Tot beneden of niet, that is the question

En toen zei de architect:"Stopt eens met diene Pinterest, ge geraakt verward." "Uhuh", zei ik en postte zijn opgelegd embargo op Facebook waarop iedereen hem gelijk gaf en zei dat hij het wel lang had volgehouden.

Dus liet ik iedereen een tijdje gerust.
Maar toen kwam ik dit in mijn verbouwmap tegen en zag ik ineens wat ik wel met die ramen in de keuken zou kunnen doen.
Het zit namelijk zo, de architect raadt ramen tot op de grond aan, zowel achteraan als opzij.
Begrijpelijk, want achteraan is het zuiden en rechts het westen (Nooit Op Zondag Werken), maar zo helemaal tot beneden? Mm, ik weet niet, is dat niet nogal veranda-achtig, of nogal veel-inkijk, is dat ook wel lekker knus?
Ik weet het dus niet, dus ik dacht het wat tijd te geven, maar dan zag ik die foto.

Het kan natuurlijk ook aan de kleuren liggen, of aan de planten, of misschien wel de gezellige inrichting waar ik altijd meteen voor door de knieën ga, maar zo ramen tot beneden, dat is toch eigenlijk nergens voor nodig, wel?
Ik dacht: Laat ik het eens tekenen. En toen dacht ik: Laat ik het eens vragen.
En voila, hier ben ik, zo snel kan dat gaan.
Ik denk wel dat er iets moet kunnen openstaan, gezellig voor in de zomer en zo, maar als er dan twee deuren komen en de rest van die gezellige houten ramen mét vensterbank, dan is dat toch licht genoeg binnen, niet?
Allee zegt het eens.
Hoe moet dat er daar uitzien?

In dezelfde map vond ik ook deze foto en toen viel heel het trapvraagstuk ook weg, want zo'n open trap, dat is het ook niet altijd, weeral een schoon stuk muur dat weg is. En voor open tredes heb ik het al helemaal niet. En dan zag ik dus dit.
Het kan natuurlijk ook het schattige meisje zijn, of het gezellig behangpapier, maar wat het hem helemaal deed was dat luikje rechs onder.
Zo geheimzinnig, wat zou daar achter zitten? Zou je er kunnen inkruipen?
Wat een leuke ruimte voor kinderen, we leggen er dan een matras in en gezellige nachtlampjes. En als de kinderen dan het huis uit zijn kan ik er de stofzuiger of een minnaar verstoppen, dus het luikje moest wel een deurtje worden.
En dan kwam ik hier op, met zo'n grappige patrijspoort die vast en zeker op Kapaza te koop wordt aangeboden.


Of mss zoiets, een huis in een huis, maar dan moet ik wel zeker kleinkinderen, anders zit ik daar met mijn speelhuisje op mijn 72.

De keuken van Mme Zsazsa

Die verbouwingen, hoe zou het daarmee zitten?
Wel, een dezer dagen hebben wij een definitief plan.
En dan is het zo'n 100 dagen wachten op de bouwvergunning, zo gaat dat als ge op de buiten woont.
Niet dat zoiets mij tegenhoudt om wekelijks van gedacht te veranderen over hoe mijn ideaal huis eruit moet zien.
"Ontwerpen is een proces dat rijping nodig heeft" zei de architect en hij typte er nog drie puntjes achter.
Maar ondertussen zijn we er wel bijna denk ik, en hoopt al de rest.
Dit is waar we nu staan, zowat alles wat ik vorige keer zeker wou hebben is geschrapt en vervangen door iets anders.
Er zijn muurtjes, kasten en achterdeuren weg, maar hetgene waarvan ik het meest schrik had is in de sjakosch.
De keuken.

Ik wou altijd iets geassembleerd, ge kent dat wel, wat lage kastjes, wat hoge kastjes, een eiland dat eerst nog bij een beenhouwer stond, een gootsteen vanop kapaza voor maar 15 euro, wat lampjes van de rommelmarkt, keigezellig, waar heeft ze het toch allemaal gehaald?
Inderdaad.
Daar ben ik toch wat te weinig actief voor, plus dat ge heel die keuken ondertussen ergens moet opslaan.
Terwijl je nog zevenduizend andere dozen ergens moet onderbrengen.
Plan afgeschaft.
En als je dan toch het roer omgooit kunt ge het maar beter goed doen en meteen voor een superdeluxe, volledig -compleet met kastenwand- uitgeruste keuken van Belgisch maatwerk gaan. Keiduurzaam! Die keuken staat er binnen 50 jaar nog zeggen ze dan.
Een ding wou ik wel niet opgeven, mijn toog, daar ga ik toch werk van maken.

Zoiets zoek ik dus, maar ssjjtt, nog niks zeggen, geen tips waar ik dat zeker kan vinden, of waar je dat gisteren nog hebt zien staan want ik word nu al nerveus. Dan zie ik overmorgen toevallig toch mijn droomtoog voor net iets teveel geld en dan moeten we dat ergens binnenzetten waar er eigenlijk geen plaats is en dan kunnen we anderhalf jaar lang de deur niet goed meer opendoen omdat er een toog achterstaat en dan zie ik twee dagen voor de verbouwingen ergens anders nog een vele mooiere én uiteraard véél goedkopere staan en dan heb ik er twee. En dan moet heel dat plan weer aangepast worden.
Neen, doe me dat even niet aan.

Vanaf nu heb ik dus dit in mijn hoofd als ik aan 'keuken' denk. Wit met een houten werkblad.
Angstaanjagend strak.
En ineens kwam ik op Pinterest allemaal witte keukens met houten werkbladen tegen.
Een keukenboodschap van bovenaf.
En dan kwam ik dit fotootje tegen, met een halve kast, dus besloot ik dat er dan ook maar bij te willen, inclusief pelske, zo beïnvloedbaar ben ik.
Volgens mij staat daar binnen een dik jaar zelfs zo'n mandje naast.
Ge kunt niet altijd de trendsetter zijn, niet waar?


Ik wil zelfs stiekem al zo'n mat.

Ik hoor u uiteraard al denken: Allee zo braaf, en wit, en ordelijk.
Wordt Mme Zsazsa dan toch dat degelijk huisvrouwke zoals ze altijd al liet uitschijnen?

Ik vrees het niet.
Hoogstaarschijnlijk hangen er na een week allemaal rekjes tegen de muur met opdrogende schotelvodden en tofusalami's.


Ik heb in ieder geval al dit rek opgeslagen op mijn harde schijf.

En dit ook.
Maar dan zonder koperen kastrollen.

En als spatwand zoek ik ook iets swingenders dan afwasbare beige verf.
Dit vond ik nu wel een plezant idee.

Misschien met zo'n opstaand randje, dan kan ik daar zowat dingen opzetten.
Altijd handig.


Met als resultaat dat het er binnen de kortste keren zo uit ziet.
Misschien dan toch maar niet.


Ik zal dan misschien toch maar gewoon een schoon pastelleken met keukenrolhouder tegen de muur vijzen.

Zowat het enige dat ik niet heb afgegeven is de pompbak aan het raam.
Met naar boven schuivend raam.


Iets dat wel veranderd is, is de ingang van de berging, die zit nu in de keuken, dat kan alleen maar handig zijn.
Met klapdeuren, ik krijg nu al koppijn als ik er aan denk hoe populair die gaan zijn bij de jongens.


En de berging, die ziet er nog steeds zo uit. De vijf minuten nadat de poetsvrouw weg is.

En voor de ramen achteraan vond ik dit, ook niet mis denk ik, moest ik ooit een café willen beginnen.

Allee weer twee uur van mijn kostbare tijd gepasseerd, en dan heb ik het aleen nog maar over de keuken gehad, terwijl er ook keiveel darlings gesneuveld zijn in de woonkamer, maar dat is voor een volgende keer lieve kindertjes.

Slaapwel!

De verbouwing deel 1: Plannen maken

In het begin van het jaar tekende ik rokjes, op het eind van het jaar zetels en inbouwkasten en vaatwasmachines.
We gaan verbouwen!
Het plan wordt natuurlijk door een architect getekend, maar als we het zoveelste voorontwerp dan een paar dagen hebben laten bezinken leg ik er een kalkske over en maak ik er mijn versie van. Elke keer. En vervolgens mail ik het door met de bemerkingen. De meeste mensen doen dat zei hij, maar hij keek niet in mijn ogen.

Omdat dromen mag, neem ik u even mee in mijn ideale wereld.
Kom maar langs achter, zo gaat dat in mijn ideale wereld.
Ik had u al zien komen door het raam aan de pombak.
Kom maar binnen!


Voila sé.


Zet u anders efkes!
Dat is hier onze favoriete plaats, terwijl ik sta te koken maken de jongens hun huiswerk en 's morgens drinken we hier koffie terwijl we de zon zien opkomen.


Ja, ik weet het van die rommel, op den duur hebt ge wat bijeen hé!

Maar kijk eens omhoog ipv naar de rommel, boven is mijn atelier.
Allee kom, we gaan verder.

Plezant hé, de woonkamer naast de keuken.
Ik kan mijn kookboeken hier misschien gewoon hier zetten?

Links en rechts.
Het kan nog zijn dat ik dat tafelke wegdoe en er een gemakkelijke zetel zet.

Zoiets ofzo.

Dan zet ik aan de andere kant wel een tafelke, dat is altijd wel gemakkelijk, zo'n hoekje om wat te werken.

Ik moet nog juist een schoon kacheltje vinden voor in deze hoek.
Kom we gaan verder, we gaan nu door de deur waar voor de verbouwingen ons huis pas begon.

We komen nu in de vroegere keuken binnen, dat is hier wat verloren ruimte nu, dus zetten we er ook maar een stoeleke, ge kunt nooit genoeg stoelen in huis hebben!
Omdat ge langs hier rap buiten zijt heb ik het wasmaschien hier gezet, en met zo'n handig werkblad er boven is de was meteen opgeplooid.
Maar ge moet eens meegaan naar buiten, kom.

Een serre tegen het huis, amai, hier ben ik blij mee.
Nu ga ik misschien wel eens op tijd de tomaten gezaaid krijgen.
Alle, kom, we gaan verder, de laatste deur door.

Hier zitten wij graag sé, eigenlijk zit ge op ons vroeger terras, maar doordat we er een glazen dak op gelegd hebben kunnen we hier zomer en winter buiten zitten.
Pliezant, pliezant!

We gaan ook eens door de tuin wandelen nu ge toch hier zijt.
Kom we lopen eens naar voor, kunt ge langs daar ook eens binnenkomen.

Schuif de deur maar dicht achter u.
Ik zal u ook rap efkes de koele berging laten zien die achter de keuken ligt.

Voor de blikskes en Senseomachinen moesten we dat hebben.

Zo, we zijn rond, pakt u een tas koffie in de keuken.



De koekskes liggen in den toog!