Klik op de foto's voor een grotere versie op Flickr.
- De truc met de stolp
In Schepdaal creëerde Marc een siertuin vol verrassende hoekjes, met daarin een moestuin, twee serres en een boomgaard.
- Niet groot, wel slim
Twee terassen op vier hoog en dertig bloembakken vormen samen de dakmoestuin van Patsy en Els in het hart van Antwerpen.
- Strak gepland/geplant
Fabian, een professionele tuinontwerper met een uitgesproken visie, was ooit informaticus. Dat superrationele zit nog altijd in zijn werk: elke vierkante meter is doordacht.
- Samen rond een serre
Een boerderij als ontmoetingsplek, in een Brusselse buurt met veel samenlevingsproblemen.
- Gekweekt op gevoel
Christine en Baptiste pakken de tuin intuïtief aan, zonder groot plan of ontwerp: "We bekijken gewoon wat er werkt."
- Oogst voor allen
In de stadsboerderij van Turnhout wordt gewerkt met groot respect voor de natuur. Maar het is ook een plek waar mensen nieuwe kansen krijgen.
- Wilde proeftuin in de Kempen
Christine kookt al jaren met wat de tuin en de omgeving haar bieden. Net dat maakt haar keuken grenzeloos avontuurlijk.
- Sterren van eigen kweek
Een wonderland met duizend variëteiten: de moestuin van het tweesterrenrestaurant L'air du temps is een kweekgrond voor nieuwe en onverwachte smaken.
- Iedereen gelijk voor de wet
In het volkstuincomplex van Geel zijn de tuiniers van alle leeftijden en beroepen.
- Biodivers spektakel
Bij het oude gemeentehuis van Outgaarden legden Riet en Bjorn een tuin aan volgens de principes van de permacultuur.
- Voor vele mondjes
Hilde tuiniert om elke dag zeven monden te voeden. Niet teveel gekke smaken, wel veel oogstplezier.
Hij ligt al even in de winkel, tijd voor wat reclam!
Els, Dorien en ik bezochten 11 geweldig inspirerende moestuinen, we maakten tekeningen, bedachten recepten en Nest goot alles in een prachtig boekje.
Nu voor slechts 7,95 in de dagbladhandel!
Nest Moestuin
De Moestuinspecial 2017
In het najaar van 2014 maakten we een Moestuinspecial voor Nest, in 2016 doen we dat nog eens over!
In 2014 werd het een kalender, dat nog eens doen zou onnozel zijn dus verzonnen we iets anders.
Bijna een jaar rond trokken/trekken Els en ik het land rond op zoek naar inspirerende moestuinen, in mijn kielzog geregeld een kind (of drie).
Vorige week trok ik mijn elfenjurk aan en vertrokken de kinders en ik naar moestuin 5 en 6.
Moestuin 5 is de moestuin van Riet, Bjorn, Jef, Willem en Suus en ligt rond het oud-gemeentehuis/school van Outgaarden.
Schoon bloemen in hun moestuin!
Heul schoon bloemen!
(Ik beperk me voorlopig tot de foto's van de mensen, voor de echte moestuinfoto's is het wachten op het magazine, we gaan dat hier allemaal al niet verklappen.)
Allee of toch eentje.
Whahaha, geweldig hé, niet meteen een moestuin uit de boekskes.
Binnenkort natuurlijk wel.
Moestuin 6 dan, de moestuin van een vriendin.
Ge moogt eens raden de welke.
Het is die vriendin die veel meer naait dan ik.
Het magazine wordt een geweldig geheel van zalige foto's, bondige reportages, aparte vragen, lekkere recepten van Dorien (dat is altijd een aanrader), tekeningen en heel veel tips en handleidingen.
Kortom, voor elk wat wils.
En dat voor minder dan 10 euro.
Ge gaat niet anders kunnen dan dat in huis halen.
Dat is hé?
En anders nu toch wel zeker?
Alle foto's en de bruine benen zijn van Els Menten.
Hoe Mme Zsazsa oerprei in tomaten veranderde
Ken je die mop over de man met autopech (platte band, geen krik) op een afgelegen weg die zich onderweg naar het enige huis in de omtrek alle mogelijke (negatieve) senario’s inbeeld en zich daar zo in opjaagt dat hij bij het opendoen van de deur roept: WEET GE, IK MOET UW KRIK AL NIET MEER HEBBEN! ?
Wel die man was ik toen ik vorig jaar naar mijn eerste tuinruildag reed.
-Ge gaat dat zien, iedereen is al weg met alle leuke dingen (want ik was natuurlijk weer te laat vertrokken)
-En wat als ik nu niks meer overheb om te ruilen en toch nog een plantje wil? Tof.
-Ik ken dat al, iedereen gaat alleen maar brol bijhebben, zo van die zielige plantenkneusjes in kapotte plastic potjes.
-Maar wel allemaal op mijn oerprei afvliegen.
-Was ik maar thuis gebleven, zo’n schoon weer.
Op de ruildag aangekomen parkeer ik mij ergens aan een gracht (Ze hebben zelfs geen deftige parking voorzien!) en probeer ik een evenwicht te vinden tussen zoveel mogelijk tegelijk dragen (een baby incluis) en heelhuids aankomen.
Ik sla nog maar het hoekje om en drie man snelt me al tegemoet. Kom geef die doos hier, waar wil je ergens staan? Amai zo’n schoon boeleke! Hier sé Madame Zsjasja, das nu ne keer tof sé. Wat hebt ge bij? Op die laatste vraag ga ik nog een keer of 16 keer moeten antwoorden. Oerprei, kent ge dat? Dat is een doorlevende preisoort, in de zomer eet je de ondergrondse bolletjes en in de lente de preitjes. Tof ze! Ruilen?
Maar dat ruilen blijkt niet zo strak toegepast te worden. Er wordt lichtjes anders te werk gegaan en het gaat ongeveer als volgt:
Je zoekt een plekje, stalt er alles uit (dat kan van een overschot tomatenplantjes over zelfgeoogste zaden tot hostascheuten gaan) en gaat dan wat rond. Als er ondertussen iemand bij je kraampje staat loop je rustig even terug, niemand zal je spullen roven terwijl je weg bent. Wil de geïnteresseerde een van je plantjes dan vraagt hij beleeft de toestemming en zegt dan iets als: En daar sta ik, kom sevens maar eens langs.
Voila, zo simpel als dat.
Allemaal een beetje moeilijk voor ons-de bedeesde Vlaming-, maar na een paar keer gaat het al wat vlotter.
Ik vertrok met 16 pakjes oerprei en keerde terug met tomaten, komkommers, meloenen, pompoenen, paprika’s, pepers en nog wat kapotte potjes met … planten. (Tip: neem een potlood en wat plantenetiketten mee want niemand houdt al die potjes uit elkaar. Ook wat zakjes of kartonnen dozen zijn geen slecht idee.)
Vooral met de tomaten, pepers en paprika’s was ik gelukkig, door gebrek aan tijd en ruimte had ik er zelf geen gezaaid en nu had ik in een klap van elk een heleboel variëteiten.
Dat is het grote geluk van ruildagen, in plaats van hopen zaad te kopen zaai je wat meer van een beperkt aantal groenten en die overschotten ruil je met gelijkgestemden. Geniaal, goedkoop en gezellig, want er waren niet alleen groenten maar ook koffie, thee en koekjes en dat smaakt allemaal zoveel lekkerder onder gelijkgestemden.
Dit jaar organiseren de verschillende Velt-afdelingen weer ruildagen, dit weekend zijn er in Diest, Kessel, Maasmechelen en Malderen. Hier vind je de adressen.
Heb je niks om te ruilen, dan kan je je geld gaan opmaken op de rommelmarkt van het Krugerplein in Borgerhout. Dorien en vrienden houden er een kruidenkraam open ten voordele van Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Behalve plantgoed verkopen ze ook granola, aardpeerpickles, rabarberconfituur, zaadbommen, kookboeken en nog veel meer.
Organiseer jij ook iets dat in dit rijtje past, shoot, dan zet ik het erbij!
Deze tekst was eerder te lezen in de Nest van april.
Traagheid
Sinds kort loop ik weer. En hoewel de feestdagen - bijhorende kilo’s en daaruit voortvloeiende goede voornemens - nog niet zo lang achter ons liggen hebben ze er toch niet alles mee te maken. De reden van mijn plotse vlaag van sportiviteit heeft alles te maken met onze hond. Want wanneer onze hond niet dagelijks flink wat lichaamsbeweging krijgt verzint hij wel zelf een leuk alternatief. Zo speelt hij graag jachttafereeltjes na met mijn gieters, hij werpt ze wild in de lucht en vangt ze dan woest op om er vervolgens met een genadeslag in de nek (dat is dan de teut) korte metten mee te maken. Wortels of bieten opgraven vindt hij ook tof, die peuzelt hij dan op voor de achterdeur. Soms zie ik hem in de verte met een keerborstel rondcrossen. En er was ook een tijd dat hij de was van de draad trok, of gewoon heel het wasrekje tegen de grond meesleurde. Werkelijk wanhopig werd ik daarvan.
Maar veel gewandel, drie gieters en vooral veel gevloek later doet hij het wasding toch al een hele poos niet meer.
Wortels en bieten blijft hij nog af en toe verslinden, maar hey, het hadden ook onze kippen, eenden of katten kunnen zijn natuurlijk en die laat hij (jachthond zijnde) toch maar mooi met rust.
Op de dagen dat het weer wat minder is of dat ik geen tijd heb dan lopen we ons toertje.
De hond doet zijn ding en ik ben twee keer zo snel weer terug.
Maar dat is eigenlijk heel hard tegen mijn natuur. Ik kan namelijk enorm genieten van traagheid.
Waarom iets aangenaams snel doen als je er door traag te zijn dubbel zo lang van kan genieten?
Want hoe leuk is dat eigenlijk niet, een klein half uurtje per dag niks moeten en niks kunnen, juist wandelen en wat rondkijken. Wie wil er aan de yoga als je ook gewoon kan wandelen?
Die traagheid pas ik op zoveel mogelijk vlakken toe. Ik begin met plezier een uur vroeger te koken zodat ik alles lekker traag op een zacht vuurtje kan laten garen. Terwijl heb ik dan nog tijd om wat wortels of appels te schillen voor de kinderen. Die kunnen namelijk niet altijd even hard lachen met mijn traagheid.
Ook in de tuin vind ik traagheid een fijn idee, waarom een kant-en-klare tuin bestellen bij de tuinaannemer als je zelf plezier kan beleven aan de aanleg er van om zo traag alles te zien evolueren naar een geheel dat perfect aanvoelt.
Drie jaar geleden legde ik een nieuwe moestuin aan. Twee jaar geleden maakte ik nog een extra brede strook vrij voor bloemen, die vorig jaar dan eerder vol onkruid bleek te staan. Een paar wandelingen dacht ik over het probleem na en de oplossing bleek even geniaal als simpel. Ik zou het onkruid overbluffen met woekerende pompoenen en Oost-Indische kers. Niet eens heel veel wiedbeurten laten gaf het onkruid zich gewonnen tegen de oprukkende pompoenen en bloemen. En nu nog altijd houden de resten van deze twee de strook vrij van onkruid.
In het najaar maakte ik een nog nieuwe strook vrij, deze keer aan de zijkant van de moestuin. Er kwamen 15 laagstamfruitbomen, die plantte ik op een mooi, zonnige weekend in december, in t-shirt.
Wie wil er aan de yoga als je ook gewoon wat in de moestuin kan werken?
Deze tekst was eerder te lezen in de Nest van februari.
