met zelf af te bakken brood.
Ge-wel-dig!

Soms bedachten mensen zelf iets, maar meestal vroegen mensen waar we zin in hadden.
Tijd voor tip 2!

Tip 2: Zeg waar je zin in hebt!
Uiteraard heb je soms een voorkeur voor een bepaald gerecht, en uiteraard willen mensen liefst datgene koken waar je het meeste zijn in hebt, dus 1 en 1 is 2.
Ik bestelde bijvoorbeeld (na familiaal overleg) bij mijn moeder: stoofvlees, frikandellen met krieken, goulash en vol-au-vent.
Gespreid over vier bezoekjes natuurlijk. (Wanneer krijg je trouwens nog vier keer een geschenk? Aha!)
Maar soms vroegen mensen ook niks en verrasten ze ons met geweldige maaltijden.
Een fantastische combinatie van het een en het ander!

Niet iedereen vindt het trouwens even makkelijk, eten geven als kadoo. Vooral mijn moeder bleef maar doorgaan over welk écht kadoo we wilden en toen we na herhaaldelijk aandringen nog niks wisten kwamen ze op bezoek met een spitriek, een spade en acht fruitbomen. Kraamkost op lange termijn eigenlijk.

Maar wel meer mensen vonden het een raar idee en waren niet helemaal zeker of dat kraamkostidee wel gemeend was en ze toch niet beter een echt, blijvend kadootje meebrachten (sommigen deden beide en dan voelde ik mij altijd wat Moeder Maria met de drie wijzen op kraambezoek).
Tijd voor tip 3!


Tip 3: Zet het op het geboortekaartje
Toni was al een paar dagen oud wanneer het kaartje drukklaar was en omdat de kraamkost ons zo goed beviel liet ik het rap nog bij op het kaartje zetten.


Gebruik gerust deze tekening van Marijn als je ook kraamkost prefereert.



Dorien kwam als een van de eersten op bezoek, ze verscheen met deze goodie bag box.
U moet misschien weten dat terwijl ik aan het bevallen was, Dorien samen met Els foto's aan het trekken was van nieuwe gerechten voor een nieuw moestuinkookboekske (later meer, we gaan ons niet laten afleiden!) En raad eens wie er een paar weken op rij die gerechten mocht opeten?
Hoe goed kunt ge uw bevalling plannen seg!

Tijd voor tip 4: Zoek u op voorhand een vriendin die als hobby of beroep koken heeft!


Het kraamkostidee ontsproot trouwens uit ons beider hoofden, beiden konden we op niet veel anders komen dan veel lekker eten als perfecte kraamgeschenkje.
Van het een kwam het ander, ttz ik beviel en zette kraamkost op het geboortekaartje en Dorien schreef er een stuk over in de krant.
Toen kon natuurlijk niemand nog anders dan met kraamkost op bezoek komen.


Het werd zelfs opgepikt door de gezinsbond.
Dan is het voor echt, mensen!

En daar is dan het geboortekaartje!

Ik vind, als je iets kan uitbesteden dan moet je dat vooral doen!
Toen ik zag hoe enthousiast mijn kinders de kleurplaten van Naais inkleurden kreeg ik een ingeving. Een geboortekaartjesingeving!
Ik zou gewoon een kleurplaat bestellen bij Naais, ha, tsjakaa!
Ja, dat gaat iedereen keitof vinden, met die kleurboekenrage van tegenwoordig.
Ik bestelde 'een kleurplaat die zo'n beetje bij ons gezin past' en streepte geboortekaartje door op de to-do lijst.
Iets voor den doopsuiker moest ik dan nog wel verzinnen, maar daar hadden we nog tijd voor.

Dus het werd dit.
In plaats van één grote tekening, een collage van allemaal dingen die de familie Zsazsa typeert.
We gaan niet in de detail treden, sommige dingen zijn nogal aan de genante kant.

Omdat ik het wat zonde vond om die kleurplaat in vier te plooien om op te sturen bedacht ik het geniale plan om de geboorteaankondiging via mail te doen, kon iedereen die plaat zo vaak afdrukken als ze wilden.
Ik vertelde mijn kleurplaatplan aan wat vriendinnen en die vonden dat allemaal maar niks. Van 'Maar ik heb geen (nooit inkt in mijn) printer', over 'en al die gepensioneerden dan, die hebben ommes geen emailadres' tot zelfs 'gierigaard'.
Ondertussen vond ik het misschien ook wat te sober én hadden we nog steeds geen doopsuikeridee.
Lap.

Dus het werd dit.
Een geboortekaartje én een kleurplaat!
Kaartjes om op te sturen en een kleurplaat om kadoo te geven.
Misschien moest ik nog iets verzinnen om bij de kleurplaat te geven.
Kleurpotloden! Maar die potloden in die kleine doosjes zijn ook niet altijd van de meest geweldige kwaliteit.

Dus werd het dit.
Eén vierkleurkleurpotlood van een deftig merk.
(Hoe verzint ze het toch?!)
Maar, ik wou toch ook nog iets suikerboonachtigs geven.
Allee, bij een geboorte hoort toch chocolade?

Dus werd het dit.
De keuze uit vier repen van Tony Chocolonely.
Chocolade van de ethische soort. Als meter van My Fair Baby moest ik natuurlijk wel iets kindvriendelijkers verzinnen dan de gewone suikerbonen uit de winkel (die ik de vorige keren wel kocht).
Chocolade van Tony Chocolonely, dan konden we natuurlijk niet anders dan het kind Toni noemen.
Of Tony als het een jongen was geweest.
Zo'n gepersonaliseerde reep was immer nog een pak duurder.

Dat van Toni/Tony is een grap.
Het is zelfs zo dat de geboortekaartjes een week op zich hebben laten wachten omdat we het geslacht niet wisten en we pas daags nadien de naam hebben doorgegeven.
In tussentijd zaten die Naaisen maar te wachten om de kleurplaat in elkaar te passen.
En toen alles in elkaar paste, wou ik er ineens nog een kraamkosttekeningetje bij, want dat kraamkostplan bleek wel te werken en ik wou gelijk iedereen op de hoogte brengen.

Trouwens, dat van die platte buik en dat doorslapen dat was ook een grap.
Spijtig genoeg.

Voila, de kleurplaat in vol ornaat, voel u vrij om ze in te kleuren, ze staat ervoor!

Luiertime baby, drie weken later

Toen ik het rokjesboek schreef ging het hier vnl. over rokjes.
Toen ik het moestuinboek schreef ging het hier vnl. over tuinieren.
En nu ik pas bevallen ben van een oeliekoeliewoelieboeleke gaat het hier dus inderdaad vnl. over oeliekoeliewoelieboelekesdingen gaan.
Zo werkt dat hier.

De volgende weken ga je hier alles lezen over bevallen, geboortekaartjes, borstvoeding, doopsuiker, misschien wel zelfgemaakte babykleertjes, luiers, kraamkost, draagdoeken, hoe ik na drie weken al terug een platte buik had en tegelijk mijn baby doorsliep.
Maar laten we eerst beginnen met de luiers!

Bij de lancering van My Fair Baby in september gaf Elisabeth van Klein Spook mij een snelcursus wasbare luiers, afgestemd op de luiervoorraad die ik bij elkaar had gesprokkeld. Die voorraad bestond uit simpele meegroeiluiers en inleggers. Ik kocht wat wollen en gewone (pul) overbroekjes bij en ik was er compleet klaar voor.

Meteen ook hét grote voordeel, je schaft één keer (online) luiers aan en that's it.
Nooit nog zonder luiers zitten, gewèldig!
Ik kocht dus niet -voor alle zekerheid- toch nog maar een pak wegwerpluiers maar besloot om meteen, vanaf dag één er keihard voor te gaan.

En dat ging.
In het begin zat dat stukje navelstreng natuurlijk wel in de weg (ik weet niet hoe ze dat in het ziekenhuis doen, maar bij Toni&c° lieten de vroedvrouwen dat gewoon bloot, na een paar dagen is het voldoende opgedroogd om het een stukje in te korten zodat je al geen rekening meer moet houden met dat klemmetje en op dag vijf viel het er hier al volledig af -en in tussentijd maar stinken) dus dan flapte ik dat omhoog en legde er een gaasje op. (Nadat ik er eerst wat moedermelk op drupte, prima ontsmettingsmiddel dat!)
Door de grootte van het kind en de dikte van zo'n luier konden de body's in maat 56 en 62 wel meteen weer de kast in.

Ik heb wat geëxperimenteerd met verschillende combinaties en voor het moment vind ik de twee versies van hierboven het handigst.
De combinatie inlegger en pul-overbroekje (rechts) is net zo makkelijk als een wegwerpluier. In zo'n broekje past natuurlijk ook een luier dus je kan er alle kanten mee uit.
De overbroekjes hoeven pas na een aantal keer uitgewassen te worden, tussen twee beurten hang ik ze op om te drogen.
Ik koos vnl. broekjes met drukknopen en al goed want de paar broekjes met velcro die ik heb plakken heel de inhoud van het wasmachien aan elkaar.

Voor de luiers gebruik ik liever de wollen overbroekjes. Ik geloofde dat nooit, maar die dingen jeuken niet, ademen én zijn toch net zo waterdicht als een wegwerpluier. Straf, wie had dat gedacht van een schaap.
De wollen broekjes zijn ook wat groter dan een luier dus geen kans op lekken omdat de luier toch nog hier of daar komt piepen.
Fijne oplossing voor nonchalante mensen.

Na het verschonen laat je het wollen broekje even uitluchten en bij de volgende verschoonbeurt kan je het al terug gebruiken, dat heb ik nog nooit meegemaakt met een pamper!
Na een week of twee (of als ze vuil zijn) was je de broekjes en daarna week je ze weer even in een lanolinebadje om ze waterdicht te houden.
Iets omslachtiger dan een pul-overbroekje, maar ik zou het toch een kans geven.
Moest je er geen ontzettend dikke reet van krijgen, ik zou er zelf dragen.

Voor ik ga slapen samen met Toni doe ik haar een luier met wolbroekje én extra inlegger aan en zo'n tien uur later verschoon ik haar pas terug. No problemo, soms stinkt ze dan wel.
En als ze ooit zoveel plast dat ze door- en doornat wakker wordt, dan zou ik misschien toch opteren voor een wegwerpluier, ik wil veel doen voor het milieu, maar niet mijn slaap er voor laten, dus ik ga niet midden in de nacht plasluiers lopen verversen.
Sorry, maar hey, de eis tot consequentie is de doodsteek van elk goed initiatief.

Hier de voorraad van zo'n drie dagen luieren, links de pul-broekjes al gevuld met inleggers, in het midden de luiers en rechts de wolbroekjes.
Niks zo gezellig dan om de paar dagen die mand aan te vullen met schattige witte luiertjes.
Van pampers werd ik bijlange na niet zo enthousiast mensen!
(Het zal misschien de roze wolk zijn.)

In de woonkamer staat dit mandje dat dagelijks aangevuld wordt.
In het emmertje gooi ik de vuile luiers, het dient louter als vervoermiddel. Na de luierwissel neem ik het mee naar de garage waar ik de luiers te drogen hang op een rekje.
Voor alle duidelijkheid: de luiers worden wel telkens uitgewassen!
Natte luiers in een emmer aan het wasmachien vond ik maar een smerige gedachte. Toen las ik op het www dat iemand het zo deed en schafte ik meteen een extra droogrekje aan. En neen, in tegenstelling tot wat je zou denken stinkt dat eigenlijk niet.
Afhankelijk van wanneer er gewassen wordt gooi ik kakaluiers soms wel meteen in de wasmachine.(Er zit een limiet op het aantal keer dat ik een kakaluier wil aanraken.) Uitspoelen doe ik niet, ik kegel alles zo het wasmachien in.
Je kan nog een extra vliesje in de luier leggen zodat je de inhoud in het toilet kunt gooien. Ik vergeet dat meestal en ik heb de indruk dat het voorlopig niet veel avans is.

Rechtsonder in het mandje liggen extra inleggers en rechtsbovenaan iets anders tof, cheeky wipes, een doosje gevuld met herbruikbare natte doekjes.

Je koopt een set of maakt alles zelf, ik kocht alles. Het doosje vul je met een bodempje water, daarin doe je een drupje etherische olie en daarin leg je de doekjes. Fantastisch! Vorige babyfases probeerde ik soortgelijke dingen maar nooit kwam ik op zoiets simpels als een bodempje water en een drupje lavendel.
De vuile doekjes hang ik eveneens op het garagerekje en gaan samen met de luiers in de machine.
Na de wasbeurt gaan ze nat terug in het doosje, onderaan het stapeltje.
Voor onderweg kan je zakjes kopen om de propere en vuile apart van elkaar lekvrij mee te nemen.
En zo is er voor alles op oplossing!



Note:
Deze blogpost is niet gesponsord, maar Klein spook is gewoon een erg fijne winkel!