Hoe zou het ondertussen zijn met de vijf die ons een maand geleden vervoegden?
Wel, zoals je er kan tellen zijn ze nog met vier.
Maar vrees niet vrienden!
Ook nummer vijf is er nog.
Ze woont tijdelijk op een andere afdeling, de dienst neonatologie.
Kip nummer vijf is namelijk moeder geworden!
Een mirakel, vrienden want ze heeft nog geen enkel ei gelegd sinds ze hier is.
En zelfs als ze al eieren zou leggen is de kans klein dat er ooit een kuiken uit komt, want ook al kunnen legkippen sex hebben, ze worden vrijwel nooit broeds.
Het zou voor het eierfabriek niet goed uitkomen als alle werknemers elke twee maand een maand op zwangerschapsverlof zijn.
Legkippen zijn er namelijk op geselecteerd om zo weinig mogelijk broeds te worden.
Net zoals bij auto's en groenten zijn er dus ook bij dieren 'hybride' versies.
Tja, op de boerderij van tegenwoordig hebben de boer en de boerin meer sex dan heel hun veestapel samen.
Maar terug over naar de nummer vijf.
Zondagavond vinden we haar, meer dood dan levend onder het kippenhok.
We leggen haar bij de kuikentjes die we die ochtend op een markt kochten, knal onder een warme lamp met een grote bak eten voor als ze toch bij haar positieven zou komen.
'Ofwel haal ze de ochtend niet, ofwel heeft ze morgenvroeg alle kuikentjes doodgepikt!' denken we, positief ingestelde mensen als we zijn.
De volgende ochtend leeft nog iedereen!
Samen verslinden ze grote hoeveelheden eten en na een paar dagen stapt ze al terug wat rond.
De kuikentjes bombarderen haar tot moeder en zij schijnt zich er niet echt aan te storen.
Tijdens een onweer vind ik in het hok alleen een kip terug, alle kuikentjes schuilen onder haar gehavende vleugels.
En sindsdien loopt er een fiere pleegmoeder door de tuin.
Schoner leest u het niet vandaag.
En dit is een filmpje.
Verwikkelingen in het kippenhok
Over nieuwe oude kippen en zelf koekjes bakken
Drie jaar geleden besloot Europa dat kippen in een legbatterij voortaan in grotere hokken moesten zitten, in plaats van met 21 per vierkante meter moesten ze diezelfde ruimte nog maar delen met zijn 17'en.
Verrijkte kooien noemden ze het.
Héhé.
Konden die kippen even opgelucht ademhalen.
Even vergelijken; eerst zit je met 12 in een kleine auto, om daarna dezelfde auto 'nog maar' te moeten delen met 8 andere personen.
Dan zijn er toch een paar plaatsen waar ik zeker niet wil zitten...
Met zijn negenen in een auto dus, voor de rest van je leven, met acht andere personen die je van haar noch pluimen kent en die dan ook nog eens steeds hetzelfde zeggen.
Tok.
Scharrelkippen zijn nog beter af, die moeten dezelfde vierkante meter maar delen met negen, ge zult op die vierkante meter maar de laatste worm zijn...
Hoewel.... die vierkante meter bevindt zich ergens in een stal, dus de kans is eerder klein dat scharrelkippen ooit in hun leven een worm zien.
Maar u dacht waarschijnlijk wel dat scharrelkippen gezellig buiten rondliepen hé?
Ik weet het, ik ook.
Enkel vrije-uitloop en biologische eieren komen van kippen die in de buitenlucht mogen scharrelen.
Maar laten we het eens even hebben over de legkippen in de verrijkte kooien.
Tja, goedkope eieren komen van kippen die er goedkoop uitzien.
En als de kippen er zo ongezond uitzien, hoe gezond zouden hun eieren dan zijn?
Dat vraag ik mij af.
Hoogst waarschijnlijk staan deze kippen ook op de loonlijst bij de koekjesfabrikanten en bakkers, dus hoe flink je ook vrije uitloop of biologische eitjes koopt, eten doe je deze toch.
Omdat ik in mijn leven al heel wat koekjes en taarten heb naar binnengewerkt werd het tijd om mijn schuldgevoel af te kopen.
Er zijn wel wat organisaties die zich bezig houden met kippen redden, deze kippen kwamen via deze organisatie bij ons terecht. Hier kan je bij hun overal terecht.
Niet iedereen is even tevreden met hun komst, maar de gemoederen bleven deze keer wel bedaard. In tegenstelling tot alle vorige keren dat er nieuwe kippen de toom vervoegden, dan stond het kippenhok even op stelten.
Komt dat door Harry die al eerder bewees te allen tijde de orde te kunnen bewaren of hadden de kippen gewoon niet door dat deze vreemde kale schepsels ook kippen waren? Het kiekenvel had hun anders wel op het goede spoor kunnen brengen.
Ondertussen zijn ze al wat gesetteld, hoewel ze nog liefst de hele dag onder het kippenhok zitten (hun vertrouwde vierkante meter) zie ik ze soms al rondscharrelen.
Dus, ik stel voor!
Iedereen met een tuin haalt wat sukkels in huis en we geven ze de vier vierkante meter per kip die ze nodig hebben om gezond te zijn
En omdat je al snel met een eioverschot zit, ruilen of verkopen we eitjes met mensen zonder tuin.
Ik heb eens rondgevraagd en 30 cent per ei blijkt een faire prijs te zijn, in de winkel kost een ei tussen de 11 cent (356 van Delhaize) en 52 cent (Columbus) per ei.
Gewoon vrije-uitloop of biologische eieren kopen kan natuurlijk ook.
Of minder eieren eten en de eitjes vervangen door een alternatief is nog een andere mogelijkheid.
Verder eten we gewoon minder koeken van de winkel maar bakken we ze zelf of ruilen we ze tegen eitjes.
De crikel is weer rond sé.
Nu enkel uw meest geslaagde koekjesrecept nog.
Shoot!
Wat betreft het 'bio' gehalte van mijn eitjes, feitelijk is dat niet correct, ik geef wel biologisch eten, maar ze krijgen natuurlijk ook wel eens niet biologische restjes.
Met dank aan Melanie van EVA voor de cijfers.
Indische loopeenden
Ik heb de komst van dit duo nooit officieel aangekondigd, dus ik kan u niet precies vertellen hoelang ze er ondertussen al zijn. Minder dan twee jaar, meer dan een jaar, zoiets.
U denkt vast: ja, twee eenden, niks speciaals aan, zie ik overal!
Haha, wijsneus! Fout gedacht!
Deze twee eenden (waarvan het verenkleed geweldig accordeert met de winterse tinten van de moestuin) zijn namelijk Indische Loopeenden.
Indische wat?
Indische loopeenden, dat ziet ge zo.
Een eendenras dat een dikke 150 jaar geleden van Zuidoost-Azië onze richting uitkwam. (Lopend waarschijnlijk)
Ik vind op het internet terug dat ze gekend staan voor hun bijzonder hoge leg zo'n 150 tot 200 eieren per jaar. Maar daar heb ik anders nog niet veel van gemerkt, wij stranden al twee lentes op zo'n 15 eieren.
Misschien hebben we geen raszuivere loopeenden, want ik lees ook overal dat de vrouwtjes kwekken en de mannetjes geen geluid maken en hier is het net andersom.
Maar wat ze wel naar de Indische loopeendnorm doen is slakken eten!
Ze doen zelfs niet anders.
Heel de dag door lopen ze te snuisteren naar slakken, wormen, rupsen, kevers en ander lekkers, gras of groenten heb ik ze nog niet zien eten.
Dat ze slakken eten was dan ook de reden van hun komst.
Omdat we door toeval pas deze winter ontdekten dat onze teckel Blanche niet meer jaagt op de kippen en ander pluimvee konden ze eindelijk hun ding doen in de moestuin.
En nu het slakkenseizoen goed gestart is, zit het vrouwtje te broeden.
Het is ook altijd iets.
Vooraleer iedereen nu naar de pluimveemarkt snelt (Aan uw eigen kent ge een ander) zal ik u even informeren met wat ik ondertussen al leerde of vond van deze grappige rechtoplopende eendjes.
Hebben Indische loopeenden water nodig?
Waarschijnlijk niet, maar hier nemen ze meerdere keren per dag een bad in de poel en ze worden daar precies wel erg gelukkig van.
Ze hebben in ieder geval veel water nodig want ze spoelen constant hun bek, het water ziet er daarom ook snel smerig uit.
Kunnen Indische loopeenden bij de kippen?
Zonder probleem, uw kippen gaan wel nooit nog proper water hebben.
Ze spelen wel de baas, zeker het mannetje jaagt de andere kippen weg van het eten.
Toen het vrouwtje nog niet zat te broeden liet ik ze daarom 's morgens vrij in de moestuin.
Eten Indische loopeenden (zaailingen van) groenten?
Neen, nooit gezien, ze scharrelen ook niet zoals kippen die zo alles overhoop halen.
Ze hebben natuurlijk wel grote voeten die zaailingen kunnen pletten.
Maar liefst van al lopen ze tussen grotere planten en aan graskanten waar lekker veel slakken wonen.
Moet je Indische loopeenden leren om slakken te vangen?
Moet je een kind leren om koeken te eten?
Worden Indische loopeenden tam?
In het begin waren onze eenden heel schuw, ondertussen komen ze er gezellig bijzitten als we buiten eten, eten overwint vele angsten.
Als je echt hele tamme eendjes wilt dan zou ik kuikens kopen.
Wat eten Indische loopeenden?
In de zomer halen ze misschien voldoende voedsel uit de tuin, maar in de winter moet je ze zeker bijvoeden. Bij ons eten ze mee van het kippeneten, maar er is ook speciaal watervogelgraan.
Omdat we de eieren opeten geef ik ze liever biologisch kippeneten.
Kunnen Indische loopeenden vliegen?
Ja, toch wel! Maar niet hoog en niet ver, ze gaan dus niet meevliegen met hun wilde soortgenoten.
Hebben Indische loopeenden een hok nodig?
Niet per se, hier leggen ze hun eieren in het kippenhok, gewoon bij in de legbak, maar 's nachts zitten er ergens in het gras, hoewel ze binnen zouden kunnen.
Waar koop je Indische loopeenden?
Op de pluimveemarkt (Heist-op-den-Berg of Mol bv) kom je ze wel eens tegen, ik zou ook eens kijken op Kapaza.
Hoeveel Indische loopeenden koop je best en in welke verhouding?
Eentje is zielig, dus je koopt er minstens twee. Als je geen nakomelingen wilt dan koop je twee mannetjes of twee vrouwtjes of je koopt een koppel en haalt de eitjes weg.
Kan je nog andere leuke dingen met Indische loopeenden?
Moest je een Border Collie of andere schapendrijvende hond hebben kan je ze hoeden, koop dan wel de mannetjeseenden, die moeten niet dagelijks hun ei kwijt.
Je kan ze natuurlijk ook eten, maar ik vermoed dat deze Usain Bolts onder de eenden niet van de sappigste soort zijn.
Zo, dat moet volstaan, of heeft u nog Indische loopeendvragen?
Polly & Boris
Een week geleden troffen we Polly en Boris tegen elkaar liggend aan in hun stal.
Geen van beide wou nog eten of drinken, wat de dierenarts ook probeerde.
Een paar dagen later zijn ze gestorven.
We weten niet precies wat de oorzaak is, de schijnbaar enigste oorzaak zouden de kolen zijn die ze gegeten hebben. Wanneer kolen bevriezen kunnen ze giftig worden voor varkens, zo vertelde de dierenarts.
Maar dat ze er dan ook écht aan dood moeten gaan...
Zo ontzettend triestig.
Die zwangere met haar hond
Dag mag je dus nooit doen met een hond die kak eet.
Dat doet hij inderdaad nog steeds.
Poerten ook, maar ik ontdekte misschien wel waarom; het beest blijkt gaarne aardperen te eten en weet waar ze te vinden zijn.
Dus ik kan u allen melden: Het aardpeerseizoen is van start gegaan! En het zijn er schoontjes!
Maar alle andere irritante puppy-eigenschappen beginnen wat af te zwakken. Toen ik begin deze week uitsliep en het beest alleen beneden was had hij alleen maar op de vensterbank naar buiten zitten staren.
Daarbij had hij wel twee bloempotten uitgekieperd over de zetel, maar hey, ik kon terwijl wel uitslapen.
Ik heb er dus alle vertrouwen in dat het nog allemaal goed komt tegen dat ik moet bevallen.
Dat is toch nog een paar weken, moest u het zich afvragen.
Ondertussen wandelen we nog elke dag, werken we nog een beetje aan een moestuinspecial voor een magazine en een kalender voor een krant en kijken we uit naar de boekenbeurs.
Bevallen schiet er voor de moment nog over, daar denk ik nog niet aan.
De kinderen daarentegen, die zien het volledig zitten. Ze gaan erbij zijn zeggen ze en dan gaan ze zeker en vast zwijgen. En ze gaan zich ook gedragen, echt wel en als ze toch vervelend zouden zijn dan gaan ze zelf wel naar hun kamer.
Uhuh.
De hurker en haar hond
Niks speciaals hier, ik ben nog altijd zwanger en we hebben nog steeds een puppy.
Dat laatste is misschien toch wel een beetje speciaal, want tussen deze zin en de vorige ben ik voor de 18de keer vandaag moeten rechtstaan om in te grijpen.
Deze keer was Nelson dear het crème-glace-bakske met water aan het omkappen.
In de keuken.
In een doos crème-glace kan 2 liter water.
Maar het had ook iets anders kunnen zijn, zoals bijvoorbeeld voor de 25ste keer vandaag het schapenpelske -dat ondertussen verschillende kale plekken vertoont- weer op de zetel leggen, een niet nader genoemde hond van de vensterbank pakken, een stoel terug op zijn plaats zetten nadat hij door heel het huis is getrokken aan het kussen, een onderbroek die zo net nog op het wasrekje hing afpakken en dus waarschijnlijk ook het desbetreffende wasrekje weer rechtzetten en voor de (als ik chanse heb) tweede keer de was ophangen, onderweg daar naartoe moeten uitwijken voor een omgekapte bloempot, drie borstels en een hondenmand die bij een vorige inspectieronde nog keurig op hun plaats stonden of de allerfavoriet, onder luid gebrul een plassende hond naar buiten jagen. Dat plassen is dan niet omdat ik vergeet geregeld naar buiten te gaan voor een enthousiast bejubeld plasje, neen, dat is een van de 'tussendoorplasjes'.
En tegen dan is het ongeveer middag.
En dan hebben we al gewandeld.
Over dat wandelen trouwens, wie heeft er ooit beslist dat een puppy maar vijf minuten per maand dat hij oud is mag wandelen?
3 maand x 5 munuten = 15 minuten wandelen
Daar wordt deze puppy niet bepaald moe van, mensen.
Het lijkt wel alsof deze hond mij voortdurend de boodschap wil geven: Nelson verveelt zich, DOE ER IETS AAN VROUW!
Ziet ge het, hoe hij kijkt?
Oh en als we gaan wandelen moet hij trouwens altijd aan de leiband.
Doe ik het niet duikt hij gelijk de kant in om daar de eerste de beste drol op te vreten.
Of dat nu van een andere hond of een koe is.
En zo kan ik nog wel een eindje doorgaan.
Nadat Mr Zsazsa steeds bleef scherpstellen op de kolen in plaats van op mij zag ik mij genoodzaakt een andere fotograaf in dienst te nemen.
Elegante poses in de moestuin en een bende beesten
Vorige maand zag u mij al een keer staan schitteren in mijn moestuin.
Ene Natasja D zei toen het volgende: Als je nu de volgende keer je lichaam een tikje draait naar (jouw) links, je linkerbeen wat buigt en op je linkervoetentip staat en dan mooi naar de lens kijkt, ewel dan word je asap een elegante zwangere in de tuin en dan zien we die buik ook in profiel.
Volgens mij bedoelde ze dit (ongeveer, dat met die benen snapte ik niet goed).
Maar het kan niet anders dan juist zijn, want kijk wat een elegante zwangere in de tuin!
Ja, zo komt ge ze niet vaak tegen.
Gisteren, rond de middag viel mijn frank dat ik volledig gehuld was in zelfgemaakte kleding, dus sleurde ik Mr. Zsazsa mee naar buiten voor een elegante fotoshoot.
De rok is er nog eentje uit het rokjesboek, het bloeske stak ik in elkaar voor we vertrokken naar Frankrijk.
Ik wist goed wat ik wou, een simpel lijveke in een zacht tricot stofke dat ik al een eeuwigheid in de kast had liggen. Wat ik was vergeten was dat ik al een paar keer een reep van het zacht tricot stofke had afgeknipt.
Geen probleem.
We knippen gewoon een reep van een ander zacht stofke.
Wat wel tot een frustrerend momentje leidde was de afwerking van de naden. Ik heb namelijk nog altijd een kleine tricotangst te overbruggen, ik ben daar trouwens niet de enige in, vanmorgend las ik nog iets soortgelijks bij de fantastische Vink.
Tricotangst, niet om mee te lachen, maar ik moest mij er wel overzetten wou ik iets voor mezelf maken in deze uitdeinende maanden.
Toevallig postte Eva Maria iets daarvoor een van haar geweldig leuke kleedjes, uit tricot. Ik bekeek alle foto's nauwkeurig en besloot het er dan maar gewoon keihard op te wagen.
Na een uur broddelen aan een (te smal geknipte) reep die als biais moest dienen had ik het wel gehad en stopte alle andere stofkes die lagen te wachten terug in de doos waar ze van kwamen. Een mens mag niet te overmoedig worden.
Dus nu heb ik een lijveke in zachte tricot dat er geweldig uitziet als ik mijn haar loslaat, ik vind dat een goed begin.
De rok, dat is een verhaal van een heel andere orde, neem het a-lijn patroon uit het rokjesboek, teken er onderaan ongeveer 40 cm bij en volg voor de rest de handleiding vanaf pagina 87: klokrok in rekkende stof. Op twee uur is zo'n rok af, koffiepauze incluis. Tante Hilde testte het uit.
Tot zover de zelfgemaakte outfit.
Wat je nog ziet op de foto zijn de schoenen (platte schoenen, ideaal voor alle hurkers) en Nelson, die staat meestal ergens op de uitkijk om katten te spotten.
Tussen de kolen bijvoobeeld.
Hij is er nog altijd niet goed uit wat hij nu precies moet doen als hij er eentje tegenkomt.
En vice versa.
Uit elkaars buurt blijven lijkt me inderdaad niet zo stom.
Hij heet Nelson en hij eet platte kikkers
En toen hadden we ineens weer een puppy in huis.
Hoewel ik in het voorjaar nog tegen mijn vader zei: Ik zou mijn hond niet laten bezwangeren, maar als jij puppy's wil, mij goed, maar komt er niet mee af.
Hij hield zich aan zijn woord, en de kinderen waren ook op de hoogte dus niemand vroeg er naar.
Als we ooit nog een hond zouden bijkopen dan zou het een sukkel uit een asiel zijn.
Een teef, zodat je niet overal een vlaag hondenpies ruikt als je gezellig in de tuin zit.
En al zeker een ruwharige hond zodat we niet constant overal haar moeten opkuisen.
En al zeker geen jachthond, met al die kippen en katten in de tuin.
Dus dat nestje Epagneul Bretons, Franse jachthonden godbetert, neen, daar komt er echt geen van in huis.
En toen ineens zei ik: Anders moet ge er eens eentje meebrengen.
Ja en toen was het natuurlijk om zeep.
Dus nu hebben we een nieuwe hond.
Hij heet Nelson en hij eet platte kikkers.
Op kamp & een nieuwe kat
Twee zondagen geleden brachten we Jef naar zijn allereerste kamp.
Op weg naar huis zeg ik dat ik eigenlijk ook nog wel eens graag zou gaan kamperen.
Een dag laten zijn we een vierdehands campingcar rijker.
Een campingcar, dat is een plat remorkske waar een tent aan vasthangt, handig omdat je niet een halve kofferruimte kwijtspeelt aan een tent. Onhandig omdat je je nu verplaatst met een remorkske achter de auto.
Nog een halve dag later is er ook een campingplaats gereserveerd, blijkbaar niet zo evident in het hoogseizoen.
Het kampkind lichtten we old school in per brief. Cool, zei hij toen we hem weer kwamen halen, waar is die nieuwe kat.
Ach, de teleurstelling toen het om een tent bleek te gaan. Volgende keer communiceer ik in drukletters .
De volgende zondag rijden we dit weggetje af naar onze camping.
Waar we ons remorkske uitvouwen aan dit riviertje.
Tussen zo'n 90 gelijkgestemden.
We doen wat alle campinggangers doen. Kleuren, kaarten & lezen.
Vriendschapsbandjes maken.
Koffie en thee drinken.
En ruïnes bezoeken.
Na een lange wandeling gooi ik mijn handdoek in de ring en blijf ik met een boek in de auto zitten terwijl man en zonen nog een kasteeltje doen.
Ik krijg al snel bezoek.
Bezoek dat van plan is om lang te blijven.
Bezoek dat ook door de kinderen wel wordt geapprecieerd.
We doen een rondvraag bij de paar huizen in de buurt en de poes blijkt al een paar dagen in de buurt rond te hangen.
Abandoné, is de conclusie van de plaatselijke bevolking.
We besluiten de kater mee te nemen en de kinderen dopen hem na 5 kilometer Rosse Frans.
Vrijdag aanstaande wordt Rosse Frans ontdaan van twee lichaamsdelen, is Rosse Frans uw sterkater, gelieve mij voor die datum te contacteren.
