Met een baby die het nog steeds haat om in de auto te zitten (we durven echt niet op reis gaan dit jaar) doen we alleen nog uitstapjes op minder dan een uur rijden.
Luik dus!
Nog eens Luik, want we passeren hier geregeld.
Al was het maar om hier ontbijten, zo gezellig!
Québec Café, een stukske Canada in België.
Terwijl we genieten van ons Copieus Canadees ontbijt begint het te regenen, changement des plans, geen wandeling, maar op zoek naar iets drogers.
Een aquarium bijvoorbeeld!
Deze bestemming wordt een aantal keer aanbevolen wanneer ik naar tips hengel op Facebook, ik merk wat gegniffel op, maar dat negeren we.
En kijk eens, onderwaterwormen, alsof dat niet de moeite waard is!
En ziet, haaien!
In Luik!
Ik maak de kinderen wijs dat het geen echte haaien zijn, maar haaien op afstandsbediening, haha, wat een grappige moeder ben ik toch!
Het aquarium heeft ook een droog gedeelte, op een bovenverdieping staan er in een jaren 80-setting een hoop opgezette dieren en skeletten bij elkaar.
Waar je gewoon kan doorwandelen.
<3 La Wallonie!
Door de taalgrens die Vlaanderen al een eeuwigheid van Wallonië scheidt zijn de tijgers er doorheen de evolutie anders gaan uitzien in beide landsdelen.
Om nog maar te zwijgen van de jachtluipaarden.
Omdat we nu toch al in de studiereissfeer zitten stoppen we ook even in het plaatselijke stationnetje. We verheugden ons -de hoogstaande architectuur indachtig- op een hoogstaande meeneemkoffie, maar we moeten het doen met een Waals alternatief.
Koffie is koffie en we zijn geen klagers.
We zetten onze tocht verder richting Voeren. Onderweg passeren we in het kader van de studiereis ook even aan het fort van Aubin-Neufchâteau.
En wat verder stoppen we voor de les Faciliteitengemeentes, een uitvinding waar eigenlijk niemand- buiten drie Walen en vier Vlamingen, elk met een spuitbus- van wakker ligt.
We sluiten af in Teuven, een alleraardigst dorpje in de Voerstreek waar het prachtig wandelen is.
Spijtig genoeg regent het nog altijd.
We slaan de wandeling over en gaan meteen aan tafel.
Ik doe een poging om de drie kinderen samen op één foto te krijgen.
Na de maaltijd rijden we voldaan terug naar huis, door een gehucht dat misschien wel eens De Plank zou kunnen heten.
Over onze studiereis naar Luik
De Ninglinspo, een bestemming voor impulsieve dagtrippers
Toen ik klein was en we een daguitstap deden dan ging mijn moeder de dag ervoor inkopen doen. Zakken vol flesjes water en sap, koeken, chips, fruit, snoepjes, worstjes, kaas, kauwgom en rolletjes muntjes werden aangesleept.
Voor ze ging slapen lag op tafel voor iedereen een trui, regenjas, reservekledij en een propere zakdoek.
Koelelementen werden in de diepvriezer gestoken, de frigobox werd uit de kelder gehaald en de goei boter werd op het aanrecht gezet.
's Morgens stond ze een uur vroeger op om sandwiches (wie eet er nu boterhammen op een daguitstap?) te smeren en fruit te snijden.
De reisroute werd nagegaan en zorgvuldig genoteerd in twee verschillende lettertypes met markeerstift.
Als wij op daguitstap gaan dan is dat iets wat ons tien minuten voor we vertrekken ineens te binnen schiet.
Zo ook vanochtend.
Amai, zo warm dat het gaat worden vandaag zuchtte ik in mijn eigen.
Hey, anders moeten we naar de Ardennen rijden!
Och ja, de Ninglispo, da's lang geleden!
Ik sommeerde de kinderen zich aan te kleden, schoot de badkamer in om de man in te lichten, raapte een rugzak, drinkbus, draagdoek en luiers bij elkaar en tien minuten later zaten we in de auto.
Juist nog even langs de winkel voor fruit, brood, kaas en een worst en weg waren we.
Een goed uur later stonden we hier.
Aan de oevers van de enige echte wildwaterbaan van België, gratis bovendien!
Ik wil morgen en overmorgen ook naar hier komen kwekte Abel al na vijf minuten.
Gaan we verder vroeg hij toen we amper een stuk brood binnen hadden.
Ik vond dat wel een goed idee toen ik iets voelde kriebelen en bedacht dat er vast enge beestjes in Waals gras zouden kunnen zitten.
How we love de Ardennen!
Onderstaande foto's zijn filmpjes die u eens moet bekijken als u mijn kinders Kempisch wilt horen kwekken. Gewoon klikken, geen idee waarom ik ze hier niet meer kan tonen. Iemand?
En de Ninglinspo is een bergriviertje dat u zeker eens moet afstappen, vergeet uw Teva's en reservekleren niet!
Het verhaal van Bent, de zwemmende dinosaurus
Ik haat knutselen met kinderen, pardon, ik haat knutselen met mijn kinderen.
Dus toen Abel gisteren verkondigde dat hij zo'n dino zoals bij Shaun het Schaap (Volgens Abel is 'Shaun' het schaap en 'Hetsjaap' de hond) ging maken wist ik al wat er ging gebeuren.
Knutselen eindigt hier namelijk altijd met het amusante duo: Gebleet & Ambras!
Abel huilt omdat hij zijn knutselwerkje op de een of andere manier per ongeluk kapot heeft gekregen en Jef is kwaad omdat hij iets wil maken wat maar niet lukt of teveel tijd kost. Dan wil hij bijvoorbeeld een leeuw tekenen maar die trekt dan volgens hem meer op een koe ofzo.
Het is altijd wel iets. Het eindigt altijd hetzelfde en er wilt nooit iemand opruimen.
Ik ga ook gegarandeerd roepen zodat ik uiteindelijk met een schulgevoel mee zit te knutselen én ook nog eens alles kan opruimen.
Ik herhaal mijn eerste zin:
Ik haat knutselen met kinderen, pardon, ik haat knutselen met mijn kinderen.
Ik laat u even meegenieten met het knutselmomentje van gisteren!
Omdat ik geen goesting had in het normale verloop dacht ik het lot te slim af te zijn en meteen van in het begin pro-actief mee te knutselen.
Het was uiteindelijk weekend en het regende, wat doen ouders anders op zo'n dag?
We tekende dus een dino en namen hem over op karton.
Abel kleurde hem in, met stiften die toevallig eens niet halverwege op waren.
De dino werd uitgeknipt zonder per ongeluk in een been te knippen en daarna in elkaar gezet zonder iets kwijt te doen. En toen was hij klaar!
Zomaar, zonder gebleet of ambras.
Ik verwachte dan ook het ergste toen ik in de tuin ging werken en ze samen een filmpje gingen maken met de kartonnen dinosaurus.
En inderdaad!
Na drie kwartier stond er een huilende Abel aan de achterdeur die per ongeluk op de dino had getekend omdat hij een zwembroek wou maken.
Om een lang verhaal kort te maken, er werd alsnog een zwembroek getekend, aan de dino kwam plastische chirurgie te pas, Jef was kwaad en vol zelfmedelijden omdat de foto's van het filmpje niet gelukt waren, we zorgden dus samen voor nieuwe en ik zat voor de rest van de avond achter de computer achtergronden wit te maken.
Maar de kinders ruimden alles op en de man bracht frieten mee.
Zo zie je maar: Het komt allemaal heus weer goed!
Koninklijk Balens Instituut voor Natuurwetenschappen
Ineens was het er.
De dinomanie die elke kleuter moet doormaken alvorens naar de lagere school te kunnen.
Het was er, en het was er hard.
Een onderzoekje van een paar kinderen werd een project voor de hele klas en het project werd een heus museum. Vandaag en alleen vandaag opende het museum zijn deuren voor ouders, grootouders en andere geïnteresseerden.
Oh, hoe ik <3 van juffen die kinderen aanmoedigen om hun ding te doen.
De uitnodiging
De bewegende museumdino.
De weg
De glazen behuizing, voorzien van een ingenieus klimaat- en verlichtingssysteem.
De namen
De fossielen
De skeletten
En de museumshop
Voor de voedingsartikelen uit de museumshop hadden Abel en ik en de rest van de familie gezorgd.
Het werd dinobloed en dinokoeken.
De koeken werden gemaakt volgens dit recept met veel vet en suiker, juist alles wat een koekje moet zijn.
Voor het fossieleffect zorgden de poten van de dieren die niet mee waren naar school.
En dan bandwerk.
En klaar.
Ik dacht eerst zelf etiketten te schrijven, maar toen zei Jef: Ik denk dat ze er liever een dino op hebben. Dat dacht ik dan na nader inzien eigenlijk ook.
Dus knipte en plakte ik photoshopgewijs deze stijlvolle etiketten aan elkaar.
Zo classy vindt u ze niet in de winkel.
Dinofont en bloedfont
Voer voor de gevederden
Als ik later op pensioen ben koop ik voor mezelf een relaxzetel. Die zetel zet ik aan een raam met zicht naar buiten. Buiten plaats ik een voederplank en aan die voederplank hang ik vetbollen. Dan maak ik mezelf een grote tas thee, zet een muziekje op, flap zittend de relax open en kijk naar buiten.
Tot het zover is maak ik samen met mijn kinderen vogelvoer.
Het naar buiten kijken is voor rustiger tijden.
Vogelvoer maak je makkelijk zelf door (ongebruikt) frituurvet te laten smelten en er vogelzaad door te roeren. Neem ongeveer gelijke hoeveelheden, zie je nog veel vet voeg dan nog wat zaad toe. Gebruik vogelzaad, geen kippenvoer, deze zaadjes zijn te groot en te hard.
Dit is de gemakkelijkste manier, vul wat koffiekopjes met het mengsel en duw er een takje in. Haak het kopje wanneer het vet gestold is aan een tak of maak het vast met een touwtje.
Zoek bij een stenen bloempotje een tak die tot de helft in het gat past. Zo is het gat meteen gedicht en loopt er geen vet uit.
Vul het potje en zet het rechtop in een glas tot het vet gestold is.
Maak op regelmatige afstand een knoop vast aan een touwtje. Stop deze kopen in een ijsblokjesvorm die je vult met het voedermengsel. Eens afgekoeld en gestold zijn de blokjes er makkelijk uit te drukken.
Zonder knopen kan ook, maar dan breken de vormpjes sneller van het touwtje.
Snij een appel in twee en hol beide helften uit.
Maak met behulp van een naald een touwtje vast aan de appel en vul de appel met het mengsel.
Haal met de hulp van een naald een touwtje door de onderkant van een plastic of aluminium bekertje. Maak een knoop of takje vast aan het uiteinde en vul het bekertje met het mengsel.
Hou er rekening mee dat er een paar drupjes vet uit het gaatje lopen.
Maak verschillende klokjes aan elkaar vast en hang omhoog.
Zet ook wat zuiver water in de buurt. Voeg geen suiker of zout toe tegen het bevriezen, maar ververs het water dagelijks. Geef koud en geen lauw water, in lauw water zouden de vogels een bad kunnen nemen waarna hun veren zouden bevriezen.
Komend weekend vindt Het grote vogelweekend van Natuurpunt plaats.
In uw achtertuin!
Haast je dus maar een beetje.
