De ideale tuinjurk

Omdat ik veel tijd doorbreng in de tuin en er niet altijd gelijk een tuinsoldaat wil bijlopen draag ik ook al eens iets vrolijkers.
Een jurkje bijvoorbeeld, soms zelfs een zelfgemaakt jurkje gelijk op de foto.
Tuinjurkjes mogen niet te lang zijn want dan hangt de achterkant op de grond en ze moeten los zitten zodat ge makkelijk kunt bewegen.


Je ziet meteen dat bewegen hierin geen probleem is. Alles beweegt.
Hoewel ik ook geregeld zonder gêne aan de schoolpoort sta in mijn tuinsoldaatkleren doe ik meestal mijn botten uit
wanneer ik de achtertuin verlaat. Het plan was om ook een ceinturreke aan te doen om toch een beetje model te creëren,
maar deze jurk voelt zo hard als een bevrijding aan dat een riempje gewoon geen optie is.
Het zal mij dus ronduit worst wezen dat mensen fluisteren dat het ook wel wat eleganter had gekund.


Ge kunt toch zo zien dat er onder deze soeptuinjurk een zeer strak lijf huist?
Ik moet er daarom niet altijd mee uitpakken.


Ik maakte er nog eentje en die trok ik zelfs aan om naar De Grote Stad te gaan, de organisatie van Week van het bos
stippelde een merkwaardige bomen wandeling uit en daar deden mijn familie, ik en de tuinjurk graag aan mee.
Op de foto zijn we nog niet aan het wandelen, maar je ziet dat picknicken ook geen enkel probleem oplevert.
Het is fijn vertoeven in de tuinjurk.


De stof van de jurken komt uit mijn stoffenkast, enkel de stof met de driehoekjes is nieuw, de rest is tweedehands.
Maar van welk merk de driehoekjesstof dan weer was, dat ben ik vergeten...
Ik tekende zelf een patroontje voor de jurk, de basis is een simpele top met borstneep en aangesneden mouwen.

Het Hittegolfkleedje

De laatste keer dat ik achter het naaimachien zat is bijna een jaar geleden. Ik maakte dit shirtje een paar dagen voor we naar Frankrijk vertrokken.
Een paar weken daarvoor naaide ik op een middag nog twee zwangerschapsrokjes bij elkaar en dat waren dan zo ongeveer alle gebeurtenissen op naaigebied van het afgelopen jaar.
De keer dat ik daarvoor plaatsnam achter het naammachien kan ik mij zelfs niet meer herinneren.
Het zal een reactie geweest zijn op Allemaal Rokjes , afkicken van weken tot in de late uurtjes zitten te naaien.
En Allemaal Rokjes verscheen in 2012. Ahum.


Maar toen!
Toen kwam dit allerdrolligste wezentje erbij, van vrouwelijke makelij dan nog.
Daar gaan kleedjes van komen, werd gefluisterd.
En eindelijk is het zo ver!

Het Hittegolfkleedje!
Poepsimpel, keisnel en verder ook niks in zijn eigen.


Maar ziet ne keer hoe elegant!

Het kind nam uit zichzelf een fotomodellenpose aan.

Zij weet natuurlijk niet dat het eigenlijk wat aan de korte kant is en dat we haar luierbroekje zien.

Alsof ze dat erg zou vinden.

Die ene juf

Vorig jaar kreeg zijn juf een zenuwinzinking.
Tot vijf keer toe.
Waardoor het mannetje acht verschillende juffen had op één jaar tijd.
Je zou bijna vermoeden dat er kwaad opzet in het spel was.

Waren alle ouders blij dat er een nieuw jaar aanbrak.
Toen werd het november en de juf zwanger.
En toen ... toen kwam Tessa.

Ik kan mij niet meteen een juf voor de geest halen die ik nooit vergeet, maar hier en daar hoor ik wel eens over een juf die nog altijd een speciaal plekje heeft in iemands hart.
Een juf met wie al de jongens willen trouwen.
Een juf zoals alle meisjes later willen worden.
Een juf die met haar gitaar ter plaatse nieuwe liedjes verzint.
Een juf die de klas omtovert tot een museum en heel de school inviteert
Een juf wiens ogen even hard fonkelen als die van haar kindjes.
Een juf die elke kleuter op zijn manier aanpakt zodat ze zich een voor een speciaal voelden.
Die ene juf die je nooit zal vergeten.
Wel zo'n juf, dat was Tessa.

Gisteren gaf ze een feestje en samen met alle kleuters zorgden we voor een gepast kadootje.

Ik stelde iets voor wat ik in het verleden nog al eens gemaakt heb, en omdat ouders graag hebben dat iemand anders al het geregel doet, werd het voorstel meteen positief onthaald.

Een vriendenboek!
Eentje op groot formaat deze keer.

Ik zette mij naast de baby en schreef de cover bij elkaar.
De baby was ook zeer positief over het idee.

Net zoals vorige keer kregen de kinderen een dubbelenvouwen papier waarop ze aan de binnenkant een hoop vriendenboekvragen moesten beantwoorden: wat is jouw favoriete ijsje, wat wil je later worden, waar ben je goed en slecht in, waar ben je bang van, met wat heb je heel hard moeten lachen, ...
Op de voorkant was er plaats om zichzelf te tekenen, en de meesten maakten er iets geweldigs van.

Het boekje wordt simpel bij elkaar gehouden door een rekker en een potlood.

Maar er kon nog wel iets bij, échte juwelen bijvoorbeeld, ik pinde wat ideetjes en stak de link bij in de mail: Moesten de kinderen ook nog goesting hebben om een juweeltje te maken, dan zijn hier wat ideetjes. Maar laat ze vooral hun goesting doen.

En dat deden ze, een hele doos vol.

Er was zelfs een mama zo bij de zaak om deze link te bedenken, dju, was ik daar maar zelf op gekomen.

Abel hield het bij strijkparels, een paar fruitoorbellen en een ganzenbroche.
Moest het niet zo'n verschrikkelijk frustrerend gepruts zijn om de stekertjes vast te maken aan de oorbelletjes, dan zou ik mezelf ook een paar fruitoorbellen maken.

Een lege doos later was dit het resultaat, een versierde juf.

En dan nu: op naar volgend jaar, naar het eerste leerjaar, met voorlopig nog geen leerkracht, want zwanger.
En geen zicht op een vervangster, wat iets ingewikkeld met vaste benoemingen.
Leve het onderwijs!

En Tessa, die is weer helemaal vrij, laat ze niet schieten als jouw school een extra juf kan gebruiken!

Een dochter met streepjes en een moeder met een virus

Elke winter weer komt er samen met een hoop snot nog een ander virus het huis binnen geslopen, het breivirus. Veel meer dan het vallen van de bladeren en een brandende stoof heb ik niet nodig om te verlangen naar dikke wol en tikkende priemen.
Er is wel één minpuntje aan dit jaarlijks gegeven, ik kan eigenlijk helemaal niet breien.
De enige steek die ik min of meer beheers is de ribbelsteek, alle andere steken leiden vroeg of laat tot een miscalculatie die ik pas zes priemen later ontdek en dan is mijn goesting op. Want Jawel, dat valt wel op!

Nog een ander probleem is dat ik geen breipatronen kan lezen waardoor ik gedwongen ben om mijn eigen patronen te maken.
Wie hier al een tijdje komt lezen heeft al een paar van die probeersels meegemaakt. Een absoluut dieptepunt kwam in 2007. Toen rolde deze gebreide broek vanonder mijn priemen. Ik vond ze zelfs gewèldig. Twee uur 's nachts was het toen. Het kind sliep. Toen ik de broek de dag nadien aantrok piepte ik wel anders, getuige het verdere absolute stilzwijgen rond de gebreide broek.

Het enige succesvolle dat ik ooit vanonder de priemen haalde was deze muts, maar dat kwam alleen maar omdat ik Nele zo ver had gekregen om een patroon te bedenken.
Het patroon bleek na de ontwerpfase ook niet echt een patroon te zijn maar een rechthoek met twee gaten in.

Daar dacht ik een paar weken geleden aan toen ik de trui zag die Tante Hilde gebreid had.
'Als je geen patronen kan lezen, bedenk dan iets met een rechthoek en een gat in' fluisterde het breivirus mij in de oren. En voila, zo geschiedde!


De Ttrui was geboren.
Dat klinkt nu simpel, maar ik had wel drie truien nodig om het patroon te vervolmaken. Dus nu heeft die dochter drie truien, wat eigenlijk wel genoeg is om de winter door te geraken.


En daarom heb ik nu het wilde plan om ook voor Abeltje een trui te breien, een échte deze keer, met aparte mouwen, en een echt model, zoiets gelijk de truien van Hilde, maar dan in ribbelsteek.
Het lot moet niet teveel getart worden.

Voila, daar gaan wij ons de volgende weken mee bezig houden.
Dan krijgt u voor de rest nog een paar fotootjes van de geweldige Toni en haar Ttrui.







Het patroon vind je hier terug.

Voer voor de gevederden

Als ik later op pensioen ben koop ik voor mezelf een relaxzetel. Die zetel zet ik aan een raam met zicht naar buiten. Buiten plaats ik een voederplank en aan die voederplank hang ik vetbollen. Dan maak ik mezelf een grote tas thee, zet een muziekje op, flap zittend de relax open en kijk naar buiten.
Tot het zover is maak ik samen met mijn kinderen vogelvoer.
Het naar buiten kijken is voor rustiger tijden.





Vogelvoer maak je makkelijk zelf door (ongebruikt) frituurvet te laten smelten en er vogelzaad door te roeren. Neem ongeveer gelijke hoeveelheden, zie je nog veel vet voeg dan nog wat zaad toe. Gebruik vogelzaad, geen kippenvoer, deze zaadjes zijn te groot en te hard.

Dit is de gemakkelijkste manier, vul wat koffiekopjes met het mengsel en duw er een takje in. Haak het kopje wanneer het vet gestold is aan een tak of maak het vast met een touwtje.

Zoek bij een stenen bloempotje een tak die tot de helft in het gat past. Zo is het gat meteen gedicht en loopt er geen vet uit.
Vul het potje en zet het rechtop in een glas tot het vet gestold is.

Maak op regelmatige afstand een knoop vast aan een touwtje. Stop deze kopen in een ijsblokjesvorm die je vult met het voedermengsel. Eens afgekoeld en gestold zijn de blokjes er makkelijk uit te drukken.
Zonder knopen kan ook, maar dan breken de vormpjes sneller van het touwtje.

Snij een appel in twee en hol beide helften uit.
Maak met behulp van een naald een touwtje vast aan de appel en vul de appel met het mengsel.

Haal met de hulp van een naald een touwtje door de onderkant van een plastic of aluminium bekertje. Maak een knoop of takje vast aan het uiteinde en vul het bekertje met het mengsel. Hou er rekening mee dat er een paar drupjes vet uit het gaatje lopen.
Maak verschillende klokjes aan elkaar vast en hang omhoog.

Zet ook wat zuiver water in de buurt. Voeg geen suiker of zout toe tegen het bevriezen, maar ververs het water dagelijks. Geef koud en geen lauw water, in lauw water zouden de vogels een bad kunnen nemen waarna hun veren zouden bevriezen.

Komend weekend vindt Het grote vogelweekend van Natuurpunt plaats.
In uw achtertuin!
Haast je dus maar een beetje.

Augurkpotlampen

Pinterest staat er vol mee, daar staan ze bekend als Mason Jar Chandelier.

Als er van de mason jars geen lampen gemaakt worden dan worden er hippe drankjes uit geserveerd, slaatjes in meegenomen of heel erg lelijke tafeldecoratie mee gemaakt.

Mason jar is een verzamelnaam voor bewaarpotten met een schroefdop vernoemd naar de uitvinder ervan John Landis Mason. De potten zijn vooral heel bekend in Amerika en de meest populaire mason jar is van het merk Ball. Door zijn vintage uistraling is deze jar een grote bron van inspiratie voor bloggers, doe-het-zelvers en inmakers.
Aldus MasonJar

Toen een vriendin op zoek was naar verlichting voor boven haar cozy window nook in de woonkamer, zei ik dan ook: Ow, dan maak je toch van die supercoole Mason Jar Chandeliers, joh! Laten we dat samen doen, supergezellig. Ik had trouwens net zin in iced coffee met zo'n rood met wit gestreepte rietje. Oh my god, really cool!

Omdat de vriendin way cooler is dan ik kocht ze échte mason jars, ik zou gewoon in mijn kelder zijn gedoken of wat potten augurken hebben soldaat gemaakt.
Voor de rest hadden we nog lampfittingen en snoeren nodig. Je kan dat in zijn geheel in een doe het zelf zaak kopen (dan zijn ze meestal lelijk en plastiekerig wit) of mooie fittingen kopen en apart snoer bestellen. Het adres is daar al jaren de snoerboer voor. Allen daarheen! (Ook voor de kooldraadlampen en de fitting)









Het in elkaar zetten van zo'n lamp is echt really easy, je moet er eerder voorzichtig dan handig voor zijn.

Stap 1
Draai het deksel van de pot en teken de omtrek van de fitting in het midden van het deksel af.
Maak op de omtrek van deze cirkel met behulp van de hamer en spijker gaatjes. Laat eerst wat ruimte tussen de gaatjes en maak er dan steeds meer tot je de cirkel er kan uitduwen.
Maak ook wat extra gaatjes zodat de warmte weg kan.

Stap 2
Duw de fitting zonder schroef door het deksel en draai de schroef er weer op zodat het deksel vast zit.

Stap 3
Draai de lamp in de fitting, laat de lamp voorzichtig zakken in de pot en draai het deksel toe.

Je Mason Jar Chandelier is now ready!

Juwelenhanger

Zo ongeveer een keer per maand ben ik extra creatief en verzin ik iets voor Het Nieuwsblad, vorig weekend hadden ze hun jaarlijkse accessoirespecial. Eindelijk was dan het moment gekomen dat ik iets moest verzinnen met die sierradenbrij die zich in mijn (en vast ook in jouw) badkamerschuif bevindt.


Omdat ik zo'n dingen altijd zo makkelijk mogelijk probeer op te lossen werd het iets simpels van takken en oogvijzen. In dit geval extra simpel omdat het vastzit in een houten achtergrond, ik was zo leep om daar speciaal voor naar Tante Hilde te rijden. Skip het boormachien, stof en de pluggen.
Leve de slaapkamer van Tante Hilde!


De ringen, armbandjes en kettingen schuif je gewoon over een tak, en de oorbellen die haak je in kleinere oogvijsjes.
Allemaal perfect aanpasbaar naar eigen sierradenbrij, heb je veel oorbellen, dan voorzie je een tak apart met allemaal kleine oogvijsjes.
Dit is de superdelux uitvoering, moest ik het voor mezelf gemaakt hebben zou ik waarschijnlijk de oogvijzen zonder te verven zo in de muur gedraaid hebben en de takken er gewoon zo blank in. Gewoon omdat ik de moeite niet zou doen.


Benodigdheden
-6 oogvijzen en drie takken, van dikte op elkaar afgestemd.
Ik heb de schors van de (wilgen)takken afgehaald, hou er dan wel rekening mee dat de takken iets dunner worden. Je kan de schors er ook gewoon rondlaten natuurlijk.
Knoesten en zijtakken zijn leuk, maar denk er aan dat je rond eentje ringen moeten kunnen schuiven. Even proberen dus.
De takken moeten een beetje van de muur afkomen, koop daarom oogvijzen met draad tot halverwege het rechte stuk.
-Pluggen indien nodig. Voorzie dan ook een boormachine, ah ja.
-Kleine oogvijsjes om oorbellen aan te hangen.
-Als je de takken en vijzen wil verven heb je ook verf en schilderstape nodig. Koop uiteraard wateroplosbare verf want deze is veel minder schandelijk voor het milieu.
-Een stuk piepschuim (of zacht hout of dik karton).



1. Duw de vijsjes in het stuk piepschuim en spuit ze in de gewenste kleur.
Verf ook de takken, je kan ze volledig spuiten of slechts een stuk, ik vond het contrast tussen het hout en de verf wel mooi.
2. Wacht een tot twee uur (volg de aanwijzingen op de bus verf) en drink terwijl een tas koffie, of wijn als het al na vier uur is.
3. Draai de eerste twee vijzen in de muur met of zonder de hulp van een boormachine.
Op de foto zit er ongeveer 12 cm tussen de twee oogvijzen.
4. Hang de eerste tak in de vijzen en draai de kleine oogvijsjes in de tak tussen de twee grote oogvijzen. Hang je grootste oorbellen er al eens aan zodat je de afstand tussen de twee eerste takken kan bepalen. Zet een puntje waar de volgende vijs moet komen. En herhaal deze stap nog een keer.
5. Hang uiterst secuur al je juwelen aan de takken, vergeet hierbij niet het visuele aspect, het oog wil ook wat.


6. Herhaal stap 5 na twee weken.